28/5/14

Μουντιάλ και Σινεμά: 1966 - Αγγλία, παιδιά και ηγέτες

Από τον Τάσο Μελεμενίδη

[Μυθικά ματς που έγιναν ταινίες, αθλητές που έγιναν αργότερα ηθοποιοί, απίθανες ιστορίες που μάθαμε από ντοκιμαντέρ και η σχέση του ποδοσφαίρου με πολιτικά και κοινωνικά φαινόμενα. Η ιστορία των Μουντιάλ μέσα από κινηματογραφικό πρίσμα.]


Δεκατρία χρόνια μετά την ήττα από την Ουγγαρία στο Γουέμπλεϊ που υπενθύμισε στους Άγγλους ότι το ποδόσφαιρο είχε προχωρήσει αρκετά και τους άφησε πίσω, η FIFA έδινε την ευκαιρία στους δημιουργούς του αθλήματος να αποδείξουν την πρόοδο τους. Οργανωτικά τα πήγαν περίφημα, αφού στα γήπεδα υπήρχε εξαιρετική ατμόσφαιρα παρά το γεγονός ότι το Μουντιάλ του 1966 δεν υπήρξε αξιομνημόνευτο λόγω θεάματος. Η καλή οργάνωση όμως ήταν κάπως αναμενόμενη. Οι Άγγλοι, αυτό που επιζητούσαν ήταν να κερδίσουν αυτή τη μεγάλη διεθνή διοργάνωση ώστε για τουλάχιστον τέσσερα χρόνια να μπορούν να αποκαλούν την ομάδα τους έτσι όπως κάποτε αποκαλούνταν εξ ορισμού. Παγκόσμιοι πρωταθλητές.


Ο Αλφ Ράμσεϊ προετοίμαζε αρκετό καιρό την αγγλική ομάδα, άλλαξε το σύστημα της και προσπάθησε να κρύψει αυτές τις αλλαγές στα φιλικά της παιχνίδια, ώστε να παρουσιαστεί πανέτοιμη και να αιφνιδιάσει τους αντιπάλους της στην τελική φάση. Αν και η Αγγλία ξεκίνησε με το φτωχό 0-0 κόντρα στην Ουρουγουάη, πέρασε εύκολα τον όμιλο και απέκλεισε διαδοχικά τις Αργεντινή και Πορτογαλία (με ελαφριά διαιτητικά σπρωξιματάκια), φτάνοντας στον τελικό με αντίπαλο τη Δ. Γερμανία. Εκεί βρέθηκε να χάνει νωρίς, γύρισε το ματς, όμως οι Γερμανοί ισοφάρισαν σχεδόν με τη λήξη. Στην παράταση ο Χαρστ πέτυχε το διάσημο γκολ-φάντασμα και ολοκλήρωσε τον θρίαμβο της ομάδας του σχεδόν με τη λήξη, ενώ ήδη οι περισσότεροι Άγγλοι ήταν έτοιμοι να μπουν στο γήπεδο για πανηγύρι. Το 4-2 έκανε ευτυχισμένο ένα ολόκληρο έθνος. Ή σχεδόν όλο.


Το Sixty Six γυρίστηκε 40 χρόνια μετά την κατάκτηση του παγκοσμίου κυπέλλου και περιγράφει πώς ο τελικός του παγκοσμίου κυπέλλου καταστρέφει τα όνειρα ενός μικρού παιδιού. Η ταινία του Πολ Γουέιλαντ, περιγράφει τη ζωή μιας τετραμελούς εβραϊκής οικογένειας στην οποία ο πατέρας (εξαιρετικός ως συνήθως ο Έντι Μάρσαν) και ο μικρός γιος φαίνεται να έχουν πολλά κοινά προβλήματα. Ο πρώτος φαίνεται πως δεν μεγάλωσε ποτέ και παραμένει ένα φοβισμένο παιδί, ο δεύτερος συνειδητοποιεί πως είναι ένα φοβισμένο παιδί και ελπίζει πως θα γίνει επιτέλους άντρας όταν έρχεται η ώρα για το Μπαρ Μιτσβά του -  την εβραϊκή τελετή θρησκευτική ενηλικίωσης. Κι ενώ η οργάνωση της τελετής του γίνεται εμμονή, μαθαίνει πως η ημερομηνία της συμπίπτει με τον τελικό του Μουντιάλ, και ενδεχόμενη πρόκριση της Αγγλίας σημαίνει αυτόματα πως δε θα εμφανιστεί σχεδόν κανείς από τους καλεσμένους του. Ο Γουέιλαντ χρησιμοποιεί μεν πολλά κλισέ για ταινία ενηλικίωσης, έχοντας όμως πολύ καλή υποστήριξη από τους ηθοποιούς του, κρατά ένα ελαφρύ κλίμα, ενώ χρησιμοποιεί αρκετό αρχειακό υλικό από τη διοργάνωση, δείχνοντας φάσεις από τα ματς της Αγγλίας σε παράλληλη δράση με όσα συμβαίνουν στην ιστορία του. Αυτή μοιραία προς το τέλος συναντά το Γουέμπλεϊ, οι φόβοι ξεπερνιούνται και το ποδόσφαιρο μπαίνει αρμονικά στη ζωή του μικρού ήρωα.



Πέρα από τους Άγγλους και την εθνική τους, στο Μουντιάλ αυτό έλαμψε το αστέρι του Εουσέμπιο (πρώτος σκόρερ με 9 γκολ) ενώ η δις παγκόσμια πρωταθλήτρια Βραζιλία αντιμετωπίστηκε με σκληρά μαρκαρίσματα που εξόντωσαν για άλλη μια διοργάνωση τον Πελέ. Το μεγαλύτερο γεγονός όμως μετά την νίκη της Αγγλίας, είναι η παρουσία και η συνολική εμφάνιση της Β. Κορέας. Όχι μόνο κατάφερε να περάσει στα τελικά, αλλά εκεί κέρδισε την Ιταλία με 1-0, σε ένα ματς που θεωρείται από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις που έγιναν ποτέ σε Μουντιάλ, καταφέρνοντας να μπει στους προημιτελικούς. Κάπου εκεί, το ταξίδι τέλειωσε καθώς, αν και οι Βορειοκορεάτες προηγήθηκαν με 3-0 στα πρώτα 30 λεπτά, ξέμειναν από δυνάμεις και έχασαν τελικά με 5-3. Το 2002 ο σκηνοθέτης Ντάνιελ Γκόρντον κατάφερε να πάρει άδεια εισόδου στη Β. Κορέα και να συναντήσει επτά εν ζωή μέλη εκείνης της ομάδας, φτιάχνοντας από τις μνήμες τους και το αρχείο που είχε, το χρονικό της παρουσίας αυτής της ομάδας στα βρετανικά γήπεδα. Το The Game of their Lives παρουσιάζει το πώς τελικά αυτή η ομάδα ενώ παρουσιάστηκε ως πρόβλημα (οι Βρετανοί δεν αναγνώριζαν το καθεστώς της χώρας), τελικά κέρδισε τη συμπάθεια των φιλάθλων που την υποστήριξαν στα ματς με την Ιταλία και την Πορτογαλία. Την αποστολή συνόδευαν και γύρω στους 20 υποστηρικτές που έστειλε η κυβέρνηση, ενώ ο Κιμ Ιλ Σουνγκ τους ζήτησε προσωπικά να δοξάσουν τη χώρα τους. Ενδιαφέρον έχει η, μέχρι και την εποχή του γυρίσματος, λατρεία των παικτών για τον Μεγάλο Ηγέτη (όπως μονίμως αποκαλούν τον Κιμ Ιλ Σουνγκ), και η πίστη που είχαν πως εκείνο το διάστημα δεν ήταν απλά ποδοσφαιριστές αλλά τα παιδιά του, οι πρεσβευτές της μεγαλειότητάς του.  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου