10/6/14

Nostromo Home Cinema 15

Η Επιλογή του Δεκαπενθημέρου
Από τον Χρήστο Ζαφειριάδη 


Το Μυστικό Του Βράχου Των Κρεμασμένων (Picnic at Hanging Rock, 1975) **** ½

Σκηνοθεσία: Πίτερ Γουίαρ
Πρωταγωνιστούν: Ρέιτσελ Ρόμπερτς, Ντομινίκ Γκουάρντ, Ελεν Μορς, Βίβιαν Γκρέι
115’, 1.66 : 1


Το μυστικό του Βράχου των Κρεμασμένων έχει την ακατάβλητη ιδιότητα να σε υπνωτίζει και να σε μεταφέρει σε ένα κόσμο, όχι τόσο διαφορετικό από τον δικό σου, αλλά τόσο ιδιαίτερα μαγευτικό, που δεν θέλεις να τελειώσει. Σαν ένα όνειρο μέσα σε όνειρο (όπως απαγγέλει μια αγγελική φωνή) δεν θα θέλεις να ξυπνήσεις από τον υπέροχο λήθαργο, δεν θα θέλεις ούτε για μια στιγμή να λύσεις το μυστήριο που περικλείει η εξαφάνιση των τριών κοριτσιών στην αυστραλιανή ύπαιθρο. Μια εξαφάνιση που μένει ανεξιχνίαστη ακόμα και μετά το φινάλε, εγείρει όμως την καρδιά και το μυαλό σε απολαύσεις, σκέψεις, και επιθυμίες, καταδικασμένες να μείνουν μετέωρες στο πέρασμα του χρόνου. Επιθυμίες που αιωρούνται ελεύθερα και ανέμελα μέσα στη αιθέρια ατμόσφαιρα της ταινίας, μέσα στα βλέμματα, τα κορμιά και τελικά το ίδιο το μυστικό του εξαφάνισης, το οποίο λαμβάνει χώρα στις 14 Φεβρουαρίου (του 1900), την ημέρα όπου ο έρωτας ως ένστικτο, ως ανάγκη και ως ηδονική ευχαρίστηση, έχει τη τιμητική του.

Ο Peter Weir ξεκινάει να αφηγείται την ιστορία δίνοντας έμφαση στις υπέροχες μορφές των κοριτσιών οι οποίες δονούνται από την ανάγκη τους για ρομαντισμό, ποίηση και έρωτα, παραμένουν όμως εγκλωβισμένες στα στενά όρια (φυσικά και πνευματικά) της πειθαρχίας και της αυστηρότητας του καταπιεστικού κολεγίου στο οποίο ανήκουν. Μέχρι την ημέρα της επίσκεψής τους στο Βράχο, οποίος δεν αποτελεί μονάχα αγέρωχο μνημείο θαυμασμού αλλά και θεϊκό (υπό συνθήκες, φαλλικό) είδωλο και έτσι αιωνόβιος, πανύψηλος και ηφαιστιογενής (σαν την ερωτική επιθυμία) όπως είναι, εκπληρώνει την ανάγκη για διαφυγή. Μια διαφυγή που ο σκηνοθέτης παρουσιάζει πρώτα φυσικά και στη συνέχεια της χαρίζει μια ονειρική/υποσυνείδητη διάσταση, αφού ποτέ δεν της δίνει σαφή προσανατολισμό. Προσφέρει όμως πολλαπλά επίπεδα ανάγνωσης και ανάλυσης της ιστορίας, καταφέρνοντας τελικά να μιλήσει για τις εσώψυχες προσευχές και τα όνειρα που χάνονται σαν τους ανθρώπους στην ομίχλη, εξερευνώντας τις ρωγμές του χρόνου όπου βασιλεύει η ανάγκη της ελευθερίας του ανθρωπίνου σώματος και πνεύματος.

Με τους φυσιολατρικούς ήχους μιας μαγικής φλογέρας να αγκαλιάζει την έκσταση της ομορφιάς και της σοφίας του γυναικείου σώματος, από το έδαφος που μας αγγίζει, έως ψηλά-ψηλά στον ουρανό.

Κυκλοφορούν ακόμη:
Από τον Γιάννη Σμοΐλη

Lone Survivor (2013) ***


Ιδεολογικά «ύποπτο», μόνο αν είσαι αθεράπευτα κολλημένος στον αντιαμερικανισμό σου, το Lone Survivor, χωρίς να αρνείται έναν κάποιο –αναπόφευκτο για το genre- θαυμασμό στα στρατιωτικά ιδεώδη (πάντα ενοχλεί αυτού του τύπου ο μιλιταρισμός) της αυτοθυσίας, της παλικαριάς και της αλληλεγγύης που θεριεύει σε συνθήκες μάχης, εξαπολύει -μέσα από σκηνές πολεμικών συμπλοκών, ωμά ρεαλιστικές και «μπαρουτοκαπνισμένες»-μια αδυσώπητη επίθεση στις αισθήσεις, τέτοια που μπορεί να το μετατρέψει σε απρόσμενα κινηματογραφική εμπειρία ακόμα και για τους σκεπτικιστές. Κι ενώ συχνά «βαράει προσοχή» στα κλισέ, είναι τόσο πληθωρικό στη δράση του, τόσο ανυποχώρητο στην αληθοφάνειά του, που πρόθυμα του συγχωρείς το αναμενόμενο της κλιμάκωσης ή έναν, κομματάκι, «δυσκίνητο» συναισθηματισμό στο χτίσιμο των χαρακτήρων.

Life of Pi (2012) *****


Ο Ang Lee είναι σπουδαίος καλλιτέχνης. Αυτό το ξέρουν οι περισσότεροι. Στο «Life Of Pi», σκοπός του δεν ήταν να μας το υπενθυμίσει (παρόλο που το κάνει κι αυτό, και το κάνει με τρόπο αρχοντικό, μεγαλειώδη, αδιαμφισβήτητο), αλλά να δηλώσει, σε τι συνίσταται η τέχνη που υπηρετεί, αν όχι η τέχνη γενικότερα: στην αναπλήρωση της κενής θέσης του Θεού. Η Θρησκεία -μας λέει αυτός ο μεταφυσικός της αισθητικής- έχει αξία σαν κοσμική αφήγηση. Και σε καιρούς που εκλείπει η πίστη, πεθαίνουν οι θεοί και οι ιερουργοί περιπλανώνται ανέστιοι, χωρίς λόγο ύπαρξης, το σινεμά μπορεί να γίνει τόπος λατρείας, χώρος καθαγιασμένος όπου τα πράγματα θα απαλλάσσονται οριστικά από το χυδαίο βάρος τους κι η ομορφιά μιας καλής ιστορίας θα αποζημιώνει για όλη την ασχήμια της πραγματικότητας. Τι είναι αυτό αν όχι Θρησκεία απ’ την ανάποδη; Έργο τεράστιας ευαισθησίας, ποιητικό, υπέροχο, που μόνο ένας μεγάλος λυρικός θα μπορούσε να σκαρώσει.

Alexander (2004) ***


Κατακρεουργημένος από την κριτική και εξόριστος, μια για πάντα, σε μια νοητή διάσταση όπου ταινίες με μεγάλη φιλοδοξία και ακόμα μεγαλύτερα ελαττώματα, μένουν περιφρονημένες να αργοσβήνουν, ο «Αλέξανδρος» του αμφιλεγόμενου Oliver Stone (εδώ στην Ελλάδα τον μισούν, ενώ στην Αμερική θεωρείται ιδιαίτερη περίπτωση δημιουργού), διαθέτει όλα εκείνα τα στοιχεία που θα μπορούσαν να τον μετατρέψουν, κάποτε, σ’ ένα γοητευτικό, cult αξιοπερίεργο. Πολύχρωμο στα όρια του camp, εσκεμμένα ανιστόρητο, φλύαρο (3 ώρες με πολιτικό παρασκήνιο, συνωμοσίες- αυτές τις τόσο αρεστές στον Stone- ίντριγκες) αλλά και σε στιγμές ακαταμάχητα γοητευτικό μέσα στην υπερσκηνοθετημένη υπερβολή του, αποτελεί πανάξια αντιπροσωπευτικό δείγμα της πολυσυλλεκτικής, φιλμικής υποκατηγορίας που συγκροτείται από περήφανες αποτυχίες, χίλιες φορές προτιμότερες των διαφόρων, χρυσών μετριοτήτων.

Ravenous (1999) ****1/2


To Ravenous, κι αν ακόμα διαγράφτηκε από το συλλογικό ασυνείδητο του κοινού, στα 15 χρόνια που μεσολάβησαν από την πρώτη προβολή του, παραμένει για τον γράφοντα, μια από τις συναρπαστικότερες κινηματογραφικές αλληγορίες που ευτύχησε ποτέ να παρακολουθήσει. Σαν δυσοίωνο φιλοσοφικό δοκίμιο -κάτω από τον μανδύα του ατμοσφαιρικού θρίλερ τρόμου- που μας φέρνει αντιμέτωπους με τις πιο σκοτεινές ορέξεις της, τόσο «χαϊδεμένης» αλλά κατά βάση φρικαλέας, φύσης μας, πρόκειται για έργο ανατριχιαστικό που θα ευχαριστιόταν ο μακάβριος Πόε, ο παρεξηγημένος είρωνας Σαντ ή ο μέγας αμοραλιστής Νίτσε. Απομόνωση, ομφαλοσκόπηση, κανιβαλισμός. Οι κοινωνίες που, αφού περιχαρακωθούν, νομοτελειακά πορεύονται προς τον αφανισμό τους, οι δυνατοί που επιβιώνουν κι η Ηθική, «τελευταίο προπύργιο των δειλών», αρρωστιάρικος σύμμαχος των απανταχού παραιτημένων. Όλα σε μια μεγάλη, «μικρή» ταινία, που αν δεν έχεις ανακαλύψει ακόμα, οφείλεις -το συντομότερο- να θαυμάσεις.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου