12/7/14

Μουντιάλ και Σινεμά: 2006 - Γερμανία, το φολκλόρ της κερκίδας

Από τον Τάσο Μελεμενίδη

[Μυθικά ματς που έγιναν ταινίες, αθλητές που έγιναν αργότερα ηθοποιοί, απίθανες ιστορίες που μάθαμε από ντοκιμαντέρ και η σχέση του ποδοσφαίρου με πολιτικά και κοινωνικά φαινόμενα. Η ιστορία των Μουντιάλ μέσα από κινηματογραφικό πρίσμα.]




Η Γερμανία έδωσε μάχη μέχρι τελευταίας ψήφου με την Ν. Αφρική για την διοργάνωση του 2006, την κέρδισε με τις συνήθεις πλέον υποψίες για την εγκυρότητα της διαδικασίας, που μάλλον άφησαν με τύψεις τους ιθύνοντες της FIFA και έδωσαν στην αφρικανική χώρα το χρίσμα για το Μουντιάλ του 2010. Απέναντι στο ρίσκο πάντως που θα είχε μια επιλογή σαν της Ν. Αφρικής, η Γερμανία αντιπαρέβαλε τα υπερσύγχρονα στάδιά της, τον άψογο προγραμματισμό και την εύκολη πρόσβαση προς τους επισκέπτες. Όντως, η διοργάνωση πήγε περίφημα σε αριθμό εισιτηρίων, πήγε ακόμη καλύτερα σε τηλεθεατές, αυξάνοντας κι άλλο το ήδη γιγαντιαίο μέγεθος του θεσμού.


Άλλωστε η εμπορική αξιοποίηση μιας τέτοιας διοργάνωσης από την διοργανώτρια χώρα, είχε αρχίσει να μεγεθύνεται απότομα από τη δεκαετία του '80, όταν και τα Μουντιάλ έπαψαν να απασχολούν κυρίως τους ντόπιους ποδοσφαιρόφιλους, αλλά μπορούσαν να συνδυαστούν με τον τουρισμό. Τότε ήταν που οι κερκίδες άρχισαν να γίνονται πολύχρωμες, στο Μουντιάλ του 1986 εμφανίστηκε και η ola, ενώ οι όλο και περισσότερες κάμερες που κάλυπταν έναν ποδοσφαιρικό αγώνα άρχισαν να ασχολούνται με τον κόσμο. Δημιουργήθηκε κάπως έτσι μια στερεότυπη εικόνα για το κοινό του Μουντιάλ, που περιλαμβάνει ανθρώπους ντυμένους και βαμμένους στα χρώματα της σημαίας της χώρας τους, που στήνουν ένα συνεχές πάρτι από το οποίο λείπουν ολοκληρωτικά τα επεισόδια – όχι απαραίτητα λόγω κουλτούρας, αλλά λόγω των πολύ αυξημένων μέτρων ασφαλείας. Έτσι, με μόνη παραφωνία συνήθως τους Άγγλους, οι φωτογράφοι σημαδεύουν άκακους ποικιλόχρωμους φωνακλάδες, αναζητώντας μια διαφορετική προσέγγιση σε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα. Τύπους σαν τους πρωταγωνιστές του Long Flat Balls.


Το Long Flat Balls είναι μια νορβηγική παραγωγή του 2006 που πλαισίωσε διάφορους celebrities της χώρας με ερασιτέχνες ηθοποιούς που υποδύθηκαν ένα γκρουπ 6 ατόμων που αποφασίζει να αφήσει για λίγο τη βαρετή ζωή του και να περάσει το καλοκαίρι στα γήπεδα της Γερμανίας. Η ιστορία είναι σκηνοθετημένη από τον Μπιορν Φαστ Νάγκελ και τον Χάραλντ Σβαρτ, που αργότερα έκανε τον δεύτερο Ροζ Πάνθηρα του 21ου αιώνα και το ριμέικ του Karate Kid, και έχει όλα τα διασκεδαστικά στοιχεία ενός road movie χωρίς να καταφεύγει ποτέ στη σοβαροφάνεια. Η ταινία πάντως χρησιμοποιεί ως χώρο και χρόνο το Μουντιάλ της Γερμανίας, αλλά χωρίς να βασίζεται σε πραγματικούς αγώνες που συνέβησαν εκεί, καθώς κυκλοφόρησε πριν από το ξεκίνημα της διοργάνωσης, και άλλωστε μιλά για τη νορβηγική εθνική ομάδα που στην πραγματικότητα δεν προκρίθηκε στην τελική φάση. Μέσα από τις περιπέτειες των ηρώων όμως διαφαίνεται η προσέγγιση του μουντιαλικού φολκλόρ, της απεικόνισης δηλαδή των φιλάθλων κάθε χώρας με βάση συγκεκριμένους τύπους που έχουμε στο μυαλό και συχνά δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα. Το Long Flat Balls (που κυκλοφόρησε σε DVD στην Ελλάδα με τον τίτλο Τρελές Πάσες) πάντως είχε μεγάλη επιτυχία και το ακολούθησε μια συνέχεια, 2 χρόνια αργότερα, με τους ίδιους ήρωες αλλά χωρίς ποδοσφαιρικές περιπέτειες.


Στους αγωνιστικούς χώρους τώρα,  η γηπεδούχος Γερμανία ήθελε να επαναλάβει την επιτυχία του 1974, αλλά έφτασε τελικά μέχρι τα ημιτελικά, όπου και έχασε στην παράταση από την Ιταλία με 2 γκολ στο τέλος. Στον δεύτεροημιτελικό βρέθηκε η Γαλλία που ξαναβρήκε τη φόρμα της μετά το κάζο του 2002, και η Πορτογαλία που επιβίωσε μετά από επεισοδιακές νίκες επί της Ολλανδίας και της Αγγλίας. Οι Γάλλοι ήταν εμφανώς καλύτεροι και έτσι ο Ζινεντίν Ζιντάν είχε την ευκαιρία να κλείσει μια σπουδαία καριέρα με έναν ακόμη παγκόσμιο τίτλο, μετά από αυτόν του 1998. Στον τελικό απέναντι στην Ιταλία, από πρωταγωνιστής έγινε αντιήρωας όταν αποβλήθηκε στην παράταση, ρίχνοντας κουτουλιά στον Ματεράτσι, με τους 2 παίκτες να μην συμφωνούν ποτέ στο μέλλον για το τί ακριβώς είπε ο ένας στον άλλον λίγο πριν την αποβολή. Έστω και με 10, οι Γάλλοι κράτησαν το μέχρι τότε ισόπαλο σκορ, όμως στα πέναλτι το τρόπαιο πήγε στην Ιταλία για τέταρτη φορά στην ιστορία της.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου