Boefje (1939)

Από τον Τάσο Μελεμενίδη

Σκηνοθεσία: Douglas Sirk

Παίζουν: Annie van Ees, Albert van Dalsum

94 λεπτά, 1.37:1

Κάποιες ταινίες αν και μοιάζουν ασήμαντες στη φιλμογραφία μεγάλων σκηνοθετών, κρύβουν μέσα τους μυστικά που φανερώνονται παρατηρώντας την εποχή στην οποία έγιναν και τις ανάγκες των δημιουργών τους τότε. Αυτό ακριβώς φαίνεται να ισχύει για το Boefje του Douglas Sirk, μια φαινομενικά απλή ιστορία ηθικολογίας με ήρωες παιδιά.

Ο Sirk, πολύ πριν τα διάσημα Technicolor δράματά του, ξεκίνησε να σκηνοθετεί στη χώρα καταγωγής του, την Γερμανία, στα στούντιο της UFA μέσα στη δεκαετία του 30 με το όνομα Detlef Sierck που ήταν και το αληθινό του. Βλέποντας την κατάσταση της χώρας, έφυγε πριν ξεσπάσει ο πόλεμος και εργάσθηκε για λίγο στην Ελβετία και το 1939 στην Ολλανδία όπου γύρισε το παρόν φιλμ, έχοντας ως απώτερο σκοπό να μεταναστεύσει στις ΗΠΑ. 

Paper Flowers (1959)

Από τον Τάσο Μελεμενίδη

Σκηνοθεσία: Guru Dutt

Παίζουν: Guru Dutt, Waheeda Rehman

148’, 2.35:1

Η πρώτη ταινία που γυρίστηκε σε Cinemascope στην Ινδία είναι μια από τις πιο θαρραλέες, αλλά και άρτιες ταυτόχρονα, παραγωγές που γυρίστηκαν στα χρυσά χρόνια του σινεμά της χώρας. Αν και στην επιφάνεια μοιάζει με ένα κοινό μελόδραμα που αφηγείται μια καταραμένη σχέση, αποτελεί την πιο προσωπική δουλειά του Guru Dutt, ηθοποιού και σκηνοθέτη που δούλεψε με μεγάλη επιτυχία μέσα στη δεκαετία του '50. Προσωπική, γιατί στα χρόνια που ο Satyajit Ray απέρριπτε σταδιακά την αισθητική του Bollywood, αυτός  προσπάθησε να κάνει το ίδιο με ένα φιλμ όμως που άνηκε στο είδος της αλλά λειτουργούσε ρεβιζιονιστικά, εκδηλώνοντας την απαισιοδοξία του σκηνοθέτη για το κινηματογραφικό μέλλον. Φυσικά κάτι τέτοιο διόλου εκτιμήθηκε από το κοινό και η ταινία πάτωσε εμπορικά.

Aniki Bóbó (1942)

Από τον Τάσο Μελεμενίδη

Σκηνοθεσία: Μανοέλ Ντε Ολιβέιρα

Πρωταγωνιστούν: Αμερίκο Μποτέλιο, Φελισιάνο Νταβίντ.

71 λεπτά, 1.37:1

Ο Μανοέλ ντε Ολιβέιρα κλείνοντας αισίως, σήμερα, τα 105 χρόνια ζωής, διατηρεί μια ξεχωριστή θέση στην ιστορία του σινεμά για το γεγονός ότι έκανε την πρώτη του ταινία βωβή (γιατί δεν υπήρχε άλλος τρόπος στην Πορτογαλία του 1931) και τις πιο πρόσφατές του με ψηφιακή κάμερα, βλέποντας με τα χρόνια να περνούν οι μεγαλύτερες και πιο ουσιαστικές αλλαγές στην ιστορία του μέσου. Δεν υπάρχει άλλος σκηνοθέτης στον κόσμο που ενώνει αυτές τις 2 μακρινές εποχές, ενώ αξιοσημείωτο ακόμη είναι πως το μεγαλύτερο μέρος της φιλμογραφίας του λαμβάνει χώρα μετά τα 70 του και συμπίπτει με το τέλος της δικτατορίας του Σαλαζάρ στην Πορτογαλία, καθώς δεν μπήκε ποτέ στους συμπαθούντες του καθεστώτος με αποτέλεσμα τις συχνές αρνήσεις σε χρηματοδότηση ταινιών του.

The Night Of Counting The Years (1969)

Από τον Τάσο Μελεμενίδη

Σκηνοθεσία: Chadi Abdel Salam

102 λεπτά, έγχρωμη

Όσο θλιβερή είναι πολλές φορές για τη χώρα μας η (μάταιη) σύγκριση του σήμερα με το ένδοξο παρελθόν μας, άλλο τόσο είναι και για την χιλιοταλαιπωρημένη Αίγυπτο, εκεί όπου η φτώχεια και η μισαλλοδοξία έχουν αντικαταστήσει έναν κάποτε σπουδαίο πολιτισμό. Παλαιότερος και πιο κοντά στις επιρροές της Ανατολής από τον δικό μας, ο αιγυπτιακός πολιτισμός ανέκαθεν κέρδιζε περισσότερο σε μυστικισμό και γι αυτό οι ιστορίες και τα απομεινάρια του (ειδικά οι πυραμίδες) χρησιμοποιήθηκαν (και) στο σινεμά σε αμέτρητα παραμύθια με θρύλους και θησαυρούς. Σπανίως, όμως, αυτές ήταν εγχώριας παραγωγής.