22/5/14

X-Men: Ημέρες ενός Ξεχασμένου Μέλλοντος (2014) ***

Από τον Ηλία Δημόπουλο

Σκηνοθεσία: Μπραϊαν Σίνγκερ
Πρωταγωνιστούν: Χιου Τζάκμαν, Τζέϊμς Μάκαβοϊ, Μάϊκλ Φασμπέντερ, Τζένιφερ Λόρενς, Πάτρικ Στιούαρτ, Ίαν Μακέλεν.

131’, 2.35:1


Χρησιμοποιώντας το (πιο συνηθισμένο πια) εύρημα της παλινδρόμησης στον Χρόνο οι Ημέρες ενός Ξεχασμένου Μέλλοντος έχουν το σταθερό περφεξιονισμό του Σίνγκερ, το στυλ «μιλάω για κάτι μεγαλύτερο απ’ ότι πραγματικά μιλάω» του Νόλαν και την συνολική αίσθηση πως στην επιστροφή του στο franchise ο Σίνγκερ θέλησε να σκιαγραφήσει χαρακτήρες και να χωροθετήσει «πολιτικά» το σύμπαν των X-Men. Το κάνει, σε μεγάλο βαθμό, μόνο που την ίδια στιγμή αυτό το entry είναι και το πιο πυκνό από πλευράς πλοκής οπότε αν δεν είσαι φαν μπορείς να θεωρείς βέβαιο πως μια υπερδόση θα την αισθανθείς στο τελευταίο τρίτο.


Ωστόσο, και έτσι, η ανάληψη καθηκόντων από τον φυσικό σκηνοθετικό ηγέτη της σειράς χαρτογραφεί το δίπολο Ζαβιέ/Μαγκνέτο, οριοθετεί την σημασία της διαφορετικότητας α λα X-Men (δηλαδή το χάρισμα ενάντια στην κατάρα του χαρίσματος), εξημερώνει (κάπως) τον Γούλβεριν στον ιδιότυπο, «διπλωματικό» του ρόλο και παίρνει δυο λαμπρές εμφανίσεις: Η πρώτη από τον εστιασμένο και οριακά μανιακό Φασμπέντερ και η δεύτερη από τον σχεδόν μελαγχολικό Μάκαβοϊ που συλλαμβάνει τέλεια την στιγμή της μετεξέλιξης του Καθηγητή από εγωϊστικό πλάσμα σε ιθύνοντα νου της «Γκαντικής» ανωτερότητας της παθητικής (…) αντίστασης και κατανόησης του Άλλου.

Διάστικτα αστείο, σταθερά θεαματικό, με καλό 3D, τούτο το X-Men είναι από πλευράς εντυπώσεων ο κολοφώνας της σειράς αν και στα μάτια μου υπολείπεται της συγκρότησης και της ισορροπίας του Χ-Men 2, έντεκα χρόνια πριν.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου