Nostromo Home Cinema 18

Η Επιλογή του Δεκαπενθημέρου:
Από τον Γιάννη Σμοΐλη 

Kάτω Από Το Δέρμα (Under The Skin, 2013) ****

Σκηνοθεσία: Jonathan Glazer

Πρωταγωνιστούν: Scarlett Jonansson, Jeremy McWilliams, Lynsey Taylor Mackay

108',  1.85 : 1

Ειπώθηκε για το "Κάτω Από Το Δέρμα" ότι είναι μια ταινία, ουσιαστικά, αδιάφορη για το κοινό της. Κι ο Glazer ένας ψυχρός, μισάνθρωπος σκηνοθέτης. Θα μπορούσε να βρει κανείς αλήθεια και στους δύο ισχυρισμούς. Βλέπεις η περιοχή στην οποία κατοικεί το "Κάτω Από Το Δέρμα" δεν είναι ένας τόπος ζεστός, ανθρώπινος, οικείος. Μόνο η εικόνα του, ξεγελάει προς στιγμή. Λίγη ώρα, όμως, να μείνεις εκεί μέσα και καταλαβαίνεις πως η Σκωτία που αναγνωρίζουν τα μάτια σου, οι δρόμοι, τα εμπορικά κέντρα και οι κάτοικοι, τυλίγονται σε μια αχλή ονείρου που τα αποσπά από την πραγματικότητα έτσι όπως έμαθες να την αναγνωρίζεις. Αυτές οι όψεις του καθημερινού που γνωρίζουν μια ανεπαίσθητη διαστρέβλωση, δεν προορίζονται για τη δική σου συνείδηση. Είναι ήδη περασμένες μέσα από τα φίλτρα μιας "εξωγήινης" αντίληψης. Αυτό και μόνο αρκεί για να σε αποξενώσει. Μπορεί όμως να κατηγορηθεί ο Glazer γι' αυτό, επειδή υπηρετεί πιστά την βασική του ιδέα; Η ταινία του είναι μια σπουδή στην αποξένωση και την απόσχιση, πώς θα μπορούσε να δοθεί αν όχι παγερά και απάνθρωπα;

Ο Πλανήτης των Πιθήκων: Η Αυγή (2014) ***1/2

Από τον Ηλία Δημόπουλο

Σκηνοθεσία: Ματ Ριβς

Πρωταγωνιστούν: Άντι Σέρκις, Τζέϊσον Κλαρκ, Γκάρι Όλντμαν

130’, 1.85:1

Όσοι μεγάλωσαν σε εποχές που το αμερικάνικο εμπορικό σινεμά ξεκινούσε από το Ρόκι και τα Σαγόνια του Καρχαρία και συνέχιζε από τον Ιντιάνα Τζόουνς μέχρι τον Εξολοθρευτή (στους πρώτους δύο αναφέρομαι…), έχουν μια διαφορετική αντίληψη για το blockbuster. Το μετράνε (και) για την βασική μυθοποιητική διαδικασία, τον τρόπο που η εποχή βρίσκει για να κωδικοποιεί βασικές της αλήθειες και ταυτόχρονα να τις μεταφράζει σε ευρεία κλίμακα. Δυστυχώς τα κάμποσα τελευταία χρόνια το «ευρεία» εκλαμβάνεται από το Χόλιγουντ ως «μαζική», κι έτσι για κάθε Άρχοντα των Δαχτυλιδιών παίρνεις κι ένα κομπόδεμα σαχλαμάρες.

Κάποτε στη Νέα Υόρκη (2013) ***

Από τον Ιωάννη 'Moody' Λαζάρου

Σκηνοθεσία: Τζέιμς Γκρέι

Πρωταγωνιστούν: Μαριόν Κοτιγιάρ, Χόακιν Φίνιξ, Τζέρεμι Ρένερ

120’, 2.35:1

Το «The Immigrant» στην επιφάνεια του μιλά για τον βούρκο (του θεάματος, εν προκειμένω) στον οποίο βυθίζεσαι όταν, μετανάστης γαρ, απροστάτευτος και απελπισμένος θες να επιβιώσεις. Κολυμπάς στις βρωμιές, λερώνεσαι υποχρεωτικά και παλεύεις μπας και διατηρήσεις αλώβητη την ουσία σου για όταν ξανανταμώσεις κάποτε το φως.

Είναι κι ένα σύντομο χρονικό μακροχρόνια κατατρεγμένων ψυχών που επιζητούν, χωρίς να ξέρουν το πώς, να σπάσουν τα δεσμά της αμαρτίας· και με τις δύο βασικές σημασίες του όρου. Ασυνείδητα μάλλον της αρχαιοελληνικής, της μη επίτευξης ενός στόχου δηλαδή, και άκρως συνειδητά της ενοχογόνου χριστιανικής που συνθέτει τη δυστυχία τους.

Ο Μίτος της Αριάν (2013) **1/2

Από τον Ιωάννη 'Moody' Λαζάρου

Σκηνοθεσία: Ρομπέρ Γκεντιγκιάν

Πρωταγωνιστούν: Μαριάν Ασκαρίντ, Ζαν Πιερ Νταρουσέν, Ζεράρ Μεϊλάν, Λόλα Νέιμαρκ

92’

Οι συνθήκες ζωής, έτσι όπως έχουν διαμορφωθεί στο αστικό περιβάλλον, σε φέρνουν εύκολα σε υπαρξιακό αδιέξοδο. Είναι η σταδιακά διαβρωτική απομάκρυνση από τον διπλανό σου, η ολοκληρωτική αποξένωση από το φυσικό περιβάλλον, τους χαλαρωτικούς ήχους και τα γαλήνια τοπία του, η κυρίαρχη νοοτροπία του ατομικισμού και της απομόνωσης. Ένα αποκρουστικό, αν το καλοσκεφτείς, και απανθρωπισμένο σκηνικό που έχει στηθεί κάποια χρόνια τώρα και ενισχύεται εμμέσως από τις συμπεριφορές μας.