Ο Κήπος του Γιάλομ (Yalom’s Cure, 2014) **

Από τον Ιωάννη 'Moody' Λαζάρου

Σκηνοθεσία: Σαμπίνε Γκίζιγκερ

Πρωταγωνιστούν: Ίρβιν Γιάλομ, Μέριλιν Γιάλομ

77’

Βιογραφικό ντοκιμαντέρ για τον μεγαλύτερο εν ζωή, αλλά και συντριπτικά δημοφιλέστερο συγγραφικά, υπαρξιστή ψυχοθεραπευτή (σταρ του ψυχολογικού κοουτσαρίσματος για τους είρωνες), Ίρβιν Γιάλομ, από μια θαυμάστριά του που επιχειρεί να σκιαγραφήσει ένα σφαιρικό πορτρέτο για το έργο του και εκείνον τον ίδιο.

Η Έκρηξη (A Blast, 2014) *1/2

Από τον Ιωάννη 'Moody' Λαζάρου

Σκηνοθεσία: Σύλλας Τζουμέρκας

Πρωταγωνιστούν: Αγγελική Παπούλια, Βασίλης Δογάνης, Μαρία Φιλίνη, Θέμις Μπαζάκα, Γιώργος Μπινιάρης, Μάκης Παπαδημητρίου

83’

Τη "Χώρα Προέλευσης" του Σύλλα Τζουμέρκα την είδα πριν τρία χρόνια. Ελάχιστα θυμάμαι πια. Γι'αυτό ανέτρεξα χθες (αφού πρώτα παρακολούθησα το νέο του πόνημα) σε ένα τότε κείμενό μου· και διαπίστωσα πως η κουβέντα επί της ουσίας ήταν η ίδια -αν και αφηγηματικά, κάπως ωριμότερη η δεύτερη ταινία του. Αυτό μπορεί να προδίδει έναν συνεκτικό ή (και) ξεροκέφαλο σκηνοθέτη.

Το ταλέντο του εμφανές, όπως και το πάθος που εμφυσά στη δουλειά του. Όμως, περιχαρακώνεται στο δημιουργικό προφίλ ενός νεαρού οργίλου, που φιλμάρει με την κάμερα στον ώμο, ορμώντας ο ίδιος θαρρείς μες στη δράση, ηδονίζεται μαστιγώνοντας την ελληνική οικογένεια (με ενέσιμη λίγη παραπάνω διαστροφή), εκμεταλλεύεται για προβοκάρισμα κάθε στιγμή γυμνής σάρκας (και υπάρχουν αχρείαστα πολλές τέτοιες), και προβάλλει ανώδυνα τον (στα χαρτιά) αντιχρυσαυγιτισμό του, που είναι και της μοδός. 

Ένα Περιστέρι Έκατσε Σε Ένα Κλαδί Συλλογιζόμενο Την Ύπαρξή Του (2014) ***1/2

Από τον Ιωάννη 'Moody' Λαζάρου

Σκηνοθεσία: Ρόι Άντερσον

Παίζουν: Νιλς Βέστμπλομ, Χόλγκερ Άντερσον

101’

Ο Ρόι Άντερσον («Τραγούδια από τον Δεύτερο Όροφο») αντιμετωπίζει τους ανθρώπους σα νεκρούς από καιρό (αφού γλέντησαν πρώτα για λίγο) και είναι σα να τοποθετεί στους δρόμους τα φαντάσματά τους. Φαντάσματα που δεν παρουσιάζονται τρομακτικά, αλλά τρομερά ματαιωμένα από τον ίδιο το ρου της ύπαρξής τους. Φέρνει το απρόοπτο έναντι της κανονικότητας, σε κάθε γωνιά του παγερού Σκανδιναβικού τοπίου, αλλά και των κλινικά αποσυναισθηματισμένων κλειστών χώρων, γεννώντας το σουρεαλιστικό και το παράδοξο μέσα από το φυσιολογικό, αν το καλοσκεφτείς.

Δύο Ανάσες (Respire, 2014) **1/2

Από τον Ιωάννη 'Moody' Λαζάρου

Σκηνοθεσία: Μελανί Λοράν

Παίζουν: Ιζαμπέλ Καρέ, Ζοζεφίν Ζαπί, Λου ντε Λαάζ

91’

Αμιγώς Γαλλοπρεπής στους τρόπους της ταινία της επικίνδυνα ερωτεύσιμης Μελανί Λοράν του «Beginners» και των «Άδωξων Μπάσταρδων» που ιχνηλατεί από κοντά την υπογείως λεσβιακή σχέση μεταξύ δύο σφόδρα ετερόκλητων συμμαθητριών –μίας συνεσταλμένης και μίας παρορμητικής και απρόβλεπτης- σε προάστιο της γαλλικής επαρχίας.

Edito #045: Interstellar, επιστημοσύνη, σωτηρία του ανθρώπινου γένους και αθεΐα

Από τον Ιωάννη 'Moody' Λαζάρου

Είναι προς τιμήν του κυρίου Νόλαν που δε μένει στάσιμος, εξελίσσεται, επιλέγοντας αυτή τη φορά να «παίξει» (με δικούς του πάντα όρους) σε διαστημικό έδαφος, εκεί που βαραίνει η σκιά του Κιούμπρικ κάθε νέα δημιουργία. Και μάλιστα το υλοποιεί σχεδόν εξαλείφοντας τις σκηνές δράσης και κατεβάζοντας αξιοσημείωτα τους συνήθεις ρυθμούς του –στοιχεία που ίσως του κοστίσουν σε συναρπαγή του κοινού.

Στα οριοθετημένα (;) πλαίσια μιας κριτικής (τα οποία γοργά θα εγκαταλείψουμε), κρίσιμο στοίχημά του δείχνει πως είναι να συγκεράσει το συναισθηματικό κίνητρο του κεντρικού του ήρωα με την πιο εγκεφαλική σκηνοθετική γραφή του. Κι αν στο «Ιnception» (που το επιχειρεί εξ ίσου) τα δυο τους δένουν παραπάνω από ικανοποιητικά, εδώ μοιάζει ο ίδιος να αδυνατεί να το ισορροπήσει, με το συναίσθημα να λυγίζει έναντι της επονομαζόμενης εγκεφαλικότητας, αφού το πρώτο προκύπτει αποκλειστικά από τις έντονες (κατά τόπους) ερμηνείες των Μακόναχι, Τσαστέιν και Άφλεκ ή τις (συμμαζεμένες, new-age) εξάρσεις του Τσίμερ στην ηχητική μπάντα, μα λιγοστά από την ίδια του την κατασκευή.

Τα Ερείπια Είναι Πάντα Θλιμμένα (Blue Ruin, 2013) ***

Από τον Ιωάννη 'Moody' Λαζάρου

Σκηνοθεσία: Τζέρεμι Σολνιέ
Παίζουν: Μέικον Μπλερ, Ντέιβιντ Ράτρεϊ
90', 2.35:1

Η δεύτερη ταινία του Τζέρεμι Σολνιέ είναι μια ιδιαίτερα χαμηλού προϋπολογισμού, βαθιά αμερικανική, ταινία που επιχειρεί προς κέντρα να λακτίσει, εντάσσοντας το περιεχόμενο μιας ταινίας εκδίκησης (αφού ο κεντρικός ήρωας μαθαίνει πως αποφυλακίζεται ο φονιάς των γονιών του) σε ένα καλλιτεχνικό ύφος κινηματογράφησης.

We Are The Best! (2013) ***

Από τον Ιωάννη 'Moody' Λαζάρου

Σκηνοθεσία: Λούκας Μούντισον

Παίζουν: Μίρα Γκρόσιν, Λιβ ΛεΜόιν, Μίρα Μπαρκαμάρ

102’, 1.85:1

Πολλοί από εμάς βρεθήκαμε στην εφηβεία μας να παίζουμε με συγκροτήματα αυθάδικου ήχου, πρώτα για να εξωτερικεύσουμε τη δυσαρέσκεια για τα πάντα που κουβαλούσε η ηλικιακή φάση μας και να βροντοφωνάξουμε διαφορετικοί και ανεξάρτητοι· κατά δεύτερο λόγο, για να συνυπάρξουμε με ομοίους (ψυχικά παρά οτιδήποτε άλλο) και να παλέψουμε για έναν κοινό σκοπό. Κατά κανόνα, όχι για να γεμίσουμε με χρήματα τις τσέπες μας, μα για να αλλάξουμε τον περιβάλλοντα κόσμο που τόσο παράφωνα αντηχούσε μέσα μας.

[εντάξει, πάντα υπήρχε και η ιδέα να το παίξουμε άγριοι πάνω στη σκηνή για να προκαλέσουμε έναν αντίκτυπο στα κορίτσια]

Ida (2013) ****

Από τον Ιωάννη 'Moody' Λαζάρου

Σκηνοθεσία: Πάβελ Παβλικόφσκι

Παίζουν: Αγκάτα Κουλέσα, Αγκάτα Τσεμπουκόφσκα

82’, 1.33:1 

Όπως ο άνθρωπος, αφού ανταμώσει την αγιοσύνη, αδυνατεί να βαστάξει μια ζωή ξοδεμένη στην αμαρτία· αντιστοίχως, δεν μπορεί να αφιερωθεί στην καλογερική αφού γευθεί την αμαρτία.

Ασπρόμαυρα κάδρα σε «πρωτόγονο» φορμά 4:3, χωρική τοποθέτηση στην κομμουνιστική, αποστερημένη Πολωνία, χρονική τοποθέτηση μια δεκαπενταετία μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου (αφού είχαν πρώτα εξοντωθεί τσουβάλια Πολωνοεβραίων από Ναζί, με πολλούς από τους ντόπιους είτε να συνδράμουν ή να αποσιωπούν τις θηριωδίες)· το τυπικό περίγραμμα αυτού του μινιμαλιστικού road movie με ατμόσφαιρα έργου δωματίου, όπου μια νεαρή ορφανή λίγο πριν ορκιστεί μοναχή, συναντά μια ελευθεριάζουσα θεία της για να μιλήσουν για το παρελθόν της οικογενείας.

Ο Αγαπημένος μου Άγιος (St. Vincent, 2014) **

Από τον Ιωάννη 'Moody' Λαζάρου

Σκηνοθεσία: Θίοντορ Μέλφι

Παίζουν: Μπιλ Μάρεϊ, Μελίσα Μακάρθι, Ναόμι Γουοτς

102’, 1.85:1

Χαρακτηριστική περίπτωση ταινίας που, ενώ υποκύπτει σε κάθε περιοριστική σύμβαση του είδους της (της οικογενειακής κομεντί, η συγκεκριμένη), διασώζεται χάρις στο αστέρι του πρωταγωνιστή της, στο οποίο εύγλωττα ο πρωτοεμφανιζόμενος σκηνοθέτης προσφέρει χώρο και χρόνο να λάμψει.

Ούτε Να Πεθάνεις Δεν Μπορείς (God’s Pocket, 2014) *1/2

Από τον Ιωάννη 'Moody' Λαζάρου

Σκηνοθεσία: Τζον Σλέιτερι

Παίζουν: Φίλιπ Σέιμορ Χόφμαν, Τζον Τουρτούρο, Κριστίνα Χέντρικς, Ρίτσαρντ Τζένκινς

88’, 2.35:1

Μακάβρια απόδοση του τίτλου στα Ελληνικά, μιας και το "God's Pocket" αποτελεί την τελευταία ταινία που πρωταγωνίστησε ο Φ.Σ.Χόφμαν. Μια ταινία που αποτυγχάνει πασιφανώς να αποκτήσει χαρακτήρα και μοιάζει να πηγαίνει ψάχνοντας.

Σχεδόν πατροπαράδοτη γκανγκστερική ιστορία, με όλη την μικρόνοια του επαρχιακού μικρόκοσμου και την ανοησία σε ατομικό επίπεδο να βασιλεύουν, που μοιάζει να στήνεται για να γελάσουμε με το κακό θέατρο της ζωής και των ζωών μας.

Οι Νέες Ταινίες (9/10)

Από τον Ιωάννη 'Moody' Λαζάρου

Η περασμένη κινηματογραφική εβδομάδα καταγράφθηκε στη μνήμη για τη σωρεία εξαιρετικών κυκλοφοριών. Τούτη εδώ, έχει ολίγιστα χαρμόσυνα να επιδείξει.

"Αναφορά στον Ηλία Καζάν" στην Ταινιοθήκη

Από τον Ιωάννη 'Moody' Λαζάρου

Στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος (Ιερά Οδός 48 & Μεγ.Αλεξάνδρου 134-136, πλησίον του ΜΕΤΡΟ Κεραμεικός), ένα μεγάλο αφιέρωμα στον ελληνικής καταγωγής Ηλία Καζάν («Λεωφορείον ο Πόθος», «Ανατολικά της Εδέμ», «Το Λιμάνι της Αγωνίας») λαμβάνει χώρα από τις 9 έως τις 19 Οκτωβρίου· μια χορταστική ρετροσπεκτίβα σε μία από τις σημαντικότερες, αλλά και πιο αμφιλεγόμενες, προσωπικότητες του κλασσικού αμερικανικού σινεμά.

Οι περισσότερες κόπιες που θα προβληθούν (δέκα, για την ακρίβεια), θα είναι αποκατεστημένες εκδόσεις των αρχικών.

Xenia (2014) **1/2

Από τον Ιωάννη 'Moody' Λαζάρου

Σκηνοθεσία: Πάνος Χ. Κούτρας

Πρωταγωνιστούν: Κώστας Νικούλι, Νίκος Γκέλια, Γιάννης Στάνκογλου, Άγγελος Παπαδημητρίου

128’, 1.85:1

Κάποιες φορές μια τραγωδία χωρίζει τους ανθρώπους. Τις περισσότερες όμως, νομίζω, τους φέρνει πιο κοντά· όπως συνέβη με τον Ντάνι και τον Οδυσσέα. Για όσο...

Οι δυο τους είναι έφηβα αδέρφια που ζουν χωριστά. Αγνώστου Έλληνα πατρός, από Αλβανίδα μάνα. Όταν εκείνη αφήνει την τελευταία της πνοή, τα δυο αγόρια θα γυρίσουν όλη την Ελλάδα αναζητώντας τον πατέρα που τους άφησε, όταν ήταν ακόμη παιδιά.

20ές Νύχτες Πρεμιέρας: Οι Ταινίες μέσα από τα Μάτια μας

Από τους Ιωάννη 'Moody' Λαζάρου, Τάσο Μελεμενίδη και Παναγιώτη Μπούγια

Άλλο ένα φεστιβάλ κινηματογράφου της Αθήνας έφτασε στο τέλος του κι εμείς αποτυπώνουμε τις εντυπώσεις μας για το μεγαλύτερο κομμάτι των δύο Διαγωνιστικών τμημάτων, αλλά και του Πανοράματος. Για τις Πρεμιέρες που είδαμε (Γροθιές στους Τοίχους, Η Εξαφάνιση της Έλενορ Ρίγκμπι, Καλωσήρθες στη Νέα Υόρκη, Xenia, Whiplash, Δύο Ανάσες, Η Ίρις, το Παράθυρο της Ψυχής και το Κορίτσι που Εξαφανίστηκε) δεν θα περιοριστούμε στις εδώ πέντε γραμμές, αλλά θα συναντήσετε πλήρη κείμενα γι’ αυτές, στην Πέμπτη κυκλοφορίας της καθεμιάς.

Ο Λαβύρινθος (The Maze Runner, 2014) **1/2

Από τον Ιωάννη 'Moody' Λαζάρου

Σκηνοθεσία: Ουες Μπολ

Πρωταγωνιστούν: Ντίλαν Ο’Μπράιαν, Κάια Σκοντελάριο, Γουιλ Πούλτερ

113’

Στο πνεύμα της young-adult παραγωγής που αποτελεί, μαζί με τους σουπερήρωες, το πιο ισχυρό κομμάτι της κινηματογραφικής βιομηχανίας σήμερα, το πρώτο μέρος του «Λαβυρίνθου» φέρει όλη την απαραίτητη σθεναρή συγγένεια με το χρυσοφόρο “Hunger Games”, συστήνεται εν μέρει ως εναλλακτική του αποτυχημένου (όχι μόνο) εμπορικά “Ender’s Game”, ενώ στον πυρήνα του φωλιάζουν επιδραστικά concepts όπως αυτό των τηλεοπτικών “Lost”, μπολιασμένο με ένα δυστοπικό άγγιγμα παρεμφερές με του Τζος Γουίντον, που περισσότερο συναντάται στις τηλεοπτικές δουλειές του.

Αμνησία (Before I go to sleep, 2014) **

Από τον Ιωάννη 'Moody' Λαζάρου

Σκηνοθεσία: Ρόουαν Τζόφε

Πρωταγωνιστούν: Νικόλ Κίντμαν, Κόλιν Φερθ, Μαρκ Στρονγκ

92’

Μια ταινία που ξεκινά ως homage στο εναρκτήριο πλάνο του «Μάτια Ερμητικά Κλειστά» και που περιστρέφεται γύρω από την προσπάθεια ενός ανθρώπου με αμνησία να ξαναχτίσει τη μνήμη του, δεν μπορεί παρά να ιντριγκάρει. Για το τελευταίο, ας φέρουμε μόνο στο νου το σχετικώς πρόσφατο “Memento” του Νόλαν ή το σημαντικά παλαιότερο “Spellbound” του Hitch.

20ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας: Νύχτες Πρεμιέρας 17-28 Σεπτεμβρίου 2014

Από τον Ιωάννη 'Moody' Λαζάρου

Εικοστό Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου, που λατρεύεται από το νεανικό αθηναϊκό κοινό, με 241 ταινίες, σταθερή τιμή εισιτηρίου (από 4 ευρώ για τις πρωινές -τύποις δημοσιογραφικές- προβολές έως 6 ευρώ για τις βραδυνές), τις παραδοσιακές κάρτες διαρκείας, τις προσκλήσεις για ανέργους όταν το επιτρέπει η διαθεσιμότητα και πολλά μα πολλά νυχτερινά parties. Η διεξαγωγή του στις κινηματογραφικές αίθουσες Odeon Όπερα, Ιντεάλ, Δαναός και Ταινιοθήκη, ελπίζοντας πως κάποτε θα επιστρέψει στο θλιμμένο σπίτι του, το Αττικόν και τον Απόλλωνα.

Το Nostromo επιχειρεί μια σύντομη περιήγηση στα τμήματα και τις ταινίες που θα προβληθούν, αρχής γενομένης με τις  «Ιστορίες για Αγρίους» που έρχονται από τις φετινές Κάννες.

Κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ, θα υπάρχει συχνή ανταπόκριση και καθημερινά πονταρίσματα σε επιλογές από την ομάδα μας στο fb.

Μεγαλώνοντας (Boyhood, 2014) ****1/2

Από τον Ιωάννη 'Moody' Λαζάρου

Σκηνοθεσία: Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ

Πρωταγωνιστούν: Έλαρ Κολτρέιν, Πατρίσια Αρκέτ, Ίθαν Χοκ

165’, 1.85:1

Θραύσματα μιας ζωής που μπορεί να μη συνέβη ακριβώς όπως τη θυμάσαι και την εξιστορείς, αλλά όλοι ξέρουν πως πραγματική σημασία έχει μόνο το πώς καταγράφθηκε μέσα σου. Από τα πέντε (μιας και δε θυμάσαι σπουδαία πράγματα από πριν) ως την βιολογική ενηλικίωση, ανάμεσα στην παιδική ανεμελιά, τη γονεϊκή προστασία, την αγάπη πανταχόθεν, τις συγκρούσεις, την περιπέτεια διαφορετικών κατοικιών, διαφορετικών οικογενειών, διαφορετικών σχολείων και την υπευθυνότητα που σου τσαμπουνάνε δίχως φειδώ όλοι, εσύ ανακαλύπτεις την ευαισθησία σου, γνωρίζοντας μαγικά πως μονάχα μ’αυτήν έχεις να πορεύεσαι.

Ως εσωστρεφές παιδί που ψάχνεις τις απαντήσεις στις ερωτήσεις που ξεπηδούν με μανία απ’τα μελαγχολικά μάτια σου μα γρήγορα σου επιστρέφονται (δικές σου είναι, άλλωστε), τη μεγαλύτερη αδερφή που, έχεις και δεν έχεις κοντά σου, τη μάνα που καταφέρνει και χωρά πολλά καρπούζια κάτω απ’τη μασχάλη της, που δείχνει να ‘χει τις αντοχές να διορθώνει λάθη, να μηδενίζει και πάλι από την αρχή -και κάπου τη θαυμάζεις γι’αυτό κιόλας-, τον πατέρα που στέκει ως το πιο ευχάριστο φιλαράκι, που στα σίγουρα σ’αγαπά, όμως σπάνια είναι τριγύρω.

The Lunchbox: Παραδόσεις Αγάπης (2013) ***

Από τον Ιωάννη 'Moody' Λαζάρου

Σκηνοθεσία: Ρίτες Μπάτρα

Πρωταγωνιστούν: Ίρφαν Χαν, Νίμρατ Καούρ

104', 2.35:1

Στο μεγάλου μήκους ντεμπούτο του, ο Ινδός Ρίτες Μπάτρα ρίχνει φως στις λεπτομέρειες της καθημερινότητας ανδρών και γυναικών, που οι ίδιοι σπανίως πια προσέχουν. Με σχεδόν ντοκιμαντερίστικη γραφή ακολουθεί το ταξίδι των πρώτων με το τραίνο για τη δουλειά, την οκτάωρη μονοτονία τους, την ευλογημένη αλλά σταθερά μοναχική ώρα του μεσημεριανού, καθώς εκείνες κάνουν τις λεγόμενες δουλειές του σπιτιού αφού πρώτα ετοιμάσουν το lunchbox των συζύγων.

Ύστερα από λάθος ενός εντυπωσιακά σχεδιασμένου συστήματος διανομής, το φαγητό μιας γυναίκας που επιχειρεί να αναζωοπυρώσει την επιθυμία του άνδρα της μέσα από το στομάχι του (στάση και πρακτική που πολύ εκτιμάμε), θα φτάσει σε έναν χήρο έτοιμο για συνταξιοδότηση. Τότε, θα ξεκινήσουν μεταξύ τους αλληλογραφία μέσω του καθημερινού lunchbox, που θα αποτελέσει ζωοδότρα ασχολία και για τους δύο, αφού έχουν τελματώσει στις ρουτινιάρικες ζωές τους.

Edito #035

Από τον Ιωάννη 'Moody' Λαζάρου

Γιατί ο κόσμος δεν διαβάζει κείμενα…

...αλλά και γιατί θα συνεχίσω

Από μόνη της σαν πράξη ηχεί οξύμωρη. Να γράψεις ένα κείμενο γιατί δεν διαβάζονται κείμενα. Εν προκειμένω, για τον κινηματογράφο, αφού προσωπικά με αυτό καταπιάνομαι κυρίως, αυτό μοιάζει να με καίει περισσότερο.

Ατελέσφορες σχετικές συζητήσεις με τον Ηλία, με την Άντζυ, με τον Γιάννη, προσφάτως με τον Τάσο, εσχάτως και με τον έτερο Γιάννη. Ακόμη πιο αδιέξοδο το τριβέλισμα εντός των τειχών.