Από τον Γιώργο Παυλίδη
Το ζητούμενο στο σινεμά
δεν είναι της τάξης της κινηματογραφικής γλώσσας, άλλα της τάξης της
πραγματικότητας και του λόγου περί αυτής. Ο Αλέν Ρενέ γυρίζει το Night and Fog (1955), δέκα χρόνια μετά την απελευθέρωση των –τελευταίων επιβιωσάντων- κρατουμένων από τα στρατόπεδα
συγκέντρωσης των Ναζί, στοχάζεται κινηματογραφικά πάνω στη σχέση παρελθόντος
και παρόντος και ανατρέπει τον συνήθη ρόλο του ντοκιμαντέρ. Δεν θέλει να μας
υπενθυμίσει ένα φρικτό γεγονός, δεν θέλει να τακτοποιήσει χρονικά τα ιστορικά
γεγονότα και να τα συνδέσει ως διαδοχή αιτίου και αποτελέσματος (για να μας
εξηγήσει τί συνέβη, πώς και γιατί), δεν μας ζητά απλώς «να μην ξεχάσουμε» για
«να μην ξανασυμβεί».
Προσπαθεί να μας
αποξενώσει από αυτό που θεωρούμε δεδομένο και να μας δείξει ότι δεν είμαστε μια
αναγκαιότητα της Ιστορίας, αλλά μια μετατροπή της σύμπλεξης παρελθόντος και
παρόντος, μια από τις δυνατές παραλλαγές.
