Belle (2013) **1/2

Από τον Παναγιώτη Μπούγια

Σκηνοθεσία : Άμα Ασάντε

Παίζουν : Γκούγκου Μπάτα-Ρο, Τομ Γουίλκινσον, Σαμ Ράϊντ, Έμιλυ Γουάτσον

104΄, 2.35:1

Η ατμόσφαιρα των έργων της Τζέιν Ώστιν συναντά ένα αληθινό περιστατικό απ’ τα χρονικά του βρετανικού δουλεμπορίου (την περίοδο που μια ηθικού τύπου αποστροφή σχετικά με το θεσμό είχε αρχίσει να αναπτύσσεται), σε ένα βιογραφικό δράμα εποχής που αφηγείται μια όχι και τόσο συνηθισμένη ιστορία, τοποθετημένη στον άξονα μιας τριπλής καταπίεσης (φυλετικής, ταξικής και φύλου).

Ο Κήπος του Γιάλομ (Yalom’s Cure, 2014) **

Από τον Ιωάννη 'Moody' Λαζάρου

Σκηνοθεσία: Σαμπίνε Γκίζιγκερ

Πρωταγωνιστούν: Ίρβιν Γιάλομ, Μέριλιν Γιάλομ

77’

Βιογραφικό ντοκιμαντέρ για τον μεγαλύτερο εν ζωή, αλλά και συντριπτικά δημοφιλέστερο συγγραφικά, υπαρξιστή ψυχοθεραπευτή (σταρ του ψυχολογικού κοουτσαρίσματος για τους είρωνες), Ίρβιν Γιάλομ, από μια θαυμάστριά του που επιχειρεί να σκιαγραφήσει ένα σφαιρικό πορτρέτο για το έργο του και εκείνον τον ίδιο.

Τα Θαύματα (Le Meraviglie, 2014) ***

Από τον Παναγιώτη Μπούγια

Σκηνοθεσία : Αλίτσε Ρορβάκερ

Παίζουν : Άλμπα Ρορβάκερ, Μαρία-Αλεξάνδρα Λούνγκου, Σαμ Λούβικ, Ζαμπίνε Τιμοτέο, Μόνικα Μπελούτσι

110΄, 1.85 : 1

Πώς εξελίσσεται και πώς μεταβάλλεται ο ψυχισμός μιας έφηβης, επωμισμένης με ευθύνες που ξεπερνούν την ηλικία της και συνιστούν ταυτόχρονα καθήκον κι επιβάρυνση; Και πώς είναι το αίσθημα να ανήκεις σε ένα οικογενειακό περιβάλλον που επιθυμεί να σου κατευθύνει την πορεία στη ζωή;

Σε αυτά τα ερωτήματα προσπαθεί να απαντήσει η Ρορβάκερ μέσω της νεαρής Τζελσομίνα (εξαιρετική η Μαρία-Αλεξάνδρα Λούνγκου), μέλους μιας οικογένειας μελισσοκόμων που έχουν «γυρίσει» την πλάτη στον σύγχρονο τρόπο ζωής, αφηγούμενη μια ιστορία με αυτοβιογραφικά ψήγματα που πραγματεύεται την αναζήτηση ταυτότητας μέσα σε μια οικογενειακή «Βαβυλώνα»: ο πατέρας - ένας Γερμανός ιδεαλιστής που κατέφυγε στην ύπαιθρο- μιλάει σπαστά Ιταλικά κι η μητέρα εναλλάσσει- όταν πρόκειται για κάτι σοβαρό - τα Ιταλικά με τα Γαλλικά, σα να θέλει να μεταφέρει τη συζήτηση σε ουδέτερο έδαφος.

Η Έκρηξη (A Blast, 2014) *1/2

Από τον Ιωάννη 'Moody' Λαζάρου

Σκηνοθεσία: Σύλλας Τζουμέρκας

Πρωταγωνιστούν: Αγγελική Παπούλια, Βασίλης Δογάνης, Μαρία Φιλίνη, Θέμις Μπαζάκα, Γιώργος Μπινιάρης, Μάκης Παπαδημητρίου

83’

Τη "Χώρα Προέλευσης" του Σύλλα Τζουμέρκα την είδα πριν τρία χρόνια. Ελάχιστα θυμάμαι πια. Γι'αυτό ανέτρεξα χθες (αφού πρώτα παρακολούθησα το νέο του πόνημα) σε ένα τότε κείμενό μου· και διαπίστωσα πως η κουβέντα επί της ουσίας ήταν η ίδια -αν και αφηγηματικά, κάπως ωριμότερη η δεύτερη ταινία του. Αυτό μπορεί να προδίδει έναν συνεκτικό ή (και) ξεροκέφαλο σκηνοθέτη.

Το ταλέντο του εμφανές, όπως και το πάθος που εμφυσά στη δουλειά του. Όμως, περιχαρακώνεται στο δημιουργικό προφίλ ενός νεαρού οργίλου, που φιλμάρει με την κάμερα στον ώμο, ορμώντας ο ίδιος θαρρείς μες στη δράση, ηδονίζεται μαστιγώνοντας την ελληνική οικογένεια (με ενέσιμη λίγη παραπάνω διαστροφή), εκμεταλλεύεται για προβοκάρισμα κάθε στιγμή γυμνής σάρκας (και υπάρχουν αχρείαστα πολλές τέτοιες), και προβάλλει ανώδυνα τον (στα χαρτιά) αντιχρυσαυγιτισμό του, που είναι και της μοδός. 

Πίνακας Πνευμάτων (Ouija, 2014) *

Από τον Γιάννη Βασιλείου

Σκηνοθεσία: Στάιλς Γουάιτ

Παίζουν: Ολίβια Κουκ, Ντάρεν Καγκάσοφ, Λιν Σέι, Ντάγκλας Σμιθ

89’, 2.35:1

Το Οuija είναι ένα επιτραπέζιο παιχνίδι. Ένα πολύ βαρετό επιτραπέζιο παιχνίδι, καθώς δεν απαιτεί κατανάλωση φαιάς ουσίας, ούτε στρατηγική και κανείς δεν κερδίζει στο τέλος.  Την «γοητεία» του αντλεί από το γεγονός ότι, σύμφωνα πάντα με τις οδηγίες, κατά την διάρκεια του παιχνιδιού κινδυνεύει η σωματική και ψυχική ακεραιότητα του παίκτη, κάτι που δεν ισχύει για τα υπόλοιπα επιτραπέζια παιχνίδια – αν και έχω δει στην monopoly σπίτια να κλείνουν και λαρύγγια αγαπημένων φίλων να έρχονται πιο κοντά με τις παλάμες άλλων αγαπημένων φίλων. Το έτερο στοιχείο που καθιστά το Ouija ελκυστικό είναι ο υποτιθέμενος σύνδεσμός του με τον πνευματικό κόσμο, καθώς στόχος του παιχνιδιού είναι η επικοινωνία με τους νεκρούς. Τέτοια αποστροφή προκαλεί η ιδέα, ότι η δυνατότητα της επικοινωνίας με κάποιον αγαπημένο κοστολογείται ένα εικοσάρικο και διοχετεύεται στην αγορά μέσω ενός προϊόντος μαζικής παραγωγής, που η ιδέα μιας ταινίας, που λειτουργεί απροκάλυπτα σαν μακροσκελές διαφημιστικό αυτού του προϊόντος,  υστερεί σημαντικά σε χυδαιότητα. Εδώ όμως πρέπει να μιλήσουμε για την ταινία.

Ένα Περιστέρι Έκατσε Σε Ένα Κλαδί Συλλογιζόμενο Την Ύπαρξή Του (2014) ***1/2

Από τον Ιωάννη 'Moody' Λαζάρου

Σκηνοθεσία: Ρόι Άντερσον

Παίζουν: Νιλς Βέστμπλομ, Χόλγκερ Άντερσον

101’

Ο Ρόι Άντερσον («Τραγούδια από τον Δεύτερο Όροφο») αντιμετωπίζει τους ανθρώπους σα νεκρούς από καιρό (αφού γλέντησαν πρώτα για λίγο) και είναι σα να τοποθετεί στους δρόμους τα φαντάσματά τους. Φαντάσματα που δεν παρουσιάζονται τρομακτικά, αλλά τρομερά ματαιωμένα από τον ίδιο το ρου της ύπαρξής τους. Φέρνει το απρόοπτο έναντι της κανονικότητας, σε κάθε γωνιά του παγερού Σκανδιναβικού τοπίου, αλλά και των κλινικά αποσυναισθηματισμένων κλειστών χώρων, γεννώντας το σουρεαλιστικό και το παράδοξο μέσα από το φυσιολογικό, αν το καλοσκεφτείς.

Δύο Ανάσες (Respire, 2014) **1/2

Από τον Ιωάννη 'Moody' Λαζάρου

Σκηνοθεσία: Μελανί Λοράν

Παίζουν: Ιζαμπέλ Καρέ, Ζοζεφίν Ζαπί, Λου ντε Λαάζ

91’

Αμιγώς Γαλλοπρεπής στους τρόπους της ταινία της επικίνδυνα ερωτεύσιμης Μελανί Λοράν του «Beginners» και των «Άδωξων Μπάσταρδων» που ιχνηλατεί από κοντά την υπογείως λεσβιακή σχέση μεταξύ δύο σφόδρα ετερόκλητων συμμαθητριών –μίας συνεσταλμένης και μίας παρορμητικής και απρόβλεπτης- σε προάστιο της γαλλικής επαρχίας.

Interstellar (2014) **1/2

Από τον Ηλία Δημόπουλο

Σκηνοθεσία: Κρίστοφερ Νόλαν

Πρωταγωνιστούν: Μάθιου Μακόναχι, Αν Χάθαγουεϊ, Ματ Ντέϊμον, Τζέσικα Τσάστεϊν.

169’, 2.35:1

Δεν ξέρω αν είναι δίκαιο κάθε τόσο να ανακηρύσσουμε «νέο Κιούμπρικ» κάθε δημιουργό που με την εκπληρωμένη φιλοδοξία ή την προικισμένη αποτελεσματικότητά του παρουσιάζει ένα έργο που μας θυμίζει τον «παλιό» Κιούμπρικ. Δεν είναι σίγουρα αρμόζον. Οι ίδιοι οι δημιουργοί, πόσο μάλλον επειδή είναι αυτόνομα σημαντικοί, δεν θα το ήθελαν να τους πετάνε οι κριτικοί στα μούτρα ότι είναι υβρίδια. Περισσότερο αποκαλύπτει την ανάγκη μας να εφεύρουμε έναν μεγάλο για τους καιρούς μας. Στην πραγματικότητα οι καιροί έχουν πάντα τους μεγάλους που τους αναλογούν – κι ο Νόλαν είναι σίγουρα ένας των δικών μας.

Δύο Ημέρες, Μία Νύχτα (Deux jours, une nuit, 2014) ***

Από τον Ηλία Δημόπουλο

Σκηνοθεσία: Ζαν Πιερ & Λικ Νταρντέν

Πρωταγωνιστούν: Μαριόν Κοτγιάρ, Φαμπρίτσιο Ροντζόνε

95’, 1.85:1

Υπάρχουν πράγματα σταθερά θαυμαστά στο σινεμά των Νταρντέν: Η σύνεση της (βίαιης) κινηματογράφησης, ο τέλεια δομημένος ρεαλισμός, ο μεγάλος ανθρωπισμός τους, το πως  το καθημερινό τίποτα ανάγεται σε ένα περιεκτικό πολιτικοκοινωνικό κάτι.

Τα Ερείπια Είναι Πάντα Θλιμμένα (Blue Ruin, 2013) ***

Από τον Ιωάννη 'Moody' Λαζάρου

Σκηνοθεσία: Τζέρεμι Σολνιέ
Παίζουν: Μέικον Μπλερ, Ντέιβιντ Ράτρεϊ
90', 2.35:1

Η δεύτερη ταινία του Τζέρεμι Σολνιέ είναι μια ιδιαίτερα χαμηλού προϋπολογισμού, βαθιά αμερικανική, ταινία που επιχειρεί προς κέντρα να λακτίσει, εντάσσοντας το περιεχόμενο μιας ταινίας εκδίκησης (αφού ο κεντρικός ήρωας μαθαίνει πως αποφυλακίζεται ο φονιάς των γονιών του) σε ένα καλλιτεχνικό ύφος κινηματογράφησης.

We Are The Best! (2013) ***

Από τον Ιωάννη 'Moody' Λαζάρου

Σκηνοθεσία: Λούκας Μούντισον

Παίζουν: Μίρα Γκρόσιν, Λιβ ΛεΜόιν, Μίρα Μπαρκαμάρ

102’, 1.85:1

Πολλοί από εμάς βρεθήκαμε στην εφηβεία μας να παίζουμε με συγκροτήματα αυθάδικου ήχου, πρώτα για να εξωτερικεύσουμε τη δυσαρέσκεια για τα πάντα που κουβαλούσε η ηλικιακή φάση μας και να βροντοφωνάξουμε διαφορετικοί και ανεξάρτητοι· κατά δεύτερο λόγο, για να συνυπάρξουμε με ομοίους (ψυχικά παρά οτιδήποτε άλλο) και να παλέψουμε για έναν κοινό σκοπό. Κατά κανόνα, όχι για να γεμίσουμε με χρήματα τις τσέπες μας, μα για να αλλάξουμε τον περιβάλλοντα κόσμο που τόσο παράφωνα αντηχούσε μέσα μας.

[εντάξει, πάντα υπήρχε και η ιδέα να το παίξουμε άγριοι πάνω στη σκηνή για να προκαλέσουμε έναν αντίκτυπο στα κορίτσια]

The Battery (2012) ***

Από τον Χρήστο Ζαφειριάδη

Σκηνοθεσία: Τζέρεμι Γκάρτνερ

Πρωταγωνιστούν: Τζέρεμι Γκάρτνερ, Άνταμ Κρονχάιμ, Αλάνα Ο' Μπράιεν

101’,  2.35 : 1

Η ταινία του Jeremy Gardner αποτελεί έναν μικρό θρίαμβο. Όχι μόνο γιατί κατάφερε να δημιουργηθεί μέσα σε 16 ημέρες από τα 6.000 δανεικά δολάρια που μάζεψε ο δημιουργός της (και παρόλα αυτά δεν φαίνεται φτηνή και επιπόλαια), αλλά γιατί καταφέρνει μέσα από μια ιστορία ζωντανών νεκρών να αναδείξει όλη την κρυμμένη μελαγχολία στο πρόσωπο  των χαρακτήρων του. Να αναδείξει την μοναξιά των επιζώντων μέσα σε ένα κόσμο που άνθισε από τον πολιτισμό, για να καταρρεύσει στη συνέχεια από άγνωστη αιτία, μετατρέποντας τους κατοίκους του σε αιμοδιψή ανθρωπόμορφα πλάσματα, περιφερόμενα χωρίς ψυχή και χωρίς συναίσθηση της πραγματικότητάς τους.

Η Συγκάλυψη (The Drop, 2014) **1/2

Από τον Ηλία Δημόπουλο

Σκηνοθεσία: Μάϊκλ Ρόσκαμ

Πρωταγωνιστούν: Τομ Χάρντι, Τζέϊμς Γκαντολφίνι, Νοόμι Ραπάς

106’, 2.35:1

Το σχήμα Έγκλημα-Τιμωρία-Κάθαρση είναι ένα πανάρχαιο δραματουργικό όχημα που δεν θα πάψει να χαρακτηρίζει την δυτική τέχνη – τουλάχιστον για όσο η κοινωνία της αδιαλέιπτως και αυξανόμενα το τροφοδοτεί.

Χρειάζεται βέβαια μια ματιά που θα το κάνει άξιο ενδιαφέροντος και κάτι παραπάνω από μέσον αφήγησης μιας ακόμα ιστορίας.

Οι Υπερέξι (2014) **1/2

Από τον Ηλία Δημόπουλο

Σκηνοθεσία: Ντον Χολ, Κρις Γουΐλιαμς

Με τις φωνές των: Ράϊν Πότερ, Σκοτ Αντζίτ, Ντάνιελ Χένι

108’, 2.35:1

Δεν είναι πως η δημιουργική ομάδα της Ντίσνεϊ αστόχησε. Το αντίθετο. Είναι ένα έργο διασκεδαστικό, τεχνολογικά προηγμένο, με ιδέες, χιούμορ και αυτήν την trademark χαριτωμένη ζεστασιά του στούντιο 70 χρόνια τώρα. Η ιδέα μάλιστα του χαρακτήρα του Baymax, ενός φουσκωτού ρομπότ-πολυνοσοκόμου που γίνεται ο φύλακας-άγγελος του κεντρικού ήρωα της ιστορίας, έχει ωραιότατες «ρομποφιλοσοφικές» προεκτάσεις που ρέουν αβίαστα κάτω από την ιστορία.

Ida (2013) ****

Από τον Ιωάννη 'Moody' Λαζάρου

Σκηνοθεσία: Πάβελ Παβλικόφσκι

Παίζουν: Αγκάτα Κουλέσα, Αγκάτα Τσεμπουκόφσκα

82’, 1.33:1 

Όπως ο άνθρωπος, αφού ανταμώσει την αγιοσύνη, αδυνατεί να βαστάξει μια ζωή ξοδεμένη στην αμαρτία· αντιστοίχως, δεν μπορεί να αφιερωθεί στην καλογερική αφού γευθεί την αμαρτία.

Ασπρόμαυρα κάδρα σε «πρωτόγονο» φορμά 4:3, χωρική τοποθέτηση στην κομμουνιστική, αποστερημένη Πολωνία, χρονική τοποθέτηση μια δεκαπενταετία μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου (αφού είχαν πρώτα εξοντωθεί τσουβάλια Πολωνοεβραίων από Ναζί, με πολλούς από τους ντόπιους είτε να συνδράμουν ή να αποσιωπούν τις θηριωδίες)· το τυπικό περίγραμμα αυτού του μινιμαλιστικού road movie με ατμόσφαιρα έργου δωματίου, όπου μια νεαρή ορφανή λίγο πριν ορκιστεί μοναχή, συναντά μια ελευθεριάζουσα θεία της για να μιλήσουν για το παρελθόν της οικογενείας.

Ο Αγαπημένος μου Άγιος (St. Vincent, 2014) **

Από τον Ιωάννη 'Moody' Λαζάρου

Σκηνοθεσία: Θίοντορ Μέλφι

Παίζουν: Μπιλ Μάρεϊ, Μελίσα Μακάρθι, Ναόμι Γουοτς

102’, 1.85:1

Χαρακτηριστική περίπτωση ταινίας που, ενώ υποκύπτει σε κάθε περιοριστική σύμβαση του είδους της (της οικογενειακής κομεντί, η συγκεκριμένη), διασώζεται χάρις στο αστέρι του πρωταγωνιστή της, στο οποίο εύγλωττα ο πρωτοεμφανιζόμενος σκηνοθέτης προσφέρει χώρο και χρόνο να λάμψει.

Ούτε Να Πεθάνεις Δεν Μπορείς (God’s Pocket, 2014) *1/2

Από τον Ιωάννη 'Moody' Λαζάρου

Σκηνοθεσία: Τζον Σλέιτερι

Παίζουν: Φίλιπ Σέιμορ Χόφμαν, Τζον Τουρτούρο, Κριστίνα Χέντρικς, Ρίτσαρντ Τζένκινς

88’, 2.35:1

Μακάβρια απόδοση του τίτλου στα Ελληνικά, μιας και το "God's Pocket" αποτελεί την τελευταία ταινία που πρωταγωνίστησε ο Φ.Σ.Χόφμαν. Μια ταινία που αποτυγχάνει πασιφανώς να αποκτήσει χαρακτήρα και μοιάζει να πηγαίνει ψάχνοντας.

Σχεδόν πατροπαράδοτη γκανγκστερική ιστορία, με όλη την μικρόνοια του επαρχιακού μικρόκοσμου και την ανοησία σε ατομικό επίπεδο να βασιλεύουν, που μοιάζει να στήνεται για να γελάσουμε με το κακό θέατρο της ζωής και των ζωών μας.

Το Ανθρώπινο Κεφάλαιο (Il capitale umano, 2013) ****

Από τον Παναγιώτη Μπούγια

Σκηνοθεσία : Πάολο Βιρτσί

Παίζουν : Φαμπρίτσιο Μπεντιβόλιο, Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι, Βαλέρια Γκολίνο, Ματίλντε Τζιόλι, Φαμπρίτσιο Τζιφούνι

111’,  2.35 : 1

Ο όρος «ανθρώπινο κεφάλαιο» είναι κατεξοχήν ασφαλιστικός όρος και αναφέρεται στην καθαρή αξία αποζημίωσης ενός παθόντος. Εν προκειμένω, ορίζει με πικρό σαρκασμό το πώς αποτιμώνται τα μέλη δύο οικογενειών, μιας καπιταλιστικής και μιας μεσοαστικής, η μοίρα των οποίων θα συνδεθεί μέσα από ένα τροχαίο.  Ο πάτερ φαμίλιας της δεύτερης, ένας νευρωτικός κτηματομεσίτης (Φαμπρίτσιο Μπεντιβόλιο), προσπαθεί αδέξια να αναρριχηθεί κοινωνικά, υποθηκεύοντας τα υπάρχοντά του για να συμμετάσχει στο hedge fund του αρχηγού της πρώτης (ένα χρηματοοικονομικό «εργαλείο»  που κερδοσκοπεί ενάντια στην οικονομική ανάκαμψη της Ιταλίας).

'71 (2014) ***1/2

Από τον Τάσο Μελεμενίδη

Σκηνοθεσία: Γιαν Ντεμάνζ

Παίζουν: Τζακ Ο’Κόνελ, Πολ Άντερσον, Σον Χάρις

99’, 2.35:1

Ο (έμμισθος) στρατός πέρα από χωνευτήρι ατόμων με εθνικιστικές ορμές, υπέρμετρο πατριωτισμό ή εθισμό στον εξοπλισμό, αποτελείται κατά ένα πολύ σημαντικό μέρος από νεαρούς που δύσκολα μπορούν να δώσουν μια πειστική απάντηση για το πώς βρέθηκαν εκεί. Παιδιά συνήθως χαμηλών κοινωνικών τάξεων, που δεν είχαν κάτι καλύτερο να κάνουν, ακολουθούν συνήθως τις συμβουλές κάποιων μεγαλύτερων του στενού περιβάλλοντός τους, που μιλούν για οικονομική ασφάλεια και σταθερότητα, για κύρος και για σχετικά εύκολη ζωή. Το αποτέλεσμα είναι να μην κατανοούν συχνά πως η επιλογή που έκαναν φέρνει πλάι της την υψηλή πιθανότητα που υπάρχει να βρεθούν σε ένα αληθινό πολεμικό πεδίο.

Οι Νέες Ταινίες (9/10)

Από τον Ιωάννη 'Moody' Λαζάρου

Η περασμένη κινηματογραφική εβδομάδα καταγράφθηκε στη μνήμη για τη σωρεία εξαιρετικών κυκλοφοριών. Τούτη εδώ, έχει ολίγιστα χαρμόσυνα να επιδείξει.