Interstellar (2014) **1/2

Από τον Ηλία Δημόπουλο

Σκηνοθεσία: Κρίστοφερ Νόλαν

Πρωταγωνιστούν: Μάθιου Μακόναχι, Αν Χάθαγουεϊ, Ματ Ντέϊμον, Τζέσικα Τσάστεϊν.

169’, 2.35:1

Δεν ξέρω αν είναι δίκαιο κάθε τόσο να ανακηρύσσουμε «νέο Κιούμπρικ» κάθε δημιουργό που με την εκπληρωμένη φιλοδοξία ή την προικισμένη αποτελεσματικότητά του παρουσιάζει ένα έργο που μας θυμίζει τον «παλιό» Κιούμπρικ. Δεν είναι σίγουρα αρμόζον. Οι ίδιοι οι δημιουργοί, πόσο μάλλον επειδή είναι αυτόνομα σημαντικοί, δεν θα το ήθελαν να τους πετάνε οι κριτικοί στα μούτρα ότι είναι υβρίδια. Περισσότερο αποκαλύπτει την ανάγκη μας να εφεύρουμε έναν μεγάλο για τους καιρούς μας. Στην πραγματικότητα οι καιροί έχουν πάντα τους μεγάλους που τους αναλογούν – κι ο Νόλαν είναι σίγουρα ένας των δικών μας.

Δύο Ημέρες, Μία Νύχτα (Deux jours, une nuit, 2014) ***

Από τον Ηλία Δημόπουλο

Σκηνοθεσία: Ζαν Πιερ & Λικ Νταρντέν

Πρωταγωνιστούν: Μαριόν Κοτγιάρ, Φαμπρίτσιο Ροντζόνε

95’, 1.85:1

Υπάρχουν πράγματα σταθερά θαυμαστά στο σινεμά των Νταρντέν: Η σύνεση της (βίαιης) κινηματογράφησης, ο τέλεια δομημένος ρεαλισμός, ο μεγάλος ανθρωπισμός τους, το πως  το καθημερινό τίποτα ανάγεται σε ένα περιεκτικό πολιτικοκοινωνικό κάτι.

Η Συγκάλυψη (The Drop, 2014) **1/2

Από τον Ηλία Δημόπουλο

Σκηνοθεσία: Μάϊκλ Ρόσκαμ

Πρωταγωνιστούν: Τομ Χάρντι, Τζέϊμς Γκαντολφίνι, Νοόμι Ραπάς

106’, 2.35:1

Το σχήμα Έγκλημα-Τιμωρία-Κάθαρση είναι ένα πανάρχαιο δραματουργικό όχημα που δεν θα πάψει να χαρακτηρίζει την δυτική τέχνη – τουλάχιστον για όσο η κοινωνία της αδιαλέιπτως και αυξανόμενα το τροφοδοτεί.

Χρειάζεται βέβαια μια ματιά που θα το κάνει άξιο ενδιαφέροντος και κάτι παραπάνω από μέσον αφήγησης μιας ακόμα ιστορίας.

Οι Υπερέξι (2014) **1/2

Από τον Ηλία Δημόπουλο

Σκηνοθεσία: Ντον Χολ, Κρις Γουΐλιαμς

Με τις φωνές των: Ράϊν Πότερ, Σκοτ Αντζίτ, Ντάνιελ Χένι

108’, 2.35:1

Δεν είναι πως η δημιουργική ομάδα της Ντίσνεϊ αστόχησε. Το αντίθετο. Είναι ένα έργο διασκεδαστικό, τεχνολογικά προηγμένο, με ιδέες, χιούμορ και αυτήν την trademark χαριτωμένη ζεστασιά του στούντιο 70 χρόνια τώρα. Η ιδέα μάλιστα του χαρακτήρα του Baymax, ενός φουσκωτού ρομπότ-πολυνοσοκόμου που γίνεται ο φύλακας-άγγελος του κεντρικού ήρωα της ιστορίας, έχει ωραιότατες «ρομποφιλοσοφικές» προεκτάσεις που ρέουν αβίαστα κάτω από την ιστορία.

Nostromo Home Cinema 23

Το Λάθος Αστέρι (The Fault in our Stars, 2014) ****

Από τον Χρήστο Ζαφειριάδη

Σκηνοθεσία: Τζος Μπουν

Πρωταγωνιστούν: Σαϊλίν Γούντλεϊ, Άνσελ Έλγκορτ, Νατ Γουλφ, Ουίλεμ Νταφόε, Λόρα Ντερν

126’, 1.85 : 1

Μια στενάχωρη ιστορία καταλήγει πάντα σε ένα θλιβερό φινάλε. Ο τρόπος όμως που θα οδηγήσεις την αφήγηση και το πώς θα μπορέσεις να διαχειριστείς τις λεπτομέρειες της πορείας σου προς την οδύνη, είναι όλη η αλήθεια που κρύβεται στα βάθη της προσωπικότητάς σου.

Το Λάθος Αστέρι δεν είναι μια ταινία για τον θάνατο και τις στεναχώριες που σκορπάει γύρω του. Χρησιμοποιεί όμως μια θανάσιμη ασθένεια για να μιλήσει για όλα εκείνα που πρέπει να χαρακτηρίζουν την εφηβική αγωνία, από τη στιγμή που έχει μάθει να καρδιοχτυπά μέχρι το αβάσταχτο σημείο που αντιλαμβάνεται το τέλος.

Nostromo Home Cinema 22

Enemy (Ο Άνθρωπος Αντίγραφο, 2013) ****

από τον Γιάννη Σμοΐλη

Σκηνοθεσία: Ντενί Βιλνέβ

Πρωταγωνιστούν: Τζέικ Τζίλενχαλ, Μελανί Λοράν, Σάρα Γκάντον

90’, 2.35 : 1

Κάποιοι σκηνοθέτες χρειάζονται μια ταινία μόνο, για να τραβήξουν την προσοχή σου. Στην περίπτωση του Βιλνέβ, αυτή η ταινία ήταν το φοβερό και τρομερό «Prisoners». Το «Enemy» γυρίστηκε πριν το «Prisoners» αλλά προβλήθηκε αργότερα. Σοφή κίνηση. Έτσι ο Βιλνέβ κέρδισε την εμπιστοσύνη του κοινού πριν το πετάξει σ’ αυτόν τον ανατριχιαστικό λαβύρινθο του υποσυνείδητου στον οποίο (υπό άλλες συνθήκες κι αν δεν τον είχε γνωρίσει με ένα φιλμ τόσο ακαταμάχητο όσο το «Prisoners»), το ίδιο κοινό ίσως και να δίσταζε να τον ακολουθήσει.

Nostromo Home Cinema 21

The Texas Chainsaw Massacre (Ο Σχιζοφρενής Δολοφόνος με το Πριόνι, 1974) *****

Από τον Χρήστο Ζαφειριάδη

Σκηνοθεσία: Τομπ Χούπερ

Πρωταγωνιστούν: Μέριλιν Μπερνς, Γκούναρ Χάνσεν, Έντουιν Νιλ

83’  1.78 : 1

      

Το κείμενο είναι αφιερωμένο στη  μνήμη της υπέροχης Marilyn Burns (1949 – 2014).

Κοίταξε το σώμα σου και προσπάθησε να καταλάβεις πόσο ευάλωτο είναι. Πόσο τρωτή είναι η σάρκα σου και πόσο ευαίσθητο είναι το δέρμα που (έμαθες να) κατοικείς. Αν προσπαθήσεις να νιώσεις την ευαισθησία και κόψεις ένα μικρό κομμάτι του εαυτού σου, θα νιώσεις και θα δεις την ανοιχτή πληγή. Ο Σχιζοφρενής το αντίκρισε για μια φορά αυτό σου το κομμάτι και το αγάπησε για πάντα. Αγάπησε τον τρόπο με τον οποίο η ζωή εγκαταλείπει το σώμα όταν αυτό κατακερματίζεται, αγάπησε το δέρμα όταν αυτό αποκολλάται με ευκολία αφήνοντας ένα κορμί ευτελώς ξεγυμνωμένο.

Η low budget ταινία του Hooper δικαίως θεωρείται ανελέητο μνημείο του αμερικάνικου horror ενώ ο Σχιζοφρενής Δολοφόνος (ή Leatherface - αβίαστη αντανάκλαση του Ed Gain) άνετα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ο βασιλιάς των παρανοϊκών δολοφόνων της μεγάλης οθόνης. Όχι όμως επειδή είναι ο πιο βλοσυρός, βίαιος, και αχόρταγα αιμοσταγής, αλλά γιατί είναι ο πιο τρομακτικός ακριβώς γιατί είναι και o πιο ανθρώπινος. Τα χαρακτηριστικά της εμμονής αλλά και της αδυναμίας του είναι βαθύτατα ρεαλιστικά, ενώ ο ίδιος αποτελεί κομμάτι μιας (επίσης σχιζοφρενούς) οικογένειας κανιβάλων, η οποία κατοικεί στη πολύπαθη αμερικάνικη περίοδο των 60s-70s, μακριά όμως από το χάος της μεγαλούπολης που κατακλύζει το δυτικό κόσμο. Γι’ αυτό και ο κανιβαλισμός τους παραμένει καλά κρυμμένος σε ένα απομονωμένο αγροτόσπιτο  της επαρχίας.

The Equalizer (2014) **1/2

Από τον Ηλία Δημόπουλο

Σκηνοθεσία: Αντουάν Φουκόα

Πρωταγωνιστούν: Ντενζέλ Ουόσινγκτον, Μάρτον Τσόκας, Κλόε Γκρέϊς Μόρετζ, Μπιλ Πούλμαν, Μελίσα Λίο

131’, 2.35:1

Είναι τόσο ελπιδοφόρο το Equalizer στην αρχή του που χαμογελάς μέσα σου για κείνη την 13 χρόνια ανεκπλήρωτη προσδοκία που είχε αφήσει το ευτυχές Training Day. Έχει έναν ήρωα μόνο και μονάχο, που στο κλινικά ήσυχο σπίτι του πλένει ένα πιάτο, ένα πηρούνι, ένα ποτήρι και στάζει μια σταγόνα στο νεροχύτη. Έχει στυλιζάρισμα που τρέχει απ’ τα μπατζάκια αλλά και στυλ που χαρίζει σε κοιτάσματα η ηγεμονική και των πάντων συνδετική παρουσία του Ουόσινγκτον. Έχει μια ηρεμία και μια ευκρίνεια στο χτίσμο της πλοκής του, που ισορροπεί την α λα Ghost Dog μαγκιά ενός αστού σαμουράϊ, με την πριγκιπική α λα Αμερικάνος μελαγχολία ενός χαρακτήρα με τόσο γεμάτο παρελθόν που δεν χρειάζεται να το αναδιφήσεις, αρκεί το πώς τροχοδρομεί κάθε του πράξη στον ενεστώτα.

Ένας Πύργος στην Ιταλία (2013) *1/2

Από τον Ηλία Δημόπουλο

Σκηνοθεσία: Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι

Πρωταγωνιστούν: Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι, Λουΐ Γκαρέλ, Φιλίπο Τίμι, Ζαβιέ Μπουβουά, Μαρίζα Μπρούνι Τεντέσκι

104’

Η Τεντέσκι είναι μια καλλιτέχνις με τόσο έντονη την επιρροή του ευρωπαϊκού σινεμά του ’70 που τελικά περίμενες μια ταινία σαν τον Πύργο. Ένα περίεργο, άλλοτε υστερικό, άλλοτε απλώς αλλόκοτο, εντελώς άνισο σε όλα του φιλμ, που κρατά στεντόρειους βισκοντικούς απόηχους στο θέμα του (ο ξεπεσμός μια οικογένειας μεγαλοαστών) και μια μοντέρνα (με όρους του ‘70 πάντα) προβληματική πάνω στην γυναικεία ψυχοσύνθεση και τις ανθρώπινες σχέσεις.

Σινεμά, Μάρκετινγκ, Κριτικοί και το Τέλος της Κριτικής

Από τον Ηλία Δημόπουλο

Υπήρχε κάποτε ένα δημοφιλές δίλημμα: Είναι τελικά το σινεμά ψυχαγωγία ή τέχνη; Στην (δική μου) πραγματικότητα ερώτημα δεν υπήρξε ποτέ. Είναι και τα δύο. Ωστόσο, όπως συχνά κάνει ένα δίλημμα αν δεν εγκλωβιστείς σε αυτό, η ερώτηση είχε και, κατά έναν θνήσκοντα τρόπο εξακολουθεί, ένα ενδιαφέρον. Βλέπεις, αν το σινεμά είναι τέχνη το «επάγγελμα» του κριτικού νομιμοποιείται. Έχει ένα ρόλο. Είναι μια εκπαιδευμένη γνώμη, διαλεκτικά ωφέλιμη. Αν όμως είναι ψυχαγωγία κανείς επαΐων, καμμιά αυθεντία δεν «δικαιούται δια να ομιλεί», που έλεγε και ο γνωστός ως εθνάρχης.

Κάποια στιγμή η εποχή, η πολιτισμική στιγμή μιας εποχής σωστότερα, που είναι και αυτή που διανύουμε σήμερα ως δυτικός πολιτισμός, αποφάνθηκε. Ίσως και γιατί αυτού του διλήμματος προηγείται ένα άλλο, εξ ίσου ενδιαφέρον: Η ταινία είναι προϊόν ή δημιουργία; Και σ’ αυτό η απάντηση της (δικής μου) πραγματικότητας είναι ίδια. Και τα δύο ασφαλώς! Ωστόσο, σε μια εποχή που το χρήμα έχει αναχθεί σε βασιλεύουσα δύναμη, η ταινία-προϊόν έχει τα σκήπτρα. Κι όταν η διάδοση ενός φιλμ γίνεται προώθηση («εκμετάλλευση», που έλεγαν παλαιότερα και εύγλωττα οι διανομείς), καταλαβαίνεις πια πως το βάρος μεταφέρεται προσεκτικά -εδώ και χρόνια- από τους κριτικούς (που υποτίθεται γράφουν περί καλλιτεχνικής σημασίας) στους μαρκετίστες (που, καθόλου δεν υποτίθεται, μιλούν περί εμπορικής δυνατότητας). Κι αν το βάρος γνωστοποίησης μιας καλλιτεχνικής δημιουργίας εναπόκειται  σε ανθρώπους της οικονομικής πιάτσας, τότε ξέρεις πως ο ρόλος της κριτικής εξέπνευσε.

Η Ζωή είναι Ωραία με τα Μάτια Κλειστά (2013) ***

Από τον Ηλία Δημόπουλο

Σκηνοθεσία: Νταβίντ Τρουέμπα

Πρωταγωνιστούν: Χαβιέ Καμάρα, Ναταλία ντε Μολίνα, Φρανσέσκ Κολόμερ, Αριάντνα Χιλ.

108’

Το φιλμ του Τρουέμπα είναι από κείνα τα ανεξάρτητου ύφους έργα – που μοιάζουν βέβαια πολύ μεταξύ τους – που εστιάζουν σε μικρά-μικρά και αντλούν νόημα και σημασία από τα μεταξύ μας που συχνά μένουν ανείπωτα και κάνουν τη ζωή δυσκολότερη. Έτσι από ολοφάνερα «μικρές» αλλά τόσο γλυκομίλητες ταινίες καταλήγεις να βγαίνεις απ’ την αίθουσα σχεδόν αναθαρρεμένος πως κάποτε αυτό το ανυπέρβλητο των μεταξύ μας σχέσεων ίσως, με άλλες προτεραιότητες και ειλικρίνεια προθέσεων, μπορεί να είναι όχι μόνο ξέμπαρκα περιπετειώδες αλλά και συντροφευμένο.

Μέσα στον Κυκλώνα (Into the Storm, 2014) **1/2

Από τον Ηλία Δημόπουλο

Σκηνοθεσία: Στίβεν Κουέϊλ

Πρωταγωνιστούν: Ρίτσαρντ Άρμιταζ, Σάρα Γουέϊν Κάλις, Ματ Γουόλς

89’, 1.85:1

Το Into the Storm είναι η τυπική ταινία καταστροφής, μ’ ένα καρύκευμα παραπάνω. Έχει δηλαδή όλο τον συρφετό χαρακτήρων γραμμένων στη λαδόκολλα, όλο το σαχλεπίσαχλο περί αγίας οικογενείας (με ενδιαφέρον twist ωστόσο πως οι οικογένειες του φιλμ είναι με κάποιο τρόπο λειψές) και κάμποσο μελόδραμα για γαρνιτούρα.

Κι όμως.

Joe (2013) *** 1/2

Από τον Ηλία Δημόπουλο

Σκηνοθεσία: Ντέϊβιντ Γκόρντον Γκριν

Πρωταγωνιστούν: Νίκολας Κέϊτζ, Τάϊ Σέρινταν, Γκάρι Πόουλτερ

117’, 2.35:1

Το αμερικάνικο ανεξάρτητο σινεμά, όπως και ο ιταλικός νεορεαλισμός 70 χρόνια πριν, εμφανίστηκε σαν ιστορική κινηματογραφική αναγκαιότητα. Ένα σινεμά υπερβολικά στυλιζαρισμένο και αστικό έπρεπε ν΄αντικατασταθεί από μια εμφατικά ρεαλιστική απεικόνιση χαλεπών καιρών ανθρωπιστικής απουσίας και ανθρώπινου βασάνου.

Μια υποκατηγορία αυτών των ανεξάρτητων παραγωγών (Winter’s Bone, Beasts of a Southern Wild ακόμα και το Paperboy του Λι Ντάνιελς) καταπιάνεται με μια Αμερική που σου θυμίζει τι έκτρωμα γεννήθηκε από την αναμέτρηση του άτεγκτου καπιταλισμού με την πληθυσμιακή έκρηξη μιας γιγάντιας Ηπείρου, πόσοι άνθρωποι εκτοπίστηκαν στο αχανές, ζουγκλοειδές άγνωστο μιας χώρας που δεν μπόρεσε, και δεν ενδιαφέρεται να μπορέσει, να εξυπηρετήσει αυτούς που (αυτο)κλήθηκε να αναθρέψει. 

Τουτέστιν, Joe.
Κάπου στο Τέξας οι κάτοικοι είναι ανάμεσα στον εξαντλητικό βιοπορισμό, τις πίπες σε ερειπιώδη μπουρδέλα, τον αγύριστο αλκοολισμό, τις τερατώδεις «οικογενειακές» αποφύσεις. Ο Joe – ο Νίκολας Κέϊτζ που σου θυμίζει επιτακτικά γιατί είναι ο μεγαλύτερος χαμένος ηθοποιός της γενιάς του – βγαίνει απ’ όλο αυτό το συνονθύλευμα, έχοντας μπαγκάζια του ένα βαρύ παρελθόν κι ένα αγωνιωδώς αξιοπρεπές παρόν. Στην πορεία, όπως σε όλες τις ταινίες αυτού του τύπου (το επίσης indie Sling Blade του ’96, το Γκραν Τορίνο του Ίστγουντ ή σχεδόν όποιο κλασσικό αμερικάνικο γουέστερν προτιμάς) θα κληθεί να πάρει την απόφαση μιας στάσης. Μιας στάσης όχι απαραίτητα ενσυνείδητα ηθικής αλλά γεννημένης από συγκυρίες που κρίνεις κάποια στιγμή στη ζωή σου αν θα επιτρέψεις να ταπώσουν την ανθρωπιά σου ή θα τις υπερκεράσεις.

Βρώμικο, μίζερο, σχεδόν εξπρεσιονιστικά -ανά στιγμές- ρεαλιστικό και εκπληκτικά παιγμένο από ένα καστ σε μεγάλο βαθμό ερασιτεχνών (ο τρομερός Πόουλτερ υπήρξε πραγματικός άστεγος και πέθανε δυο μήνες μετά τα γυρίσματα στους δρόμους του Τέξας) το Joe δεν είναι η καλοκαιρινή ταινία που προσδοκάς αλλά όταν με το καλό βρεθεί στο διάβα σου θ’ αφήσει το σημάδι της στο σημείο που είχες αφήσει γι΄αυτήν.

Μια Τυχαία Συνάντηση (2014) ***

Από τον Ηλία Δημόπουλο

Σκηνοθεσία: Λιζά Αζουελό

Πρωταγωνιστούν: Σοφί Μαρσό, Φρανσουά Κλουζέ, Λιζά Αζουελό

81’, 2.35:1

Αγνοήστε τα τρία αστεράκια. Πρέπει να κρατήσω το πρόσχημα της κριτικής δυσκοιλιότητας και να συμπεριλάβω σ’ αυτά την σεναριακή έλλειψη πρωτοτυπίας, την σύντμηση εκεί που έπαιρνε μπόλικη διεύρυνση, τον ελλοχεύοντα πιθανό συντηρητισμό.

Αλλά στ’ αλήθεια…Αν ψάχνεις date movie, μια ρομαντική κομεντί που έχεις χρόνια να δεις με τόση φρεσκάδα, τόση κομψευόμενη ελαφρότητα και τόσο ανεπιτήδευτη γλυκόπικρη αίσθηση, η Τυχαία Συνάντηση είναι η ταινία του καλοκαιριού.

Marina (2013) **1/2

Από τον Ηλία Δημόπουλο

Σκηνοθεσία: Στίν Κόνινξ

Πρωταγωνιστούν: Λουΐτζι Λο Κάσιο, Κριστιάαν Καμπάνια, Ντονατέλα Φινοκιάρο, Έβελιν Μπόσμανς

118’, 2.35:1 

Η «Μαρίνα» έρχεται από μια εποχή κινηματογράφου που έλεγες είχε εκπνεύσει τουλάχιστον 20 χρόνια πριν. Πιο παραδοσιακό κι απ’ τα γεμιστά, ενίοτε εξ’ ίσου εύγευστο κιόλας, το έργο του Κόνινξ μοιάζει σχεδόν πεισματάρικα να αρνείται ό,τι συμβαίνει στην κινηματογραφική αφήγηση πεντέξι δεκαετίες τώρα. Τουτέστιν όλα είναι γραμμικά ενώ και καθαυτές οι σκηνές στήνονται και διεκπεραιώνονται σε πλήρη ανακούφιση από την έννοια του κινηματογραφικού κάδρου ή της πιο μοντέρνας αίσθησης μιας εξιστόρησης με εντάσεις, ελλείψεις και αναπάντητα.

Parker (2013) **

Από τον Ηλία Δημόπουλο

Σκηνοθεσία: Τέϊλορ Χάκφορντ

Πρωταγωνιστούν: Τζέϊσον Στέϊδαμ, Τζένιφερ Λόπεζ, Μάϊκλ Τσίκλις, Μπόμπι Καναβάλε, Πάτι Λουπόν

118’, 2.35:1

Ο Χάκφορντ (Ιπτάμενος και Τζέντλμαν, Ρέϊ, Ο Δικηγόρος του Διαβόλου) έχει βάλει χαμηλά τον πήχυ του. Γυρίζει με το σφρίγος αλλά και την αμυαλιά ενός 30άρη. Θέλει να στήσει ένα b-movie στο μέγεθος του (πάντα ωραίου) Στέϊδαμ, αλλά αρνιέται να ντεκουπάρει ως ένα b-movie οφείλει. Οι σεκάνς δεν έχουν μια εσωτερική οργάνωση, έναν ευλογημένο, συντετμημένο, μουσικό A-B-Γ ρού που ένα στρωτό action χρειάζεται. Έτσι δεν εισπράττεις πολλά παραπάνω από ένα γρήγορα μονταρισμένο φιλμάκι με μπόλικες κοιλιές στο ενδιάμεσο, υπερβολική διάρκεια και χαμένη την α λα Against All Odds (πάλι του Χάκφορντ) ματιά του σε σέξι ατμόσφαιρες – που το δίδυμο θα ‘χε για πρωϊνό.

Το Κόλπο της Ζωής μας (Love Punch, 2013) 1/2

Από τον Ηλία Δημόπουλο

Σκηνοθεσία: Τζόελ Χόπκινς

Πρωταγωνιστούν: Έμα Τόμσον, Πιρς Μπρόσναν, Τίμοθι Σπολ, Σίλια Ίμρι

94’, 2.35:1

Χωρίς την παραμικρή διάθεση να προκαταληφθείς επιληπτικά από την έκπαγλης καλλονής ελληνική μετάφραση του τίτλου, μπαίνεις να δεις το Love Punch, αν μη τι άλλο, σαν μια ταινία που παίζει η Τόμσον κι ο Μπρόσναν (και ο Σπολ). Λες είναι και ρομαντική κομεντί ενός προτιμότερου target group – που προτιμά να μιλάει παρά να τεξτάρει. Λες την έκανε και ο χρονικογράφος της μέσης ηλικίας των παρηκμαζόντων σπουδαίων Τζόελ Χόπκινς, που έδωσε και το παραπάνω από συμπαθές Last Chance Harvey με τον Ντάστιν Χόφμαν και, ξανά, με την Τόμσον.

38 Μάρτυρες (2012) **1/2

Από τον Ηλία Δημόπουλο

Σκηνοθεσία: Λουκά Μπελβό

Πρωταγωνιστούν: Ιβάν Ατάλ, Σοφί Κιντόν, Νικόλ Γκαρσιά

104’, 2.35:1

Το πτώμα μιας νεαρής γυναίκας βρίσκεται στην είσοδο μιας πολυκατοικίας στην Χάβρη. 38 περίοικοι αρνούνται ότι άκουσαν το παραμικρό. Ένας εκ των οποίων ωστόσο, λίγες μέρες αργότερα, τους διαψεύδει. Όλοι άκουσαν, κάποιοι είδαν και κανείς τους δεν έκανε το παραμικρό.

Η ταινία του Μπελβό μοιάζει με εγχειρίδιο κηρύγματος πάνω στην σημερινή αποξένωση. Για όλα αυτά τα περί στεγών και ψυχών των ανθρώπων που έλεγε κι ο δικός μας Αντώνης Σαμαράκης. Που τα γνωρίζουμε εντελώς αλλά επιλέγουμε μια χαρά συνειδητά πως ο καθένας για τους δικούς του λόγους δεν μπορεί να κάνει κάτι.

Movie to Remember: In A Lonely Place (1950)

Από τον Ηλία Δημόπουλο

“I was born when she kissed me. I died when she left me. I lived a few weeks while she loved me.”

Αν παρατηρήσεις κάθε μεγάλος σταρ έχει έναν συγκεκριμένο τρόπο κίνησης. Ο Τζον Γουέϊν περπατούσε και δεν έτρεχε κάστανο. Ήταν σαν να τον περίμενε το περιβάλλον του. Ο Κάρι Γκραντ ελισσόταν στον χώρο, νόμιζες ότι κάπου θα βρει κι όμως αυτός κομψά απέφευγε τα εμπόδια. Ο Γκάρι Κούπερ στεκόταν. Ο Τομ Κρουζ τρέχει διαρκώς σαν για να γλυτώσει από κάτι. Ο Μπόγκαρτ περπατούσε διαρκώς ορμητικά και σταματούσε απότομα μια στιγμή λες πριν το χείλος ενός κάποιου γκρεμού. Στο In A Lonely Place είναι η πρώτη και η μοναδική φορά που ο Μπόγκαρτ είναι ήδη πεσμένος στο γκρεμό του.

Ερασιτέχνης Ζιγκολό (2013) ***

Από τον Ηλία Δημόπουλο

Σκηνοθεσία: Τζον Τουρτούρο

Πρωταγωνιστούν: Τζον Τουρτούρο, Γούντι Άλεν, Βανέσα Παραντί, Σάρον Στόουν, Σοφία Βεργκάρα.

90’, 1.85:1

Το Fading Gigolo είναι μια δραμεντί – παρά rom-com – για την σπανιότητα. Των ανθρώπων, των ιδιαιτεροτήτων τους, της εργασίας τους (όχι τυχαία ο ένας είναι ιδιοκτήτης παλαιοβιβλιοπωλείου κι ο άλλος ανθοδέτης) αλλά και της δυνατότητας να συσταθούν δεσμοί αγάπης.