Από το Χαρτί στο Σελιλόιντ: Η Ωραία της Ημέρας

Από την Ελένη Τσατσαρώνη

Όταν ο Ζοζέφ Κεσέλ δημοσίευσε σε συνέχειες την Ωραία της ημέρας στο Gringoire ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων, συνθήκη που συνεχίστηκε και αφού το μυθιστόρημα ολοκληρώθηκε και έφτασε στις προθήκες των βιβλιοπωλείων. Από το 1928 που εκδόθηκε, έως και το 1967 που αναγνωρίστηκε διεθνώς λόγω της μεταφοράς του στο σινεμά από τον Λουίς Μπουνιουέλ – πιθανότατα δε, ακόμη περισσότερο στην μετά την ταινία, εποχή – είναι αμφίβολο αν το έργο πέρασε στο ευρύ κοινό σαν ένα δημιούργημα που απώτερο σκοπό έχει, να αναδείξει την απέραντη, αληθινή και τρυφερή αγάπη. Και ενώ κατηγορήθηκε σφοδρά ως πορνογραφικό και σαδομαζοχιστικό, ο συγγραφέας δυσκολεύεται να δεχθεί «ότι θα μπορούσε κάποιος να παρερμηνεύσει το σκοπό του δημιουργού» μιας και «είναι αδύνατον να αποκαλύψεις το δράμα της ψυχής και της σάρκας, χωρίς να μιλήσεις ελεύθερα και για τα δύο».

Nostromo Home Cinema 21

The Texas Chainsaw Massacre (Ο Σχιζοφρενής Δολοφόνος με το Πριόνι, 1974) *****

Από τον Χρήστο Ζαφειριάδη

Σκηνοθεσία: Τομπ Χούπερ

Πρωταγωνιστούν: Μέριλιν Μπερνς, Γκούναρ Χάνσεν, Έντουιν Νιλ

83’  1.78 : 1

      

Το κείμενο είναι αφιερωμένο στη  μνήμη της υπέροχης Marilyn Burns (1949 – 2014).

Κοίταξε το σώμα σου και προσπάθησε να καταλάβεις πόσο ευάλωτο είναι. Πόσο τρωτή είναι η σάρκα σου και πόσο ευαίσθητο είναι το δέρμα που (έμαθες να) κατοικείς. Αν προσπαθήσεις να νιώσεις την ευαισθησία και κόψεις ένα μικρό κομμάτι του εαυτού σου, θα νιώσεις και θα δεις την ανοιχτή πληγή. Ο Σχιζοφρενής το αντίκρισε για μια φορά αυτό σου το κομμάτι και το αγάπησε για πάντα. Αγάπησε τον τρόπο με τον οποίο η ζωή εγκαταλείπει το σώμα όταν αυτό κατακερματίζεται, αγάπησε το δέρμα όταν αυτό αποκολλάται με ευκολία αφήνοντας ένα κορμί ευτελώς ξεγυμνωμένο.

Η low budget ταινία του Hooper δικαίως θεωρείται ανελέητο μνημείο του αμερικάνικου horror ενώ ο Σχιζοφρενής Δολοφόνος (ή Leatherface - αβίαστη αντανάκλαση του Ed Gain) άνετα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ο βασιλιάς των παρανοϊκών δολοφόνων της μεγάλης οθόνης. Όχι όμως επειδή είναι ο πιο βλοσυρός, βίαιος, και αχόρταγα αιμοσταγής, αλλά γιατί είναι ο πιο τρομακτικός ακριβώς γιατί είναι και o πιο ανθρώπινος. Τα χαρακτηριστικά της εμμονής αλλά και της αδυναμίας του είναι βαθύτατα ρεαλιστικά, ενώ ο ίδιος αποτελεί κομμάτι μιας (επίσης σχιζοφρενούς) οικογένειας κανιβάλων, η οποία κατοικεί στη πολύπαθη αμερικάνικη περίοδο των 60s-70s, μακριά όμως από το χάος της μεγαλούπολης που κατακλύζει το δυτικό κόσμο. Γι’ αυτό και ο κανιβαλισμός τους παραμένει καλά κρυμμένος σε ένα απομονωμένο αγροτόσπιτο  της επαρχίας.

Το Κορίτσι που Εξαφανίστηκε (Gone Girl, 2014) ****1/2

Από τον Τάσο Μελεμενίδη

Σκηνοθεσία:Ντέιβιντ Φίντσερ

Πρωταγωνιστούν: Μπεν Άφλεκ, Ρόζαμουντ Πάικ, Νιλ Πάτρικ Χάρις, Κάρι Κουν

149’ , 2.35:1

Γυρισμένο σε εποχές που οι ταινίες μεσαίου προϋπολογισμού έχουν νικηθεί κατά κράτος από πανάκριβες ιστορίες υπερηρώων, τεράτων και εφήβων δυστοπικού μέλλοντος, το Gone Girl είναι πάνω απ΄ όλα μια διακήρυξη υπέρ τους. Ο Φίντσερ μοιάζει με τον καλύτερο πρεσβευτή τους, αντλώντας υλικό από ήδη γνωστές ιστορίες (στην προκειμένη ένα πρόσφατο λογοτεχνικό hit) και καταφέρνοντας με μεγάλη επιδεξιότητα να δημιουργεί σπουδαία φιλμ, που κάποτε θα αποτελούσαν τη ναυαρχίδα του αμερικανικού σινεμά, αλλά σήμερα μοιάζουν περισσότερο με παραδοξότητες για το ευρύ κοινό.

Xenia (2014) **1/2

Από τον Ιωάννη 'Moody' Λαζάρου

Σκηνοθεσία: Πάνος Χ. Κούτρας

Πρωταγωνιστούν: Κώστας Νικούλι, Νίκος Γκέλια, Γιάννης Στάνκογλου, Άγγελος Παπαδημητρίου

128’, 1.85:1

Κάποιες φορές μια τραγωδία χωρίζει τους ανθρώπους. Τις περισσότερες όμως, νομίζω, τους φέρνει πιο κοντά· όπως συνέβη με τον Ντάνι και τον Οδυσσέα. Για όσο...

Οι δυο τους είναι έφηβα αδέρφια που ζουν χωριστά. Αγνώστου Έλληνα πατρός, από Αλβανίδα μάνα. Όταν εκείνη αφήνει την τελευταία της πνοή, τα δυο αγόρια θα γυρίσουν όλη την Ελλάδα αναζητώντας τον πατέρα που τους άφησε, όταν ήταν ακόμη παιδιά.