Nostromo Home Cinema 26

Ida (2013) *****

του Γιάννη Σμοΐλη

Σκηνοθεσία: Πάβελ Παβλικόφσκι

Πρωταγωνιστούν: Αγκάτα Κουλέσα, Αγκάτα Τρεμπουτσόσκα, Νταβίντ Ογκρότνικ

82', 1.33 : 1

Η Άννα είναι νεαρή ασκούμενη καλόγρια στην Λαϊκή Δημοκρατία της Πολωνίας του '60. Καθημερινά επαναλαμβάνει τις ιεροτελεστίες της μέσα στη μουντάδα της εθελούσιας απομάκρυνσής της απ' την κοινωνία. Ύμνοι, γεύματα, εργασίες. Το περιβάλλον της, φυσικά, ασκητικό. Με μια ανάλογη δωρικότητα στη σκηνοθετική του προσέγγιση, ο Παβλικόφσκι θέτει το Άτομο στον Χώρο. Σε κάθε πλάνο, μόνο τα απολύτως απαραίτητα: τα πρόσωπα δηλαδή και το φόντο πάνω στο οποίο διαγράφουν τις μονότονες κινήσεις τους. Απόηχοι απ' το σινεμά του Μπρεσσόν, του Ντράγιερ, του Μπέργκμαν. Αποκλειστικά ο άνθρωπος και η βουβή ερημιά των εργαλείων του. Κι όμως, νιώθεις ότι υπάρχει και κάτι παραπάνω. Ίσως ο Θεός στον οποίο ποτέ δεν πίστεψες να γεννιέται, αναπάντεχα στις ανεξερεύνητες γωνίες των γεωμετρικών κάδρων του Παβλικόφσκι. Ανάμεσα στα πλάσματα που μαραίνονται αναζητώντας Τον και τη σιγή που τα σκεπάζει. Είναι τέτοιος ο λυρισμός των αρχικών σκηνών, τόση η απόκοσμη ομορφιά της γύμνιας τους που δεν μπορεί παρά να γονατίσει προσευχητικά κι ο πιο ρασιοναλιστής.

Nostromo Home Cinema 25

Μεγαλώνοντας (Boyhood, 2014) ****1/2

Από τον Χρήστο Ζαφειριάδη 

Σκηνοθεσία: Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ

Πρωταγωνιστούν: Πατρίσια Αρκέτ, Ίθαν Χοκ, Έλαρ Κολτρέιν, Λόρελεϊ Λινκλέιτερ

165’, 1.85 : 1

Το Boyhood είναι μια ταινία που όταν τη δεις, δεν θα την ξεχάσεις εύκολα. Αλλά ακόμα κι αν για λίγο φύγει από κοντά σου, θα έρθει μια μέρα όπου οι συγκινήσεις της ζωής, οι καταστάσεις της καθημερινότητας και όλα όσα νόμιζες ότι αντιμετωπίζεις μόνος, θα σου τη φέρουν και πάλι στο μυαλό. Θα σε κάνουν να θυμηθείς τη στιγμή που στάθηκε για λίγο εμπρός σου και δεν μπορούσες να πιστέψεις όλα αυτά για τα οποία σου μιλούσε. Όλα τα μικρά και ασήμαντα που ζούμε καθημερινά αλλά δεν έχουμε το θάρρος να τα κάνουμε σημαντικά κι όλα τα μεγάλα που γεννήθηκαν για να κυριαρχούν αλλά δεν είχαμε ποτέ το θάρρος να τα αντιμετωπίσουμε όπως τους αξίζει. Δεν λέγεται αδυναμία αυτό, λέγεται ζωή και τη βιώνεις όπως κάθε άνθρωπος επάνω στη γη, δηλαδή μεγαλώνοντας.

Nostromo Home Cinema 24

Το Μωρό της Ρόζμαρι (Rosemary’s Baby, 1968) *****

Από τον Γιάννη Σμοΐλη

Σκηνοθεσία: Ρομάν Πολάνσκι

Πρωταγωνιστούν: Μία Φάρροου, Τζων Κασσαβέτης, Ρουθ Γκόρντον, Σίντνεϋ Μπλάκμερ, Ραλφ Μπέλαμι, Μόρις Έβανς

136’, 1.85 : 1

Δεν θα μπορούσε κανείς άλλος, εκτός από τον Πολάνσκι, να σκαρώσει τέτοια σαρδόνια παραβολή για το τέλος της αθωότητας (με όλες τις πιθανές έννοιες) των οπτιμιστικών 60’s, όπως το «Μωρό της Ρόζμαρι». Ο μεγάλος Πολωνοεβραίος, λόγω φλογερής ιδιοσυγκρασίας αλλά και επώδυνης εμπειρίας (αναφέρομαι στην απόδρασή του, σε τρυφερή ηλικία, απ’ την ναζιστική Κρακοβία), εντόπισε την κοινοτοπία του κακού μέσα σ’ ένα διαμέρισμα, μια συνηθισμένη γειτονιά κι έναν καθ’ όλα φυσιολογικό, μεσοαστικό γάμο. Ο «Σατανάς» εκκολάπτεται στα σπίτια μας, κάτω απ’ τη μύτη μας, στο πληκτικό περιβάλλον των καθημερινών μας συνηθειών, ανάμεσα σε τυπικές επισκέψεις γειτόνων, υποκριτικές αβρότητες και την ανούσια ψιλοκουβέντα που γεμίζει με περιττολογίες τον αέρα. Η μεταφυσική χλευάζεται εδώ, η έλλειψη φαντασίας στον τρόπο απεικόνισης αυτού που δεν χωράει στις τυπικά χριστιανικές αναπαραστάσεις μας (στη μία και μοναδική, φευγαλέα άλλωστε, εμφάνιση του, ο πρίγκιπας του σκότους, φορτώνεται με όλα τα στερεοτυπικά γνωρίσματα που του αποδίδει η μυστικιστική φιλολογία) καθώς και η ασύγγνωστη επιπολαιότητα με την οποία ανάγουμε τις φρίκες αυτού του κόσμου σε άυλες, κακόβουλες οντότητες.

Nostromo Home Cinema 22

Enemy (Ο Άνθρωπος Αντίγραφο, 2013) ****

από τον Γιάννη Σμοΐλη

Σκηνοθεσία: Ντενί Βιλνέβ

Πρωταγωνιστούν: Τζέικ Τζίλενχαλ, Μελανί Λοράν, Σάρα Γκάντον

90’, 2.35 : 1

Κάποιοι σκηνοθέτες χρειάζονται μια ταινία μόνο, για να τραβήξουν την προσοχή σου. Στην περίπτωση του Βιλνέβ, αυτή η ταινία ήταν το φοβερό και τρομερό «Prisoners». Το «Enemy» γυρίστηκε πριν το «Prisoners» αλλά προβλήθηκε αργότερα. Σοφή κίνηση. Έτσι ο Βιλνέβ κέρδισε την εμπιστοσύνη του κοινού πριν το πετάξει σ’ αυτόν τον ανατριχιαστικό λαβύρινθο του υποσυνείδητου στον οποίο (υπό άλλες συνθήκες κι αν δεν τον είχε γνωρίσει με ένα φιλμ τόσο ακαταμάχητο όσο το «Prisoners»), το ίδιο κοινό ίσως και να δίσταζε να τον ακολουθήσει.

Nostromo Home Cinema 21

The Texas Chainsaw Massacre (Ο Σχιζοφρενής Δολοφόνος με το Πριόνι, 1974) *****

Από τον Χρήστο Ζαφειριάδη

Σκηνοθεσία: Τομπ Χούπερ

Πρωταγωνιστούν: Μέριλιν Μπερνς, Γκούναρ Χάνσεν, Έντουιν Νιλ

83’  1.78 : 1

      

Το κείμενο είναι αφιερωμένο στη  μνήμη της υπέροχης Marilyn Burns (1949 – 2014).

Κοίταξε το σώμα σου και προσπάθησε να καταλάβεις πόσο ευάλωτο είναι. Πόσο τρωτή είναι η σάρκα σου και πόσο ευαίσθητο είναι το δέρμα που (έμαθες να) κατοικείς. Αν προσπαθήσεις να νιώσεις την ευαισθησία και κόψεις ένα μικρό κομμάτι του εαυτού σου, θα νιώσεις και θα δεις την ανοιχτή πληγή. Ο Σχιζοφρενής το αντίκρισε για μια φορά αυτό σου το κομμάτι και το αγάπησε για πάντα. Αγάπησε τον τρόπο με τον οποίο η ζωή εγκαταλείπει το σώμα όταν αυτό κατακερματίζεται, αγάπησε το δέρμα όταν αυτό αποκολλάται με ευκολία αφήνοντας ένα κορμί ευτελώς ξεγυμνωμένο.

Η low budget ταινία του Hooper δικαίως θεωρείται ανελέητο μνημείο του αμερικάνικου horror ενώ ο Σχιζοφρενής Δολοφόνος (ή Leatherface - αβίαστη αντανάκλαση του Ed Gain) άνετα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ο βασιλιάς των παρανοϊκών δολοφόνων της μεγάλης οθόνης. Όχι όμως επειδή είναι ο πιο βλοσυρός, βίαιος, και αχόρταγα αιμοσταγής, αλλά γιατί είναι ο πιο τρομακτικός ακριβώς γιατί είναι και o πιο ανθρώπινος. Τα χαρακτηριστικά της εμμονής αλλά και της αδυναμίας του είναι βαθύτατα ρεαλιστικά, ενώ ο ίδιος αποτελεί κομμάτι μιας (επίσης σχιζοφρενούς) οικογένειας κανιβάλων, η οποία κατοικεί στη πολύπαθη αμερικάνικη περίοδο των 60s-70s, μακριά όμως από το χάος της μεγαλούπολης που κατακλύζει το δυτικό κόσμο. Γι’ αυτό και ο κανιβαλισμός τους παραμένει καλά κρυμμένος σε ένα απομονωμένο αγροτόσπιτο  της επαρχίας.

Nostromo Home Cinema 20

Ταινία του Δεκαπενθημέρου:

Από τον Γιάννη Σμοΐλη

Captain America: Winter Soldier (2014) ****

Σκηνοθεσία: Άντονυ & Τζο Ρουσσό

Πρωταγωνιστούν: Κρις Έβανς, Ρόμπερτ Ρέντφορντ, Σάμιουελ Τζάκσον, Σκάρλετ Γιόχανσον

136’, 2.35 : 1

Υπάρχει σοβαρή πιθανότητα, ο δεύτερος Captain America να είναι όχι μόνο η κορυφαία ταινία της marvel μέχρι στιγμής (οι φανατικοί των Avengers μπορεί να διαφωνήσουν αλλά το φιλμ του Whedon, παρότι εξίσου χορταστικό σε θέαμα, προέκυψε πιο «ελαφρύ» στην φαντασμαγορική εκτέλεση του, κάτι που βαραίνει υπέρ του ρεαλιστικότερου και πιο σοβαρού Captain…), αλλά και μια από τις καλύτερες ταινίες δράσης που έχουν γυριστεί ποτέ.

Nostromo Home Cinema 19

Η Επιλογή του Δεκαπενθημέρου

Από τον Χρήστο Ζαφειριάδη

Calvary  ****1/2

Σκηνοθεσία: Τζον Μάικλ Μακντόνα

Πρωταγωνιστούν: Μπρένταν Γκλίζον, Κέλι Ράιλι, Κρις Ο' Ντάουντ, Άινταν Γκίλεν

100’,  2.35 : 1

Το Calvary δεν είναι μια ταινία για τον Θεό και την εκκλησία. Χρησιμοποιεί όμως έναν άνθρωπο του Θεού και της εκκλησίας για να μπορέσει να αναγνωρίσει τα ελαττώματα, τις ατέλειες και τις αρετές των ανθρώπων της διπλανής πόρτας, που όταν τους γνωρίσεις μια φορά δεν θα ξεχάσεις κανέναν τους, ακόμα κι αν είναι αυτό που πρώτα θα επιθυμήσεις. Στο επίκεντρο της ιστορίας βρίσκεται ένας καθολικός ιερέας τον οποίο ένας άγνωστος ενορίτης του, αφού του εξομολογηθεί τις σεξουαλικές του αμαρτίες, απειλεί να δολοφονήσει σε μια εβδομάδα, με την απλή δικαιολογία ότι πρέπει να σκοτώσει κάποιον που δεν έχει σφάλει. Η σιωπηλή αποδοχή της μοίρας από τον ιερέα είναι αξιοθαύμαστα ηρωική ενώ ταυτόχρονα δίνει ένα υπόγειο στοιχείο για το τί πρόκειται να ακολουθήσει.

Nostromo Home Cinema 18

Η Επιλογή του Δεκαπενθημέρου:
Από τον Γιάννη Σμοΐλη 

Kάτω Από Το Δέρμα (Under The Skin, 2013) ****

Σκηνοθεσία: Jonathan Glazer

Πρωταγωνιστούν: Scarlett Jonansson, Jeremy McWilliams, Lynsey Taylor Mackay

108',  1.85 : 1

Ειπώθηκε για το "Κάτω Από Το Δέρμα" ότι είναι μια ταινία, ουσιαστικά, αδιάφορη για το κοινό της. Κι ο Glazer ένας ψυχρός, μισάνθρωπος σκηνοθέτης. Θα μπορούσε να βρει κανείς αλήθεια και στους δύο ισχυρισμούς. Βλέπεις η περιοχή στην οποία κατοικεί το "Κάτω Από Το Δέρμα" δεν είναι ένας τόπος ζεστός, ανθρώπινος, οικείος. Μόνο η εικόνα του, ξεγελάει προς στιγμή. Λίγη ώρα, όμως, να μείνεις εκεί μέσα και καταλαβαίνεις πως η Σκωτία που αναγνωρίζουν τα μάτια σου, οι δρόμοι, τα εμπορικά κέντρα και οι κάτοικοι, τυλίγονται σε μια αχλή ονείρου που τα αποσπά από την πραγματικότητα έτσι όπως έμαθες να την αναγνωρίζεις. Αυτές οι όψεις του καθημερινού που γνωρίζουν μια ανεπαίσθητη διαστρέβλωση, δεν προορίζονται για τη δική σου συνείδηση. Είναι ήδη περασμένες μέσα από τα φίλτρα μιας "εξωγήινης" αντίληψης. Αυτό και μόνο αρκεί για να σε αποξενώσει. Μπορεί όμως να κατηγορηθεί ο Glazer γι' αυτό, επειδή υπηρετεί πιστά την βασική του ιδέα; Η ταινία του είναι μια σπουδή στην αποξένωση και την απόσχιση, πώς θα μπορούσε να δοθεί αν όχι παγερά και απάνθρωπα;

Nostromo Home Cinema 17

Η Επιλογή του Δεκαπενθημέρου:

Από τον Χρήστο Ζαφειριάδη 

Μόνο Οι Εραστές Μένουν Ζωντανοί (Only Lovers Left Alive, 2013) *****

Σκηνοθεσία: Τζιμ Τζάρμους

Πρωταγωνιστούν: Τομ Χίντλεστον, Τίλντα Σουίντον, Μια Βασισκόβσκα, Τζον Χαρτ, Άντον Γιέλτσιν, Τζέφρι Ράιτ

123’, 1.85 : 1

Επάνω στις ουλές που αφήνει στο σώμα μας ο χρόνος, στα σημάδια εκείνα που δεν μπορείς ποτέ να αφαιρέσεις, διαγράφονται όλα τα χαρακτηριστικά μας. Πρέπει όμως να κοιτάξεις πέρα από το χρώμα και το σχήμα τους για να μπορέσεις να αναγνωρίσεις έστω κάποια από αυτά και στη συνέχεια να συνειδητοποιήσεις ότι μέσα τους παραμένουν ζωντανά τα συναισθήματα, τα πάθη και οι αναμνήσεις,  θυμίζοντας για πάντα τις στιγμές που σε έκαναν να νιώθεις ζωντανός. Οι Εραστές του Τζάρμους, μοιάζουν σαν μια νεκρώσιμη και εύθραυστη στιγμή από τη ζωή του Αδάμ και της Εύας, δύο πλάσματα της νύχτας δεσμευμένα με την αθανασία και καταδικασμένα να δέχονται αβίαστα τα κύματα του χρόνου, ιχνογραφώντας τη σιωπηλή πορεία τους μέσα στο σκοτάδι και σημαδεύοντας παράλληλα, ένα ακόμα κομμάτι του κορμιού τους. Άλλωστε χωρίς σημάδια, δεν υπάρχει ανάμνηση και χωρίς ανάμνηση δεν θα μπορούσε ποτέ να υπάρξει ζωή.

Nostromo Home Cinema 16

Η Ταινία του Δεκαπενθημέρου:
Από τον Γιάννη Σμοΐλη

Ξενοδοχείο Grand Budapest (The Grand Budapest Hotel, 2014) ****

Σκηνοθεσία: Γουές Άντερσον

Πρωταγωνιστούν: Ρέιφ Φάινς, Τόνυ Ρεβολόρι, Φ. Μάρρεϋ Έιμπραχαμ, Τζουντ Λο, Γουίλιεμ Νταφόε, Τζέφ Γκόλντμπλαμ, Έντριεν Μπρόντυ, Χάρβεϊ Καϊτέλ

100’, 1.37 : 1

Με την όγδοη ταινία του, ο Γουές Άντερσον κατάφερε να συνδυάσει τον περιβόητο φορμαλισμό του με μια ιστορία που, ουσιαστικά, εξυμνεί τη σημασία του να αφηγείσαι. Σκάρωσε μια ταινία για τη μαγεία της διήγησης, επιστρατεύοντας κάθε μέσο που διαθέτει ο κινηματογράφος προκειμένου να σου λέει παραμύθια. Και να οπτικοποιεί τον μύθο, με τρόπο απολαυστικό! Το «Ξενοδοχείο Grand Budapest» είναι ένα φιλμ που μιλάει τόσο εύγλωττα (σαν τον κεντρικό του χαρακτήρα, τον μεσιέ Γκουστάβ που ερμηνεύει μαεστρικά ο αγαπημένος Ρέιφ Φάινς), που απλά μαγεύεσαι και ακούς: για την δραματική ιστορία της Ευρώπης και το πέρασμά της από τις αξίες ενός αιώνα, του 19^ου, -φαινομενικά- εξευγενισμένου και καλοαναθρεμμένου με ποίηση και υψηλές, ρομαντικές ιδέες (όπου ο Γκουστάβ συντηρεί, διάγοντας έναν βίο φροντισμένο στις λεπτομέρειές του, με την –ελαφρώς κωμική- έπαρση ενός, παλιάς κοπής, αριστοκράτη και την σπάνια ηθική ακεραιότητα ενός ιδεαλιστή ιππότη), σ’ αυτές ενός άλλου, σκληρού, απάνθρωπου, μιλιταριστικού και πολεμοχαρή που αντιλαμβάνεται τον πολιτισμό σαν εμπόδιο ή ως ευκαιρία για γρήγορο πλουτισμό. Για το γιατρικό της αφήγησης, τον μόνο τρόπο να βαλσαμώσεις το παρελθόν μετατρέποντάς το σε αρχοντικό λείψανο και να εξωραΐσεις την Ιστορία που η λογοτεχνία την παρηγορεί κι η πολιτική την βιάζει. Για τη βαρβαρότητα σαν μόνιμη υπαρξιακή κατάσταση ενός είδους που αρνείται να ωριμάσει κι αυτούς τους λίγους που με όλες τους τις δυνάμεις εμμένουν στη διατήρηση μιας σπίθας ανθρωπιάς.

Nostromo Home Cinema 15

Η Επιλογή του Δεκαπενθημέρου
Από τον Χρήστο Ζαφειριάδη 

Το Μυστικό Του Βράχου Των Κρεμασμένων (Picnic at Hanging Rock, 1975) **** ½

Σκηνοθεσία: Πίτερ Γουίαρ

Πρωταγωνιστούν: Ρέιτσελ Ρόμπερτς, Ντομινίκ Γκουάρντ, Ελεν Μορς, Βίβιαν Γκρέι

115’, 1.66 : 1

Το μυστικό του Βράχου των Κρεμασμένων έχει την ακατάβλητη ιδιότητα να σε υπνωτίζει και να σε μεταφέρει σε ένα κόσμο, όχι τόσο διαφορετικό από τον δικό σου, αλλά τόσο ιδιαίτερα μαγευτικό, που δεν θέλεις να τελειώσει. Σαν ένα όνειρο μέσα σε όνειρο (όπως απαγγέλει μια αγγελική φωνή) δεν θα θέλεις να ξυπνήσεις από τον υπέροχο λήθαργο, δεν θα θέλεις ούτε για μια στιγμή να λύσεις το μυστήριο που περικλείει η εξαφάνιση των τριών κοριτσιών στην αυστραλιανή ύπαιθρο. Μια εξαφάνιση που μένει ανεξιχνίαστη ακόμα και μετά το φινάλε, εγείρει όμως την καρδιά και το μυαλό σε απολαύσεις, σκέψεις, και επιθυμίες, καταδικασμένες να μείνουν μετέωρες στο πέρασμα του χρόνου. Επιθυμίες που αιωρούνται ελεύθερα και ανέμελα μέσα στη αιθέρια ατμόσφαιρα της ταινίας, μέσα στα βλέμματα, τα κορμιά και τελικά το ίδιο το μυστικό του εξαφάνισης, το οποίο λαμβάνει χώρα στις 14 Φεβρουαρίου (του 1900), την ημέρα όπου ο έρωτας ως ένστικτο, ως ανάγκη και ως ηδονική ευχαρίστηση, έχει τη τιμητική του.

Nostromo Home Cinema 14

Από τον Γιάννη Σμοΐλη

Η Έκλειψη ( L’ Eclisse) (1962) *****

Σκηνοθεσία: Μικελάντζελο Αντονιόνι   

Πρωταγωνιστούν: Αλέν Ντελόν, Μόνικα Βίτι, Φρανσίσκο Ραμπάλ,

126’, 1.85:  1

Η «Έκλειψη», ως γνωστόν, ολοκληρώνει την αντονιονική τριλογία της αποξένωσης. Το περίεργο είναι ότι τα όμορφα πρόσωπα των ηθοποιών της, σε προδιαθέτουν για κάτι τελείως διαφορετικό: ενδεχομένως για μια ωδή στις προσπάθειες υπέρβασης της απόστασης, που άνθρωποι νέοι επιχειρούν, ίσως υπερβολικά αθώοι και άφθαρτοι, μέσα από τον έρωτα. Βέβαια όποιος γνωρίζει έστω και λίγο το έργο του Ιταλού υπαρξιστή, δεν κινδυνεύει να παραπλανηθεί. Η «Έκλειψη» μοιάζει πράγματι, εκ πρώτης όψεως, με ερωτική ιστορία. Είναι, όμως, κατάμαυρη, άραχλη, ανήλιαγη και τα τρυφερά αισθήματα (ακόμα κι αν υπήρχαν) δε θα έβρισκαν σ’ αυτήν, κανέναν τόπο να εγκατασταθούν.

Αρχικά τα πάντα μοιάζουν τυπικά, ένα συνηθισμένο ρομάντζο πάει να ξεκινήσει. Μόνο που τα πράγματα διαρκώς σκοντάφτουν σε ασήμαντα εμπόδια. Κάτι οι δουλειές, κάτι οι υποχρεώσεις, οι δυο ερωτευμένοι δε βρίσκουν χρόνο. Υπάρχει και μια μεγάλη σεκάνς όπου μας παρουσιάζουν την τρέλα του χρηματιστηρίου μέσα από κάδρα –ξακουστής στην περίπτωση του Αντονιόνι- αποστασιοποίησης, σαν να οφείλονται όλα, λίγο ως πολύ, στους σύγχρονους ρυθμούς ζωής, στην αδάμαστη μανία του κέρδους, σε παράγοντες, δηλαδή, αναγνωρίσιμους, σύμβολα της αστικής μας μοναξιάς. Κάτι παράξενο, όμως, αβυσσαλέο, ανομολόγητα φρικιαστικό, σέρνεται πίσω από τις, δήθεν καθησυχαστικές, εικόνες, άλλοτε ράθυμων κι άλλοτε ψυχρά μηχανιστικών, χειρονομιών (όχι πράξεων, αφού η πράξη μετατρέπει, αλλάζει, ενώ η χειρονομία απλώς συντηρεί, την τρέχουσα κατάσταση πραγμάτων) που ουδέποτε συγκροτούν ένα αληθινό γεγονός: είναι το τσιμεντένιο τοπίο χωρίς τους ανθρώπους. Η πόλη. Το πλαίσιο της δράσης μας. Που, απασχολημένοι καθώς είμαστε με τις ατέλειωτες ασχολίες μας (μια απ’ αυτές κι ο Έρωτας), δεν κοιτάξαμε ποτέ πραγματικά.

Nostromo Home Cinema 13

Η Επιλογή του Δεκαπενθημέρου:

Από τον Χρήστο Ζαφειριάδη

Nebraska (2013) ****

Σκηνοθεσία: Αλεξάντερ Πέιν

Πρωταγωνιστούν: Μπρους Ντερν, Στέισι Κέιτς, Τζουν Σκουίμπ, Γουίλ Φόρτε, Μπομπ Όντενκερκ

115’,  2.35 : 1

“Have a drink with your old man. Be somebody!”

Το σινεμά του Payne το αισθάνεσαι δικό σου. Το νιώθεις κομμάτι του εαυτού σου, όχι γιατί στέκεται δίπλα σου (κι ας συμβαίνει μίλια μακριά), αλλά γιατί μέσα σε αυτό (ανα)γνωρίζεις ανθρώπους που βρίσκονται κοντά σε σένα. Ανθρώπους που για κάποιο περίεργο λόγο ξέρεις ότι μαζί τους μπορείς να ανταλλάξεις κουβέντες και να κάνεις συζητήσεις ολόκληρες που δεν μπορούσες μέχρι τώρα, ακόμα κι αν όλα τα λες εσύ και αυτοί δεν βγάζουν άχνα για όσα τους πονάνε, για όσα χαίρονται σαν τα μικρά παιδιά και εσύ απλά χαίρεσαι που τους κοιτάζεις. Το ανεκτίμητο σε αυτό το σινεμά δεν είναι το ότι γίνεται δικό σου, αλλά το ότι μέσα στην απρόσωπη πραγματικότητά μας, μένει με πείσμα κοντά και σου κρατάει συντροφιά, ακόμα και όταν μέσα στη σιωπή σου νιώθεις ότι έχεις απομείνει μόνος.

Όταν κοιτάξεις τη Nebraska θα αντικρίσεις την αυθεντική μοναξιά των ανθρώπων της, μια μοναξιά που έχει μάθει να ανθίζει στις καρδιές μας, από τον παραλογισμό της αστικής βαρβαρότητας μέχρι τις σκονισμένες πεδιάδες της αμερικανικής επαρχίας. Μια μοναξιά που δεν έρχεται αμέσως αλλά όταν έρθει θα ψάξεις από κάπου να κρατηθείς, από κάπου να στηρίξεις τις υπόλοιπες στιγμές που σου ‘χουν απομείνει. Στη Nebraska του Payne θα έρθεις αντιμέτωπος με την επιθυμία ενός ανθρώπου που βρίσκεται γύρω στα 70, γνωρίζει ότι ξεμένει σιγά-σιγά από ευχές και νιώθει την ανάγκη να ελπίσει, την ανάγκη να ζήσει μια τελευταία φαντασίωση τη στιγμή που όλοι νομίζουν ότι τα έχει πια χαμένα, ενώ εκείνος έχει μόλις ανακαλύψει ένα καινούριο όνειρο για να μπορέσει να επιβιώσει. Να δηλώσει για μια ακόμα φορά παρών και να αποχαιρετήσει ό,τι αγάπησε με το κεφάλι του ψηλά. 

Μέσα στα μάτια του Woody Grant (φορεμένα με ένα υπέροχο τρόπο στο πρόσωπο του Bruce Dern) θα ανθίσει η ξεροκεφαλιά της δοξασμένης πραγματοποίησης ενός ονείρου. Μαζί με αυτή τη ξεροκεφαλιά, ανθίζει και η σύγκρουση ανάμεσα στην αφέλεια του παραμυθιού και την φρικαλεότητα της πραγματικής ζωής. Η αφέλεια και η ανάγκη να πιστέψεις εκείνα που σου λένε, απέναντι σε όλα εκείνα που δεν θέλεις να ακούσεις, γνωρίζεις όμως ότι δεν μπορείς να αποφύγεις. Γνωρίζεις ότι ίσως σου κλέψουνε τα χρώματα, ίσως σου στερήσουνε την χρηματική αξία του ενός εκατομμυρίου δολαρίων, την ψυχική αξία του ονείρου όμως, δεν θα σου την πάρουνε ποτέ, αφού ποτέ δεν θα ξεχάσεις τα πρόσωπα που αγάπησες και όλα όσα (δεν) μπόρεσες να αφήσεις πίσω. Μέσα από αυτό το όνειρο θα βρεις την δύναμη να πορευτείς στην γλυκόπικρη ανυπαρξία των ανθρώπων της παλιάς σου γειτονιάς, να κοιτάξεις τον κόσμο για μια ακόμα φορά και τελικά να βρεις το δρόμο σου γι’ αυτό που ονομάζεις σπίτι.

Κυκλοφορούν επίσης:

Από τον Γιάννη Σμοΐλη

Breaking The Waves (1997) *****

Η -κατά την άποψη του γράφοντος- συγκλονιστικότερη ταινία του Lars Von Trier είναι ένα κατανυκτικό, υπαρξιστικό μελόδραμα, κατακλυσμιαίας συναισθηματικής έντασης και σαρωτικής μελαγχολίας που αναρωτιέται, με μπεργκμανική διεισδυτικότητα, ποιον θα τοποθετήσουμε στην κενή θέση του απόντος Θεού. Και αποφαίνεται, την αγάπη. Απόλυτη, τραγική, απαρασάλευτη, παράλογη, άμετρη, μια αγάπη που μπορεί να γεμίσει με μουσική την τρομακτική σιωπή του σύμπαντος και που ενσαρκώνεται ιδανικά στο πρόσωπο της ανατριχιαστικής Emily Watson (αν με ρωτάς, μια από τις πέντε πιο σπουδαίες γυναικείες ερμηνείες στην ιστορία του σινεμά ). Ο Έρωτας, ο Θάνατος, η Αγιότητα, το υπερ-ηθικό της αληθινής αφοσίωσης, το Θαύμα, όλα είναι εδώ. Δεν το παρακολουθείς απλά, προσεύχεσαι μαζί του.

Nymphomaniac Vol 1 (2013) ****

Αφού πέρασαν οι μήνες και καταλάγιασε ο ενθουσιασμός, μπορούμε πια να απολαύσουμε το Nymphomaniac γι’ αυτό που πραγματικά είναι: μια, λιγάκι επιτηδευμένη, (όπως οι καλύτερες δουλειές του Δανού) σεξολογική -και σε καμιά περίπτωση σεξουαλική- εποποιία για την αλαζονεία της όψιμης Δύσης μας να διαχειρίζεται –ελπίζοντας να καθυποτάξει- τη σάρκα, μέσα από κώδικες ηθικούς, πολιτικούς, επιστημονικούς αλλά ποτέ ποιητικούς. Γι’ αυτό και η εκδίκηση της τελευταίας, αναμενόμενα, θα αναπληρώσει αυτό το κενό με διονυσιακή εκρηκτικότητα. Κι ο Trier θα την καταγράψει με τη γνώριμη ειρωνεία του αλλά και την ευλάβεια ενός καλλιτέχνη-πιστού που με δέος υποκλίνεται σε δυνάμεις που τον ξεπερνούν.

Scream (1996) ****

Μεταμοντέρνο ακόμα και για τα σημερινά δεδομένα, το πρώτο Scream παραμένει μια όαση πρωτοποριακού σινεμά, θαρραλέας αυθάδειας και απελευθερωτικού μηδενισμού σε έναν κόσμο αποκαρδιωτικής σοβαρότητας. Δεν είναι μόνο το επιδέξιο «ξήλωμα» κανόνων και περιορισμών ή η –μισοκρυμμένη πίσω από την ίντριγκα, μισοφανερή στα inside jokes- αποδόμηση ενός είδους που το καθιστούν μεγάλο μέσα στην εσκεμμένη του ελαφρότητα. Είναι κυρίως η ρητορική του, που με δοκιμιακή ευστοχία, μιλάει για την μυστικιστική διάσταση του κινηματογράφου. Αυτήν που παγιδεύει ζωές και μετατρέπει την πραγματικότητα σε βαρετή –και πάντα λιγότερο ένδοξη- απομίμησή της.

Get Carter (1971) ****1/2

Η ταινία που καθόρισε το βρετανικό γκανγκστερικό θρίλερ, είναι κι ένα από τα αριστουργήματα των 70’s. Η πηχτή του ατμόσφαιρα, η συννεφιασμένη του σοβαρότητα, ο πεσσιμιστικός σκηνοθετικός τόνος του Hodges, το αδιανόητο soundtrack και φυσικά η επιτομή του κινηματογραφικού cool, ο εμβληματικός Michael Caine σ’ έναν από τους καλύτερους ρόλους της καριέρας του, το τοποθετούν σε μια άλλη σφαίρα ύπαρξης που τίποτα δε μπορεί να το αγγίξει. Ούτε καν ο χρόνος, κάτι που εύκολα διαπιστώνεις με το που κάνει την εμφάνισή του το θρυλικό δίκαννο.

Nostromo Home Cinema 11

Η Επιλογή του Δεκαπενθημέρου

Her (Δικός της, 2013) *****

Σκηνοθεσία: Σπάικ Τζόνζι

Πρωταγωνιστούν: Χοακίν Φοίνιξ, Σκάρλετ Τζόχανσον, Ολίβια Γουάιλντ, Έιμι Άνταμς, Ρούνεϊ Μάρα

126’, 1.85 : 1

Από τον Χρήστο Ζαφειριάδη

Το Her είναι μία ταινία που θέλει να μοιραστεί μαζί σου σκέψεις και πραγματικότητες οι οποίες μέσω ενός διαφορετικού και αλλόκοτου(;) κόσμου, χαρακτηρίζουν τους ανθρώπους της δικής μας εποχής. Από τη μοναξιά που κάνει παρέα στις περισσότερες στιγμές μας μέχρι τις προσπάθειες που κάνουμε για να βρεθούμε κοντά με κάποιον άλλο, η ταινία χρησιμοποιεί τον ηρωικό Theodore, που ως αντιπροσωπευτικό δείγμα των ανθρώπων της μεγαλούπολης, δονείται από την ανάγκη της ερωτικής επιθυμίας (και κατ΄ επέκταση ενός έρωτα που θέλει να εκδηλωθεί), μιλώντας έτσι παράλληλα για όλα όσα ως άνθρωποι παλεύουμε να ερωτευτούμε, αλλά δεν έχουμε το θάρρος να τα πλησιάσουμε. Για όσα ως άνθρωποι θέλουμε να μας αγγίξουν, μάθαμε όμως να κοιτάζουμε καχύποπτα και διστακτικά, ακόμα και όταν οι άνθρωποι που βρίσκονται δίπλα μας αξίζουν κάτι παραπάνω.

Η ταινία του Jonze μοιάζει με ένα ρομαντικό γράμμα το οποίο περνά μπροστά από τα μάτια σου χωρίς να έχει την απαίτηση να το διαβάσεις. Ξέρει όμως, πως αν το κάνεις, θα ξεκινήσετε ένα διάλογο χωρίς επιστροφή, αφού θα σου μιλήσει για τον εαυτό σου με έναν υπέροχα ευγενικό τρόπο. Θα σου μιλήσει για εκείνα που μας ενώνουν και όλα αυτά που μας κρατάνε χώρια, ανάμεσα σε δεκάδες ανώνυμα κτήρια και μερικές χιλιάδες ανθρώπων που δεν θα γνωρίσουμε ποτέ (διότι μεταξύ μας, δεν τους αντέχουμε και όλους), για την ακατόρθωτη αποκωδικοποίηση του έρωτα και την αναζήτηση ενός συναισθήματος που δεν μπορεί να εγκλωβιστεί μέσα στα στενά όρια ενός ανθρώπινου σώματος. Μπορεί όμως να γίνει αιώνιο αφού όταν ερωτεύεσαι πραγματικά οι στιγμές είναι αδυσώπητες και σε χτυπάνε με τρόπο που μένει ανεξίτηλος. Κάπου εκεί, στο ενδιάμεσο των χτύπων της καρδιάς, θα μάθεις ότι το μόνο άτομο που χρειάζεσαι στη ζωή σου είναι αυτό που σε χρειάζεται μέσα στη δική του και όταν ο άλλος σου λείψει πραγματικά, θα συνειδητοποιήσεις ότι κάποτε ήταν κομμάτι του δικού σου εαυτού.

Το Her, μέσα από την ακατάβλητη ανάγκη να έρθει κοντά σου, γνωρίζει ότι θα απομακρυνθεί και θα φύγει όταν δεν το έχεις πια ανάγκη. Όμως δεν θα σε αφήσει μονάχο, ούτε για μια στιγμή. Διότι μέσα από την παρέα και τις συνομιλίες (ίσως και τις διαφωνίες), θα έχεις κοιτάξει ένα σπάνιο κομμάτι του εαυτού σου, θα θυμηθείς και πάλι εκείνα που σε κάνουν να νιώθεις ζωντανός, σα να μη πέρασε μια μέρα από τότε, με την ελπίδα να ξεκινήσεις μια καινούρια αναζήτηση για κάτι που ζει όχι μονάχα μέσα στις ταινίες. Την επιθυμία να βρεις το θάρρος  να αναζητήσεις ένα αληθινό πρόσωπο, να κοιτάξεις ακριβώς δίπλα και να ερωτευτείς κάποιον που νοιάζεται, όπως ας πούμε, ένα καλό σου φίλο.

Από τον Γιάννη Σμοΐλη

Η κωμικοτραγική ιστορία του Theodor και της Samantha, είναι η μεγάλη παραβολή της κινηματογραφικής σεζόν πάνω στο δυσεπίλυτο πρόβλημα της αισθηματικής εμπειρίας. Ο υποκειμενικός ιδεαλισμός βλέπει σ’αυτήν μόνο την επαφή του ανθρώπου με τον εαυτό του. Για μια τέτοια άποψη, ο θυελλώδης έρωτας ενός μοναχικού τύπου με το λειτουργικό σύστημα του υπολογιστή του, δε μπορεί να είναι λιγότερο πραγματικός από οποιονδήποτε άλλον εκεί έξω. Το κορμί και οι αισθήσεις δεν δίνουν πρόσβαση στην αλήθεια, είναι μόνο ψευδαισθήσεις που γεννά ο νους. Μόνο αυτός ερωτεύεται, μόνο αυτός «βιώνει».

Για όλους τους υλισμούς, ό,τι δεν περνάει από το σώμα, δε μπορεί να θεμελιωθεί. Έτσι, ακόμα και τα συναισθήματα προκύπτουν σαν άμεσες αντανακλάσεις της πραγματικότητας στον καθρέφτη που είναι η συνείδηση του καθενός. Λίγο ως πολύ, όλοι απολαμβάνουν και ταυτόχρονα στερούνται, μέσω της σάρκας τους, ένα προνόμιο στην πρόσληψη του κόσμου. Διαθέτοντας μια αποσπασματική, κάθε φορά, γνώση του πραγματικού, ουδείς μπορεί να υποστηρίξει ότι κατέχει την αλήθεια. Κανείς όμως δε μπορεί και να την αρνηθεί απόλυτα. Αφού είναι περικυκλωμένος απ’ αυτήν, περιχαρακωμένος στο κορμί του. Σαν πεπερασμένο ον, μέσα από τις αισθήσεις, δέχεται σαν πραγματικό, ό,τι το σώμα του ορίζει ως τέτοιο. Υπό αυτή την έννοια, ο έρωτας του Theodor δεν υπάρχει πουθενά αλλού, παρά μόνο στο κεφάλι του. Αφού δεν διαθέτει υλική διάσταση, δεν έχει θέση στον κόσμο. Μα κι αν είχε σώμα η Samantha, πού θα βρισκόταν ο πυρήνας του έρωτά του αν όχι μέσα του; Η υπόσταση που του δίνει η σάρκα, απλώς αντιπροσωπεύει κάτι που –όπως κάθε ερωτευμένος γνωρίζει- είναι άυλο, άπιαστο, ευρισκόμενο σ’ ένα μέρος όπου η ύλη χάνει τα κυριαρχικά της δικαιώματα.

Έτσι λοιπόν, μας λέει ο Jonze, αυτό που βρίσκεται ανάμεσα στον Theodor και τη Samantha, αυτό που υπήρξε και υπάρχει ανάμεσα σε όλους τους ερωτευμένους, από την αρχή του κόσμου και που θα υπάρχει μέχρι το τέλος του, είναι και ταυτόχρονα δεν είναι πραγματικό. Τα σώματα το υποστασιοποιούν για μια στιγμή, του δίνουν μια όψη, ένα περίγραμμα δύο όντων που περιπλεγμένα, ιδρωμένα, σε έξαρση, μεταρσιωμένα, δονούμενα, πυρακτωμένα, συναντιούνται στον κενό χώρο ανάμεσα στις λέξεις κι ύστερα επιστρέφουν στην αδιαπέραστη μοναξιά τους. Σ’ αυτό το τρεμοσβήσιμο που ούτε το Είναι, ούτε το Μηδέν μπορούν να διεκδικήσουν, κατοικοεδρεύει το ερωτικό βίωμα. Ο ήρωας του έργου, είναι τόσο αλλόκοτος που πιστεύει στην αλήθεια μιας τόσο διφορούμενης κατάστασης, όσο και οποιοσδήποτε ερωτευμένος. Κι είναι αυτή η γενναία διαπίστωση που κάνει το Her, μια από τις τεράστιες ταινίες της δεκαετίας…

Κυκλοφορούν Επίσης:

Nostromo Home Cinema 10

Η Επιλογή Του Δεκαπενθημέρου

The King of Comedy (1982) ****1/2

Από τον Γιάννη Σμοΐλη

Σκηνοθεσία: Μάρτιν Σκορσέζε

Πρωταγωνιστούν: Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Τζέρι Λιούις, Σάντρα Μπέρναρντ

109’, 1.85 : 1

Υπάρχουν κωμωδίες και κωμωδίες. Κάποιες είναι απλώς σαχλές και άχαρες, κάποιες καθρεφτίζουν το επίπεδο του κοινού τους γυρεύοντας να το διασκεδάσουν, άλλες στοχεύουν τα ταπεινότερα των ενστίκτων κι άλλες τα ευγενέστερα (αν και, εδώ που τα λέμε, ευπρέπεια ή σεμνοτυφία στο χιούμορ δε χωράει). Σε μερικές ιδιαίτερες κωμωδίες όμως –κι αυτές είναι που συναντώνται πιο σπάνια- το χαμόγελο παγώνει στα χείλη, το γέλιο μοιάζει περισσότερο με αμυντικό μηχανισμό μπροστά σε μια αόριστα ενοχλητική κατάσταση. Ο Σκορσέζε δεν μας συστήθηκε τώρα σαν μάστορας –και- αυτής της κατηγορίας με τον «Λύκο» του. Είχε προηγηθεί αυτός εδώ ο κωμικοτραγικός «βασιλιάς» που κι αν έχει την κωμωδία στον τίτλο του, φλερτάρει περισσότερο με την θλίψη και τη μελαγχολία.

Nostromo Home Cinema 9

Η Επιλογή Του Δεκαπενθημέρου:

Από τον Χρήστο Ζαφειριάδη

Inside Llewyn Davis (2013) **** ½
Σκηνοθεσία: Ίθαν και Τζόελ Κοέν

Πρωταγωνιστούν: Όσκαρ Άιζακ, Κάρεϊ Μάλιγκαν, Τζάστιν Τίμπερλεϊκ, Τζον Γκούντμαν

104’, 1.85 : 1

Αν είχαμε φτερά για να πετάξουμε θα ήμασταν για λίγο επάνω στη γη και στη συνέχεια θα απογειωνόμασταν στα σύννεφα, κατακτώντας εκείνα που κοιτάμε καθημερινά αλλά δεν μπορούμε ποτέ μας να αγγίξουμε. Θα πετούσαμε ελεύθεροι πάνω από ανεξάντλητους ποταμούς και απέραντες χιονισμένες πεδιάδες, καταδιώκοντας ένα μελλοθάνατο όνειρο χωρίς πατρίδα, χωρίς περιορισμό. Θα μπορούσαμε έτσι να ταξιδέψουμε χωρίς αποσκευές μακριά από το σήμερα και να διασχίσουμε πεντακόσια μίλια με μια μόνο ανάσα, κατακτώντας έτσι την υπέροχη ψευδαίσθηση του παντοτινού. Η 16η ταινία των αδερφών Κοέν, μοιάζει αφιερωμένη σε αυτήν την παθιασμένη επιθυμία, που αν τη νιώσεις μια στιγμή, θα την κρατήσεις κοντά σου για πάντα.

Με μια κιθάρα στα χέρια κι ένα μυαλό γεμάτο προσδοκίες (και λίγο από τη φιλοδοξία που θέλει να λέγεται έμπνευση), ο Llewyn Davis αποκαλύπτεται. Αποκαλύπτεται ως ένας νεαρός τραγουδοποιός και αφιερώνει (ή καλύτερα, θυσιάζει) το μεγαλύτερο κομμάτι της καθημερινότητάς του, ικανοποιώντας την ανάγκη του να είναι δημιουργικός και αναγνωρίσιμος, μέσα στο πλαίσιο της φολκ καλλιτεχνίας στην οποία ανήκει. Διατηρεί έτσι το όνειρο ζωντανό και του χαρίζει ένα κομμάτι της ψυχής του, αφήνοντας άλλα, σημαντικότερα ίσως, ζητήματα της ζωής (όπως η σχέση του με τους ανθρώπους) να μένουν μετέωρα και αβέβαια, αφού έτσι κι αλλιώς για έναν δημιουργό η δημιουργία δεν είναι μόνο τρόπος έκφρασης αλλά η ίδια η ζωή.

Nostromo Home Cinema 8

Η Επιλογή του Δεκαπενθημέρου:

Από τον Γιάννη Σμοΐλη

Gravity (2013) ****

Σκηνοθεσία: Αλφόνσο Κουαρόν

Πρωταγωνιστούν: Σάντρα Μπούλοκ, Τζορτζ Κλούνεϊ

91΄,  2.35 : 1

Με αφορμή το Gravity, συγκρούονται δύο κατηγορίες κινηματογραφόφιλων. Στην πρώτη ανήκουν αυτοί που πιστεύουν πως το σινεμά οφείλει να ακολουθεί πιστά τους κανόνες της λογοτεχνίας, να αντιπαραθέτει στη λεκτική αφήγηση την διαδοχή των εικόνων πάνω στη βάση της σχέσης αιτίου-αιτιατού και να τιμά τον λόγο, τόσο μέσα από ζουμερούς, καλογραμμένους διαλόγους όσο και με την ανάπτυξη μιας ιστορίας που θα άξιζε να ειπωθεί. Σαν τελευταίος κρίκος στη μακριά αλυσίδα των αφηγηματικών τεχνών, ο κινηματογράφος κατά τη γνώμη τους, οφείλει να συμμορφώνεται με την παράδοση και να υπηρετεί την «ιστορία». Γι’ αυτούς τους θεατές, το σενάριο σε μια ταινία είναι τα πάντα.

Στη δεύτερη, συγκριτικά ολιγάριθμη, κατηγορία βρίσκονται εκείνοι που παραχωρούν γενναιόδωρα στο μέσο την ανεξαρτησία του. Που αντιλαμβάνονται τον κινηματογράφο σαν αυτόνομη τέχνη με δικούς της κανόνες. Κι αφού δεν επιστρατεύει τις λέξεις για να διηγηθεί, αλλά τις εικόνες, αφού τα δικά της σημεία δεν είναι γράμματα αλλά οπτικά ερεθίσματα, τότε με τη γραμματική των πλάνων, με το συντακτικό του μοντάζ και την ορθογραφία των κάδρων θα αρθρωθεί αυτή η άλλη γλώσσα και θα εξαρτήσει την ευγλωττία της και την ικανότητά της να σημαίνει, από την αποτελεσματικότητα του σκηνοθέτη.

Nostromo Home Cinema 7

Η Επιλογή Του Δεκαπενθημέρου

Από τον Χρήστο Ζαφειριάδη

All is Lost (Όλα Χάθηκαν, 2013) ****

Σκηνοθεσία: Τζέι Σι Τσάντορ

Πρωταγωνιστεί: Ρόμπερτ Ρέντφορντ

106', 2.35:1

Το All is Lost είναι μια ταινία για έναν άνθρωπο που βρίσκεται επάνω σε ένα ιστιοπλοϊκό στο μέσο ενός αφιλόξενου ωκεανού και χωρίς να αναγνωρίζουμε αμέσως του λόγους,  γίνεται ολότελα δικός μας. Χαρίζεται χωρίς δισταγμό σε εμάς που τον παρακολουθούμε να παλεύει με τα σφοδρά στοιχεία της φύσης, προσφέροντάς μας απλόχερα ένα κομμάτι της ψυχής του. Μιας ψυχής που δεν διαφέρει από τις δικές μας και που όταν σε στιγμές συντονίζεται (με χαρακτηριστική ευκολία, είναι η αλήθεια) με όσα ενυπάρχουν μέσα μας, σου έρχονται δάκρυα στα μάτια από τις ομοιότητες του πάθους και των συναισθημάτων. Όχι του πόνου, της αγανάκτησης και της οργής, αλλά της σωματικής και πνευματικής διατήρησης σε έναν κόσμο φτιαγμένο να εκφυλίζει τη ζωή, κατασπαράσσοντας παράλληλα όσα πιστέψαμε για μια στιγμή ότι μπορεί να μας ανήκουν.