Money Talks #017

Από τον Γιάννη Βασιλείου

Με προσπέραση από τα δεξιά το Mr. Peabody and Sherman άφησε χιλιόμετρα πίσω του το Need for Speed και κατέλαβε την πρώτη θέση. Τα έχουμε ξαναπεί, τα animation είναι η καλύτερη επένδυση. Ο φιλόδοξος κλώνος του Fast and Furious περιορίστηκε στην τρίτη θέση με ένα απογοητευτικό άνοιγμα κι αναμένεται με την έλευση του Απριλίου να έχει εξαφανιστεί από το top-10. Κανείς όμως δεν θα στεναχωρηθεί ιδιαίτερα στα στούντιο της Disney, καθώς εκτός Αμερικής η ταινία συγκέντρωσε 45,6 εκατομμύρια δολάρια.

ΦilMind (3): Night and Fog

Από τον Γιώργο Παυλίδη

Το ζητούμενο στο σινεμά δεν είναι της τάξης της κινηματογραφικής γλώσσας, άλλα της τάξης της πραγματικότητας και του λόγου περί αυτής. Ο Αλέν Ρενέ γυρίζει το Night and Fog (1955), δέκα χρόνια μετά την απελευθέρωση των –τελευταίων επιβιωσάντων- κρατουμένων από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ναζί, στοχάζεται κινηματογραφικά πάνω στη σχέση παρελθόντος και παρόντος και ανατρέπει τον συνήθη ρόλο του ντοκιμαντέρ. Δεν θέλει να μας υπενθυμίσει ένα φρικτό γεγονός, δεν θέλει να τακτοποιήσει χρονικά τα ιστορικά γεγονότα και να τα συνδέσει ως διαδοχή αιτίου και αποτελέσματος (για να μας εξηγήσει τί συνέβη, πώς και γιατί), δεν μας ζητά απλώς «να μην ξεχάσουμε» για «να μην ξανασυμβεί».

Προσπαθεί να μας αποξενώσει από αυτό που θεωρούμε δεδομένο και να μας δείξει ότι δεν είμαστε μια αναγκαιότητα της Ιστορίας, αλλά μια μετατροπή της σύμπλεξης παρελθόντος και παρόντος, μια από τις δυνατές παραλλαγές.

Nostromo Home Cinema 9

Η Επιλογή Του Δεκαπενθημέρου:

Από τον Χρήστο Ζαφειριάδη

Inside Llewyn Davis (2013) **** ½
Σκηνοθεσία: Ίθαν και Τζόελ Κοέν

Πρωταγωνιστούν: Όσκαρ Άιζακ, Κάρεϊ Μάλιγκαν, Τζάστιν Τίμπερλεϊκ, Τζον Γκούντμαν

104’, 1.85 : 1

Αν είχαμε φτερά για να πετάξουμε θα ήμασταν για λίγο επάνω στη γη και στη συνέχεια θα απογειωνόμασταν στα σύννεφα, κατακτώντας εκείνα που κοιτάμε καθημερινά αλλά δεν μπορούμε ποτέ μας να αγγίξουμε. Θα πετούσαμε ελεύθεροι πάνω από ανεξάντλητους ποταμούς και απέραντες χιονισμένες πεδιάδες, καταδιώκοντας ένα μελλοθάνατο όνειρο χωρίς πατρίδα, χωρίς περιορισμό. Θα μπορούσαμε έτσι να ταξιδέψουμε χωρίς αποσκευές μακριά από το σήμερα και να διασχίσουμε πεντακόσια μίλια με μια μόνο ανάσα, κατακτώντας έτσι την υπέροχη ψευδαίσθηση του παντοτινού. Η 16η ταινία των αδερφών Κοέν, μοιάζει αφιερωμένη σε αυτήν την παθιασμένη επιθυμία, που αν τη νιώσεις μια στιγμή, θα την κρατήσεις κοντά σου για πάντα.

Με μια κιθάρα στα χέρια κι ένα μυαλό γεμάτο προσδοκίες (και λίγο από τη φιλοδοξία που θέλει να λέγεται έμπνευση), ο Llewyn Davis αποκαλύπτεται. Αποκαλύπτεται ως ένας νεαρός τραγουδοποιός και αφιερώνει (ή καλύτερα, θυσιάζει) το μεγαλύτερο κομμάτι της καθημερινότητάς του, ικανοποιώντας την ανάγκη του να είναι δημιουργικός και αναγνωρίσιμος, μέσα στο πλαίσιο της φολκ καλλιτεχνίας στην οποία ανήκει. Διατηρεί έτσι το όνειρο ζωντανό και του χαρίζει ένα κομμάτι της ψυχής του, αφήνοντας άλλα, σημαντικότερα ίσως, ζητήματα της ζωής (όπως η σχέση του με τους ανθρώπους) να μένουν μετέωρα και αβέβαια, αφού έτσι κι αλλιώς για έναν δημιουργό η δημιουργία δεν είναι μόνο τρόπος έκφρασης αλλά η ίδια η ζωή.

True Detective (2014) Season 1

Από τον Γιάννη Βασιλείου

Δημιουργός: Νικ Πιτσολάτο

Πρωταγωνιστούν: Μάθιου Μακόναχι, Γούντι Χάρελσον, Μισέλ Μόναχαν

Σε μια εποχή που η μεγαλοστομία είναι τζάμπα και οι αφορισμοί καλωσορίζονται, η άποψη ότι «η τηλεόραση είναι το νέο σινεμά» βρίσκει τους υποστηρικτές της. Στην πραγματικότητα η τηλεόραση δεν είναι το νέο σινεμά. Όσο κι αν βελτιώνονται οι συνθήκες παραγωγής και το ταλέντο που προσελκύει, παραμένει τηλεόραση. Κι ως τέτοια έχει παθογένειες, που αργά ή γρήγορα θα κάνουν την εμφάνιση τους – συνήθως μετά το πέμπτο, έκτο επεισόδιο, στις καλύτερες των περιπτώσεων μετά την πρώτη σεζόν.

Το True Detective όμως είναι μια ξεχωριστή περίπτωση. Κι αυτό επειδή έχει στηθεί από την αρχή με κινηματογραφικούς όρους.

Ο άνθρωπος πίσω από την κάμερα είναι ένας από την αρχή ως το τέλος. Ο σεναριογράφος επίσης. Κι αυτό διασφαλίζει την ενότητα του ύφους, την συνοχή και την ακεραιότητα του καλλιτεχνικού οράματος. Στο True Detective κανείς δεν θα χαρίσει υποπλοκές σε χαρακτήρες που κάνουν γκελ στο κοινό, κανείς δε θα εξετάσει τα νούμερα εξονυχιστικά, κανείς δεν θα ξεψαχνίσει και το τελευταίο forum, ώστε το κέντρο βάρους να πέσει σε εκείνα τα στοιχεία, που μοιάζουν περισσότερο αρεστά. Το True Detective έχει αρχή, μέση και τέλος. Κάθε σκηνή συνδέεται με την προηγούμενη και οδηγεί στην επόμενη. Για πόσες σειρές μπορείς να το πεις αυτό; Και για πόσες σειρές, που απλώσανε την δράση τους σε δύο και τρεις και τέσσερεις και επτά σεζόν, αν σταθείς λίγα λεπτά κι αναλογιστείς από πού ξεκίνησες, που κατέληξες και πως έφτασες εκεί, δεν θα τραβάς τα μαλλιά σου; Μείνε ήσυχος όμως. Εδώ βρίσκεσαι σε καλά χέρια.

Αίσθηση Αμαρτίας (2013) * * * 1/2

Από τον Ηλία Δημόπουλο

Σκηνοθεσία: Ζία Ζάνγκ Κε

Πρωταγωνιστούν: Ζιάνγκ Γου, Λούο Λαν Σαν, Μενγκ Λι, Γουάνγκ Μπαογκιάνγκ, Ζάο Τάο, Ζανγκ Ζία Γι.

113’, 2.35:1

Μέσα από μια σειρά ιστοριών που συγκλίνουν νοηματικά στο έξοχο πλάνο του φινάλε, ο Ζανγκ Κε περιγράφει πως η σταδιακή δυτικοποίηση της πατρίδας του έφερε τα πράγματα εδώ που τα βλέπει εκείνος να ‘ναι για την Κίνα. Για μας που έχουμε τον Άλτμαν, τον Ταραντίνο, τον Μαν και τον Τρίερ, η θεματολογία είναι κτήμα μας εδώ και καιρούς. Από έναν Κινέζο όμως το πράγμα αποκτά τη νοσηρή γοητεία μιας απρόσμενης κραυγής που δεν θ’ ακούσουν αυτοί που πρέπει ν’ ακούσουν.

Από την αρχή που βλέπεις ένα φορτηγάκι να μεταφέρει στην καρδιά της χιονισμένη Κίνας μια εικόνα της Παναγίας με τον Χριστό καταλαβαίνεις πως ο ανατολικός πολιτισμός έχει αλωθεί. Κι αυτά που θα συμβούν είναι τα συμπτώματα της παγκοσμιοποίησης που κατέλαβε ολοκληρωτικά γεωγραφίες και ανθρώπους. Ενός οικονομικού πολιτισμού που διαστρωματώνει την τεχνολογική κοινωνία όσο ταξικά το έκανε και στην φεουδαρχική.

Η Αόρατη Γυναίκα (2013) * * *

Από τον Ιωάννη 'Moody' Λαζάρου

Σκηνοθεσία: Ρέιφ Φάινς

Πρωταγωνιστούν: Ρέιφ Φάινς, Φελίσιτι Τζόουνς, Κρίστιν Σκοτ Τόμας, Τζον Κάβανα

111 λεπτά, 2.35:1

Κατά τον Τσαρλς Ντίκενς, κάθε άνθρωπος είναι ένα μυστήριο που δύσκολα αποκαλύπτεται (εξαιτίας της θέλησης του ιδίου ή της μη θέλησης των άλλων, ίσως) και κάπως έτσι πορευόμαστε με τη μοναξιά μας. Ο ίδιος ο μεγάλος συγγραφέας παραμένει μια αινιγματική φιγούρα την οποία η ταινία αναπαριστά γήινη και συμπαθή, αλλά χωρίς να βαθαίνει ιδιαιτέρως την εικόνα που έχουμε για αυτήν.

Ο Βρετανός συγγραφέας, όταν φτασμένος πια, θα ερωτευθεί μια νεαρά ηθοποιό, αντιστοίχως και εκείνη θα γοητευθεί από τους τρόπους του και θα υποταχθεί στα θέλω του (έτσι θα καταστεί και αόρατη) και οι δυο τους θα ζήσουν έναν παράνομο έρωτα που, λόγω όμως των συντηρητικών ηθών της εποχής που έρχονται κόντρα σε αυτόν, περισσότερο τους βασανίζει παρά τους χαρίζει μια ευτυχισμένη ένωση.

Ο Έρωτας Είναι Το Τέλειο Έγκλημα (2013) *

Από τον Τάσο Μελεμενίδη

Σκηνοθεσία: Αρνό Λαριέ, Ζαν Μαρί Λαριέ

Πρωταγωνιστούν: Ματιέ Αμαλρίκ, Ντενί Πονταλιντές, Μαϊουέν, Καρίν Βιάρ

110 λεπτά, 2.35:1

Φιλμ μυστηρίου χωρίς μυστήριο, με μια υπόθεση την οποία οι σκηνοθέτες θυμούνται όποτε οι ήρωές τους ξεμένουν από πνευματώδεις φλυαρίες, που προδίδει το υποσχόμενο ξεκίνημα και το ενδιαφέρον τοπίο όπου εξελίσσεται η ιστορία. Ένας καθηγητής λογοτεχνίας έρχεται, κατά κάποιον τρόπο, αντιμέτωπος με το σύνηθες φαινόμενο της σχολής που διδάσκει, την παρουσία δηλαδή ωραίων γυναικών, κατάσταση που ευνοεί το συνεχές φλερτ και οδηγεί σε ατύχημα που τον φθάνει σε αδιέξοδο. Αντί όμως να στηθεί γύρω από αυτό ένα σφιχτοδεμένο θρίλερ ή μια ενδελεχής παρουσίαση αυτού του κόσμου, βλέπουμε ένα στομφώδες και υπερφίαλο ψευδο-νουάρ με ελάχιστη εξέλιξη στην πλοκή και τους χαρακτήρες, γεγονός περίπου αφόρητο συνυπολογίζοντας τα χωρίς λόγο 110 λεπτά του. Συνίσταται μόνο για ελαφριά ηδονοβλεψία.