Από τον Γιάννη Βασιλείου
Δημιουργός: Νικ Πιτσολάτο
Πρωταγωνιστούν: Μάθιου Μακόναχι, Γούντι Χάρελσον,
Μισέλ Μόναχαν
Σε
μια εποχή που η μεγαλοστομία είναι τζάμπα και οι αφορισμοί καλωσορίζονται, η
άποψη ότι «η τηλεόραση είναι το νέο σινεμά» βρίσκει τους υποστηρικτές της. Στην
πραγματικότητα η τηλεόραση δεν είναι το νέο σινεμά. Όσο κι αν βελτιώνονται οι
συνθήκες παραγωγής και το ταλέντο που προσελκύει, παραμένει τηλεόραση. Κι ως
τέτοια έχει παθογένειες, που αργά ή γρήγορα θα κάνουν την εμφάνιση τους –
συνήθως μετά το πέμπτο, έκτο επεισόδιο, στις καλύτερες των περιπτώσεων μετά την
πρώτη σεζόν.
Το
True Detective όμως είναι μια ξεχωριστή
περίπτωση. Κι αυτό επειδή έχει στηθεί από την αρχή με κινηματογραφικούς όρους.
Ο
άνθρωπος πίσω από την κάμερα είναι ένας από την αρχή ως το τέλος. Ο
σεναριογράφος επίσης. Κι αυτό διασφαλίζει την ενότητα του ύφους, την συνοχή και
την ακεραιότητα του καλλιτεχνικού οράματος. Στο True Detective κανείς
δεν θα χαρίσει υποπλοκές σε χαρακτήρες που κάνουν γκελ στο κοινό, κανείς δε θα
εξετάσει τα νούμερα εξονυχιστικά, κανείς δεν θα ξεψαχνίσει και το τελευταίο forum, ώστε το κέντρο βάρους να πέσει σε
εκείνα τα στοιχεία, που μοιάζουν περισσότερο αρεστά. Το True Detective έχει αρχή, μέση και
τέλος. Κάθε σκηνή συνδέεται με την προηγούμενη και οδηγεί στην επόμενη. Για
πόσες σειρές μπορείς να το πεις αυτό; Και για πόσες σειρές, που απλώσανε την
δράση τους σε δύο και τρεις και τέσσερεις και επτά σεζόν, αν σταθείς λίγα λεπτά
κι αναλογιστείς από πού ξεκίνησες, που κατέληξες και πως έφτασες εκεί, δεν θα
τραβάς τα μαλλιά σου; Μείνε ήσυχος όμως. Εδώ βρίσκεσαι σε καλά χέρια.
