Nostromo Home Cinema 9

Η Επιλογή Του Δεκαπενθημέρου:

Από τον Χρήστο Ζαφειριάδη

Inside Llewyn Davis (2013) **** ½
Σκηνοθεσία: Ίθαν και Τζόελ Κοέν

Πρωταγωνιστούν: Όσκαρ Άιζακ, Κάρεϊ Μάλιγκαν, Τζάστιν Τίμπερλεϊκ, Τζον Γκούντμαν

104’, 1.85 : 1

Αν είχαμε φτερά για να πετάξουμε θα ήμασταν για λίγο επάνω στη γη και στη συνέχεια θα απογειωνόμασταν στα σύννεφα, κατακτώντας εκείνα που κοιτάμε καθημερινά αλλά δεν μπορούμε ποτέ μας να αγγίξουμε. Θα πετούσαμε ελεύθεροι πάνω από ανεξάντλητους ποταμούς και απέραντες χιονισμένες πεδιάδες, καταδιώκοντας ένα μελλοθάνατο όνειρο χωρίς πατρίδα, χωρίς περιορισμό. Θα μπορούσαμε έτσι να ταξιδέψουμε χωρίς αποσκευές μακριά από το σήμερα και να διασχίσουμε πεντακόσια μίλια με μια μόνο ανάσα, κατακτώντας έτσι την υπέροχη ψευδαίσθηση του παντοτινού. Η 16η ταινία των αδερφών Κοέν, μοιάζει αφιερωμένη σε αυτήν την παθιασμένη επιθυμία, που αν τη νιώσεις μια στιγμή, θα την κρατήσεις κοντά σου για πάντα.

Με μια κιθάρα στα χέρια κι ένα μυαλό γεμάτο προσδοκίες (και λίγο από τη φιλοδοξία που θέλει να λέγεται έμπνευση), ο Llewyn Davis αποκαλύπτεται. Αποκαλύπτεται ως ένας νεαρός τραγουδοποιός και αφιερώνει (ή καλύτερα, θυσιάζει) το μεγαλύτερο κομμάτι της καθημερινότητάς του, ικανοποιώντας την ανάγκη του να είναι δημιουργικός και αναγνωρίσιμος, μέσα στο πλαίσιο της φολκ καλλιτεχνίας στην οποία ανήκει. Διατηρεί έτσι το όνειρο ζωντανό και του χαρίζει ένα κομμάτι της ψυχής του, αφήνοντας άλλα, σημαντικότερα ίσως, ζητήματα της ζωής (όπως η σχέση του με τους ανθρώπους) να μένουν μετέωρα και αβέβαια, αφού έτσι κι αλλιώς για έναν δημιουργό η δημιουργία δεν είναι μόνο τρόπος έκφρασης αλλά η ίδια η ζωή.

Φilmind (1): The Man Who Wasn't There

Από τον Γιώργο Παυλίδη

Οι επιστήμονες επιχειρούν να καταγράψουν τα γεγονότα αντικειμενικά (όσο αυτό είναι δυνατό), ως εξωτερικοί παρατηρητές. Από την άλλη μεριά, τα γεγονότα της εσωτερικής ζωής του καθενός (του ψυχισμού μας) δεν “καταγράφονται” πουθενά κατά τον ίδιο τρόπο, αν και οπωσδήποτε η σχέση των εσωτερικών μας γεγονότων με τον εξωτερικό κόσμο διαμορφώνει την ίδια την ιστορία.

Αυτό που η ιστορική επιστήμη δεν μπορεί να κάνει, το μπορεί το σινεμά. Ο κινηματογράφος είναι η μόνη τέχνη που μπορεί να εμφανίζει εξωτερικά (κάνοντας χρήση των τεχνικών μέσων του) τις κινήσεις, τις εντάσεις, τις διαθέσεις, τα νοήματα και τις συγκινήσεις που συμβαίνουν στον εσωτερικό μας κόσμο και προκύπτουν από την σχέση μας με τον κόσμο γύρω μας.

Ο άνθρωπος που δεν ήταν εκεί (2001)

Σκηνοθεσία: Joel & Ethan Coen

116’, 1.85:1

Inside Llewyn Davis (2013) * * * * 1/2

Από τον Ηλία Δημόπουλο

Σκηνοθεσία: Τζόελ και Ίθαν Κοέν

Πρωταγωνιστούν: Όσκαρ Άϊζακ, Κάρι Μάλιγκαν, Τζον Γκούντμαν, Τζάστιν Τίμπερλεϊκ

104’, 1.85:1

Τοποθετημένο στην Νέα Υόρκη του ’61, μέσα στην καρδιά της φολκ σκηνής που, κατά μία έννοια, έφερε την άνοιξη του κινήματος των πολιτικών δικαιωμάτων (και την ριζική απάντηση του συστήματος, βέβαια) αλλά και μέσα στο μυαλό και τα όνειρα του Llewyn Davis, του τροβαδούρου πρωταγωνιστή του, το Inside είναι η πιο απαρέγκλιτα μελαγχολική από τις 16 -λιγότερο ή περισσότερο- υπέροχες ταινίες της φιλμογραφίας των αδελφών Κοέν. Είναι επίσης η πιο θαρραλέα αλλόκοτη (θα μπορούσε να είναι ίσως ένα ντεμπούτο αλλά, όπως και το Serious Man ας πούμε, σίγουρα όχι μια ταινία που θα γινόταν στα 60 τους αν δεν είχε μεσολαβήσει το Όσκαρ και η ευρεία αναγνώριση), η πιο ασυνήθιστα, πιο αινιγματικά, πιο κινηματογραφικά, δομημένη ιστορία τους. Κι αν το κάνεις αυτό στα 60 σου, τρία χρόνια μετά τα 170 εκατομμύρια του Αληθινού Θράσους (τούτο δεν φτάνει ούτε τα 10) και αποδεικνύεις ότι μαζί με το σχεδόν αλάνθαστο παλμαρέ σου έχεις και ακριβώς την ίδια δημιουργική φόρα και αυθεντικότητα που είχες 30 χρόνια πριν, τότε σου αξίζει ίσως και να θεωρηθεί πως είσαι ότι σπουδαιότερο δουλεύει αυτή τη στιγμή στην αμερικάνικη σκηνή.