Money Talks #008

Από τον Γιάννη Βασιλείου

Στην εποχή των franchise, το όνομα του σταρ στην μαρκίζα δεν αποτελεί πια τον σημαντικότερο πόλο έλξης για το κοινό, θα σου πουν οι Aμερικανοί αναλυτές του box-office. Και εν μέρει έχουν δίκιο. Υπάρχουν όμως ακόμα σταρ που μπορούν να σηκώσουν μια ταινία στις πλάτες τους και με την παρουσία τους και μόνο να φέρουν τον κόσμο στις αίθουσες και να καταστήσουν το φιλμ που πρωταγωνιστούν εμπορική επιτυχία, έστω κι αν δε θα κάνουν ποτέ τα νούμερα πχ. ενός Transformers. Ο Mark Wahlberg, που παρεμπιπτόντως πρωταγωνιστεί και στο επερχόμενο τέταρτο Transformers, είναι ένας από αυτούς και το αποδεικνύει για ακόμα μια φορά με το Lone Survivor. Η πρώτη θέση ίσως να ήταν δεδομένη για την παραγωγή της Universal, ουδείς όμως περίμενε τον εισπρακτικό θρίαμβο που επρόκειτο να ακολουθήσει. Το 2013 ήταν μια εξαιρετική χρονιά για το ιστορικό στούντιο και το momentum φαίνεται να συνεχίζει.

Φilmind (1): The Man Who Wasn't There

Από τον Γιώργο Παυλίδη

Οι επιστήμονες επιχειρούν να καταγράψουν τα γεγονότα αντικειμενικά (όσο αυτό είναι δυνατό), ως εξωτερικοί παρατηρητές. Από την άλλη μεριά, τα γεγονότα της εσωτερικής ζωής του καθενός (του ψυχισμού μας) δεν “καταγράφονται” πουθενά κατά τον ίδιο τρόπο, αν και οπωσδήποτε η σχέση των εσωτερικών μας γεγονότων με τον εξωτερικό κόσμο διαμορφώνει την ίδια την ιστορία.

Αυτό που η ιστορική επιστήμη δεν μπορεί να κάνει, το μπορεί το σινεμά. Ο κινηματογράφος είναι η μόνη τέχνη που μπορεί να εμφανίζει εξωτερικά (κάνοντας χρήση των τεχνικών μέσων του) τις κινήσεις, τις εντάσεις, τις διαθέσεις, τα νοήματα και τις συγκινήσεις που συμβαίνουν στον εσωτερικό μας κόσμο και προκύπτουν από την σχέση μας με τον κόσμο γύρω μας.

Ο άνθρωπος που δεν ήταν εκεί (2001)

Σκηνοθεσία: Joel & Ethan Coen

116’, 1.85:1

Ταινίες 2013 (Μέρος Δεύτερο)

Από την Ομάδα του Nostromo

10. ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΛΟΦΟΥΣ (DUPA DEALURI)

του Κριστιάν Μουντζίου

Πίσω από τους λόφους της οργανωμένης θρησκοληψίας κατοικεί ο θεοσεβής παραλογισμός. Εκεί, στις μοναχικές και παγωμένες βουνοκορφές μιας πολύπαθης Ρουμανίας (και κατ΄ επέκταση, Ευρώπης) λαμβάνει χώρα η αποκαθήλωση της ανθρώπινης λογικής. Με βραδυκίνητο, κυνικό και καθηλωτικό τρόπο, ο Mungiou αφηγείται την αληθινή ιστορία δυο κοριτσιών που μεγάλωσαν μαζί αλλά έπεσαν θύματα της κοινωνικής τους αποδόμησης, χώρισαν και ξαναβρέθηκαν μετά από χρόνια, κάτω από το άγρυπνο βλέμμα ενός αφανούς Θεού. Ενός βάρβαρου Θεού που υποτάσσει τους πιστούς και τους κρατά αλυσοδεμένους στα πιστεύω τους, μέχρι να έρθει η στιγμή που θα τους σταυρώσει για κάθε ένα από τα 464 αμαρτήματα που τους χάρισε και βαραίνουν αθεράπευτα την  ανθρώπινη ψυχή τους.

X.Z.

09. Ο ΛΥΚΟΣ ΤΗΣ WALL STREET (THE WOLF OF WALL STREET)

του Μάρτιν Σκορσέζε

Φορώντας τη μάσκα μιας ξεκαρδιστικής κωμωδίας, ο Scorsese παραδίδει το πιο πικρό "κατηγορώ" του απέναντι στο παγκοσμιοποιημένο αμερικάνικο όνειρο. Το πολιτικό του σχόλιο είναι ευθύ κι επίκαιρο όσο ποτέ, ενόσω ο ίδιος στέκει ασυμβίβαστος στη σκηνοθετική του γραφή, μακριά από εύκολες λύσεις και προφάσεις ωριμότητας, φαινόμενα συνηθισμένα για τους καλλιτέχνες της ηλικίας του. Υιοθετώντας το αγαπημένο του όχημα της ανόδου και της πτώσεως, θα αγγίξει τα ύψη ενός Goodfellas ή ενός Casino και θα θυμίσει (για μία ακόμα φορά) ποιος είναι ο καλύτερος στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού. Ποιος άλλος θα είχε το θάρρος να στήσει ένα μεγάλο "καθρέφτη" στο τελευταίο πλάνο της ταινίας του και να αναγκάσει τους θεατές να αντικρίσουν την πιο απεχθή πλευρά της κοινωνικής τους ύπαρξης;

Α.Π.

08. ΧΑΜΕΝΟΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ (TABU)

του Μίγκελ Γκόμεζ

Ο Γκόμεζ νοσταλγεί χαμένους παραδείσους στους οποίους ασέλγησε ο δυτικός πολιτισμός, μέσω της αποικιοκρατίας, παρουσιάζοντας όχι κάποια καταστροφή τοπίου, αλλά την καταστροφή ανθρώπων που δεν μπόρεσαν να ζήσουν τον έρωτα όπως τον ονειρεύτηκαν. Το εξωτικό αυτό παραμύθι, είδος “πεθαμένο” για το σινεμά εδώ και δεκάδες χρόνια μας προσφέρεται με αφήγηση από το παρελθόν, από τα χρόνια της ακμής του, και με κλείσιμο του ματιού στο αξέχαστο ομώνυμο φιλμ του Μουρνάου που δίνει την έμπνευση για το τρίτο και τελευταίο μέρος της ταινίας, αυτό που πραγματικά την απογειώνει.

Τ.Μ.

07. Η ΖΩΗ ΤΗΣ ΑΝΤΕΛ (LA VIE D’ ADELE)

του Αμπντελατίφ Κεσίς

Υπάρχει μια σπάνια κάστα ταινιών με την ικανότητα να διαγράφουν μονομιάς, άμα τη εμφανίσει τους, ό,τι παρεμφερές αντικρίσαμε ποτέ στην μεγάλη οθόνη. Το αριστούργημα του Kechiche ήρθε για να αποτελέσει τον οδηγό για έναν καινούριο, ελεύθερο κινηματογράφο όπου η ωμή, επώδυνη ειλικρίνεια συνυπάρχει με τον ενστικτώδη λυρισμό της καθημερινότητας. Για πρώτη φορά, το σινεμά θα αγκαλιάσει άφοβα τη σωματική αλήθεια του έρωτα, δίχως μάλιστα να αγνοήσει τις κοινωνικοπολιτικές του προεκτάσεις. Το τελευταίο, μαζί με τα κοντινά πλάνα και την ανύψωση της διάρκειας σε επιταγή αισθητική, είναι συνώνυμα της υπογραφής του σημαντικότερου auteur στη Γαλλία του 21ου αιώνα.

Α.Π.

06. ΟΛΑ ΧΑΘΗΚΑΝ (ALL IS LOST)

του Τζέι Σι Τσάντορ

Όσον αφορά το σινεμά ας γίνει μια διάκριση ανάμεσα σε κείνους που πάνε να διαβάσουν μια ταινία σαν βιβλίο που μάθαν στο σχολειό και στους υπόλοιπους που βλέπουμε σινεμά προσδιορίζοντας τον Xαρακτήρα μέσα από την δράση κι όχι τα λόγια του, που η αναστολή της δυσπιστίας μας είναι αναπόδραστη ανάγκη και η δυνατότητα διακτινισμού στον συναισθηματικό χωροχρόνο του έργου (που ξέρει να το κάνει καλά), άμεμπτη.

Για μας τότε, το All is Lost είναι μια από τις καλύτερες κινηματογραφικές δημιουργίες που συνέβησαν ποτέ. Και, πιο σημαντικά, είναι η καλύτερη μεταφορά της Ανθρώπινης τραγωδίας σ’ ένα σύμπαν στο οποίο θα πεθαίναμε να έχουμε εμφυσήσει την ανίκητη ελπίδα μας για Θεό.

Η.Δ.

5. ΤΟ ΤΕΛΕΙΟ ΧΤΥΠΗΜΑ (LA MIGLIORE OFFERTA)

του Τζουζέπε Τορνατόρε

Tραγική ειρωνεία έχουμε όταν ο ήρωας αγνοεί την αλήθεια, την οποία γνωρίζει ο θεατής. Στο The Best Offer γνωρίζεις την κατάληξη από πριν, όχι γιατί η πλοκή του είναι προβλέψιμη, όπως θα σου πουν οι απανταχού καλοθελητές, αλλά επειδή σου την δίνει στο πιάτο ο Τορνατόρε, ώστε να αγωνιάς για την τύχη του ήρωα, να εκλιπαρείς να μην ανοίξει την πόρτα, όταν έρθει η ώρα. Η «αλήθεια» που γνωρίζεις εσύ όμως, δεν έχει καμία σχέση με την δική του. Και με ποιο δικαίωμα θα τον κακολογήσεις, όταν επιλέγει να ζήσει στην «αλήθεια» του και να περιμένει; Αν θες να είσαι ειλικρινής με τον εαυτό σου, οφείλεις να του υψώσεις το ποτήρι. Κι ας περιμένει ακόμα…

Γ.Β.

4. PRISONERS

του Ντενί Βιλνέβ

Το Prisoners αποτελεί, στη συνείδηση του γράφοντα, την πιο «βαρβάτη» είσοδο στη διάσταση των αριστουργημάτων είδους που πραγματοποιήθηκε φέτος. Είναι η κάθετη, αλύγιστη σοβαρότητά του, η λιγομίλητη αρχοντιά των μεγαλόπρεπων κάδρων του, το ανυποχώρητο σκοτάδι της μορφής και του περιεχομένου του, η –επιτέλους ουσιαστική- διάθεση του να πραγματευθεί με όρους ζεστά κινηματογραφικούς, κι όχι δοκιμιακά εγκεφαλικούς, το ζήτημα του ψυχολογικού, κοινωνικού, μεταφυσικού και ιδεολογικού εγκλεισμού, είναι όλα αυτά κι ακόμα περισσότερα που το καθιστούν τόσο ακαταμάχητα γοητευτικό.

Εδώ έχουμε να κάνουμε με το σπάνιο εκείνο είδος ταινίας που γεννιέται εκεί που τέμνεται μια πολύ ξεκάθαρη, πολύ συγκεκριμένη, καλλιτεχνική πρόθεση και η μεγαλειώδης -όταν είναι αλάθητη όπως στο φιλμ του Βιλνέβ- αίσθηση του κινηματογραφικού σασπένς.

Γ.Σ.

3. ΛΙΝΚΟΛΝ (LINCOLN)

του Στίβεν Σπίλμπεργκ

Από εκείνες  τις ταινίες που στρέφουν τον θεατή προς τον δρόμο του ηθικού κι ενάρετου πολίτη, αυτή εδώ ίσως να είναι η σημαντικότερη, επειδή αναφέρεται στο υπαρκτό πρότυπο αυτού του πολίτη. Ο οποίος πολίτης -ο ηγέτης πολύ περισσότερο- δεν θα διστάσει να πάρει δύσκολες αποφάσεις, που ενδεχομένως να εναντιώνονται στα πιστεύω του, προκειμένου να πετύχει την αποκατάσταση της κοινωνικής δικαιοσύνης. Αποφάσεις που θα απέφευγε μόνο σε έναν κόσμο που η ισονομία θα ήταν αυτονόητη. 

Θεόπνευστη ερμηνεία από τον Ντέι Λιούις κι ένα σενάριο τόσο μεστό, που αναγκάζει τον μετρ της εικόνας για πρώτη φορά στην καριέρα του να κατεβάσει τους τόνους και να υποστηρίξει τον Λόγο διακριτικά.

Μέθεξη.

Γ.Β.

2. GRAVITY

του Αλφόνσο Κουαρόν

Στο αχανές κι απέραντο του διαστήματος βιώνεις την αιχμαλωσία, αφού δεν υπάρχει η ευλογημένη βαρύτητα για να πατήσεις στα πόδια σου και να κάνεις τις ελεύθερες επιλογές σου. Κι όταν βρεθείς (συναισθηματικά) εκεί, αρχίζεις να εκτιμάς περισσότερο τις δυνατότητες της ζωής εδώ, κι έτσι κόβεις τον (όποιο) ομφάλιο λώρο και αναγεννάσαι.

Με κέλυφος διαστημικού έπους στα όρια του τεχνικού (ούτε στιγμή να φθίνει σε τεχνητό) θαύματος και μιλώντας φαρσί τη γλώσσα της εικόνας, ο Κουαρόν -αυτός ο λάτρης των δυναμικών μονοπλάνων και της μαχητικής πλευράς του ανθρώπου- δημιουργεί ένα συμπαγές (και υπερπολύτιμο) rollercoaster συγκινήσεων, που ρέει χορογραφημένα θαρρείς, για να ανάψει τη σπίθα για μια νέα γενιά εραστών του κινηματογράφου.

Ι.Μ.Λ.

01. Η ΤΕΛΕΙΑ ΟΜΟΡΦΙΑ (LA GRANDE BELLEZZA)

Του Πάολο Σορεντίνο

Η Τέλεια Ομορφιά, από άλλους ψηλότερα κι άλλους χαμηλότερα, ψηφίστηκε σύσσωμα στον Nostromo. Ίσως γιατί πέρα από τις επικρίσεις εκείνων που βλέπουν έναν παρωχημένο, ίσως νοσηρό – ή ακόμα και βαρετό (…) – ελιτισμό, υπάρχει μια καρδιά που χτυπά σημαίνοντα μέσα στην ασθενική (από την ηλικία) και φοβισμένη (απ’ τους καιρούς) κράση της. Κι εμείς εδώ, έστω και με τις εκ προοιμίου αποτυχίες μας, έχουμε μια ίδια.

Όλοι, αργά ή γρήγορα, θα ‘ρθουν αντιμέτωποι με την Ομορφιά, με κείνο που αλάθητα τους κάνει ως τα έγκατα να νοιώθουν πως ανήκει το είναι τους. Ο Τζεπ Γκαμπαρντέλα, ένας γερασμένος Γουόλτερ Μίτι που δείλιασε ν’ ακούσει τον Major Tom από το δικό του κορίτσι, φτάνει στο ακανθώδες όριο του καλόβολα παρηκμασμένου βίου του κι αποφασίζει ν’ ανταλλάξει την κατακτημένη γοητεία της ασφαλούς του ευφυολογίας, μ’ ένα τελευταίο bid όχι στην ίδια την Ομορφιά – αυτή χάνεται ανεπιστρεπτί όταν της γυρίσεις την πλάτη κι ο χρόνος παρέλθει – αλλά την (περηφανώς δυσοίωνη) αναζήτησή της μέσω της τέχνης του να πάψεις ν’ αρνείσαι στην ψυχή σου τον χώρο της.

Η.Δ.

Προσωπικές Λίστες:

Γιάννης Βασιλείου

1. Lincoln

2. The Wolf of Wall Street

3. La Migliore Offerta

4. Gravity

5. Prisoners

6. All is Lost

7. La Vie d’ Adele

8. Rush

9. La Grande Bellezza

10. Tabu

Ηλίας Δημόπουλος

1. All is Lost

2. Lincoln

3. La Grande Bellezza

4. Gravity

5. The Secret Life of Walter Mitty

6. Prisoners

7. The Company you Keep

8. Rush

9. La Migliore Offerta

10. Lone Ranger

Χρήστος Ζαφειριάδης

1. The Broken Circle Breakdown

2. Dupa Dealuri

3. La Migliore Offerta

4. Prisoners

5. La Grande Bellezza

6. Only God Forgives

7. Django Unchained

8. Lincoln

9. Frances Ha

10. This is the End

Ιωάννης 'Moody' Λαζάρου

1. Gravity

2. La Grande Bellezza

3. Argo

4. The Secret Life of Walter Mitty

5. Prisoners

6. Before Midnight

7. No

8. Lincoln

9. All is Lost

10. Tabu

Τάσος Μελεμενίδης

1. Tabu

2. Before Midnight

3. La Vie D' Adele

4. Gravity

5. Lincoln

6. La Grande Bellezza

7. The Best Offer

8. Frances Ha

9. The Sessions

10. The Grandmaster

Αχιλλέας Παπακωνσταντής

1. La Vie d'Adèle

2. The Wolf of Wall Street

3. V Tumane

4. Dupa Dealuri

5. Blue Jasmine

6. La Grande Bellezza

7. Tabu

8. No

9. Biancanieves

10. Venus à la fourrure

Γιάννης Σμοΐλης

1. La Grande Bellezza

2. All Is Lost

3. Prisoners

4. La Migliore Offerta

5. Rush

6. Miss Violence

7. Le Passe

8. La Vie D’ Adele

9. Gravity

10. Blue Jasmine  

Ταινίες 2013 (Μέρος Πρώτο)

Από την Ομάδα του Nostromo

Οι επτά φιλμοδιψείς σαμουράι του Nostromo καταθέσαμε τις προσωπικές- αποτελούμενες από δέκα επιλογές έκαστη- λίστες μας για τις αγαπημένες ταινίες της χρονιάς που πέρασε και προέκυψαν όσα ακολουθήσουν. 

Στη διακριτική σας ευχέρεια, ασφαλώς, ο χώρος των σχολίων να μοιραστείτε μαζί μας τις πιθανές δικές σας. Καλή ανάγνωση! 

21. ΜΟΝΟ Ο ΘΕΟΣ ΣΥΓΧΩΡΕΙ (ONLY GOD FORGIVES)

του Νίκολας Βίντινγκ Ρεφν

Όσοι δεν το απέρριψαν, το λάτρεψαν με την καρδιά τους. Πρόκειται για ένα σχιζοειδές  παραμύθι βαπτισμένο στη νέον αντανάκλαση μιας ερυθρής ψυχεδέλειας και τοποθετημένο σε ένα περιβάλλον οριακό και κωδικοποιημένο. Με τη λογική να πάλλεται σπασμωδικά και το συναίσθημα να περιβάλλει τη μελαγχολία της αυτογνωσίας, την αναγνώριση της ενοχής και την παραδοχή όλων εκείνων που το κτήνος της απ-ανθρώπινης λογικής μάς επιβάλλει.  

Χ.Ζ.

20. MISS VIOLENCE

του Αλέξανδρου Αβρανά

Το Miss Violence φτιάχτηκε για να ενοχλήσει. Κι από την πρώτη μέχρι την τελευταία του σκηνή κάνει ακριβώς αυτό, και το κάνει με επιτυχία. Μας δυσαρεστεί όμως κυρίως γιατί κάτι αναγνωρίζουμε στο παραμορφωτικό κάτοπτρο που στήνει μπροστά στη νεοελληνική μας κοινωνία των πολλαπλών τραυμάτων: τη νοσηρότητα σαν στάση ζωής. Σινεμά κλινικό, παγωμένο, ανελέητο. Φτιαγμένο απ’ τις πληγές και με στόχο ξανά αυτές.

Γ.Σ.

19. FRANCES HA

του Νόα Μπάουμπαχ

Ο Μπάουμπαχ επέστρεψε στη Ν. Υόρκη από το Λος Άντζελες που τόσο τον ταλαιπώρησε (βλέπε Greenberg), βρήκε στο πλάι του και τη Γκρέτα και έστησε μια μίνι κινηματογραφική γιορτή. Άρωμα nouvelle vague με προβλήματα του σήμερα, και μια χαμένη ηρωίδα που περιφέρεται ανάμεσα σε αργόσχολες παρέες ψάχνοντας το νόημα της ζωής και χρήματα για να πληρώνει το ενοίκιο.

Τ.Μ.

18. ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΟΜΙΧΛΗΣ (V TUMANE)

του Σεργκέι Λόζνιτσα

Μάθημα υποταγής της υπαρξιστικής μας "αλαζονείας" στις ιστορικές, πολιτικοκοινωνικές συνθήκες, το κοφτερό και βραδυφλεγές φιλμ του Loznitsa θα εστιάσει, ωστόσο, σε εκείνο το μικρό, μα καθοριστικό πεδίο των ελεύθερων επιλογών μας. Ακόμα κι ο πολυκωδικός κινηματογράφος, με τις αναδρομικές αφηγήσεις, δεν θα κατορθώσει να μας απαλλάξει από την ομίχλη. Περιττό, αφού το τίμημα που πληρώνουμε είναι ούτως ή άλλως ορατό.

Α.Π.

17. ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ARGO (ARGO)

του Μπεν Άφλεκ

Μια ιστορία για κάποιον που υπάκουσε στο εσωτερικό ηθικό πρόσταγμα και έπαιξε τη ζωή του κορώνα-γράμματα για να κρατήσει το λόγο που έδωσε σε έξι συνανθρώπους του –κι ας ξέρει πως σε πρώτη φάση δεν θα του πιστωθεί για λόγους σκοπιμοτήτων εξωτερικής πολιτικής. Φιλμ κατασκευασμένο στην εντέλεια και με τη δεξιοτεχνικότερη κλιμάκωση αγωνίας της πρόσφατης μνήμης.

Ι.Μ.Λ.

16. NO

του Πάμπλο Λαράιν

Γυρισμένη σαν ψευδοντοκιμαντέρ, η, κατά Λαράιν (Post Mortem), πτώση του τυραννικού καθεστώτος Πινοσέτ πιστώνεται εν μέρει σε μια ελκυστική ρητορικά αντίδραση που θα φανερώσει την ιδεολογική γύμνια της όταν πάψει να υφίσταται η δράση που τη γέννησε. Εστιάζοντας περισσότερο στους μηχανισμούς ενός συστήματος και δευτερευόντως στα άτομα (που πρέπει να αλλάξουν, όμως, τους μηχανισμούς) και χαρίζοντάς μας ένα ψυχραιμότατο -και σπουδαία κινηματογραφημένο- επιμύθιο.

Ι.Μ.Λ.  

15. ΘΛΙΜΜΕΝΗ ΤΖΑΣΜΙΝ (BLUE JASMINE)

του Γούντι Άλεν

Ο πιο πρόσφατος Γούντι είναι κι ο καλύτερος των τελευταίων ετών καθώς μας περιγράφει τι ουσιαστικά έφταιξε που πέσαμε τόσο χαμηλά σαν δυτικός πολιτισμός και δεν βρήκαμε το θάρρος να παραδεχθούμε. Ό,τι άσχημο, υποκριτικό, μικροπρεπές  βολευτήκαμε να χρεώσουμε στην οικονομική κρίση εδώ το ενσαρκώνει η -πέρα από λόγια- υπερβατική Κέιτ Μπλάνσετ σε μια ερμηνεία που δεν έχει ανάγκη κανένα όσκαρ για να πιστοποιήσει την αξία της.

Γ.Σ.

14. ΡΑΓΙΣΜΕΝΑ ΟΝΕΙΡΑ (THE BROKEN CIRCLE BREAKDOWN)

του Φίλιξ Φαν Φρόνινγκεν

Εκείνος θέλει να είναι ο ρεαλιστής που χτίζει σπίτια με τα χέρια του για χάρη της, εκείνη αναπνέει με το ρομαντισμό ζωγραφισμένο στο υπέροχο κορμί της. Οι δυο τους ερωτεύονται και μάχονται να κρατήσουν ζωντανό ένα όνειρο που ράγισε, κομματιάστηκε και τελικά συντρίφθηκε κάτω από αμέτρητες στιγμές και αναμνήσεις που αν καταφέρεις να τις νιώσεις, θα βιώσεις έναν ενορχηστρωμένο ορυμαγδό συναισθηματικών σπαραγμών.

Χ.Ζ.

13. Η ΚΡΥΦΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΓΟΥΟΛΤΕΡ ΜΙΤΙ (THE SECRET LIFE OF WALTER MITTY)

του Μπεν Στίλερ

Ξεκινά σαν κράμα ανάμεσα Τατί, Σέλερς και του ίδιου του Στίλερ, εξελίσσεται πάνω στην ανάγκη του άντρα να γίνει ο ήρωας της ζωής της, για να συμπεράνει εν τέλει πως ο στόχος πρέπει να ‘ναι η ομορφιά του εντός σου που ανάγκη μαρτύρων-εκτιμητών δεν έχει. Και τότε, ίσως, δεν ξέρεις, μπορεί και να μπορέσεις να κρατηθείς απ’ το χέρι με όποιον σε αξίζει.

Η.Δ.

12. RUSH

του Ρον Χάουαρντ

Οι ιστορίες ανδρικής αντιπαλότητας  και αλληλοεκτίμησης του Peter Morgan φαίνεται να βρίσκουν στο πρόσωπο του Ron Howard τον ιδανικό άνθρωπο για να τις μετατρέψει σε ένα αφηγηματικά συναρπαστικό θέαμα ευρύτερου κοινού, το οποίο κοινό, εν προκειμένω, δυστυχώς δεν προσήλθε μαζικά στις αίθουσες, θεωρώντας πως πρόκειται για φιλμ ειδικού ενδιαφέροντος.

Δεν είναι. Και ήρθε η ώρα να το ανακαλύψεις.

Γ.Β.

11. ΠΡΙΝ ΤΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ (BEFORE MIDNIGHT)

του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ

Στα χρόνια των βιαστικών και άγαρμπων συνεχειών, το Before Midnight ολοκλήρωσε μια τριλογία που λειτούργησε ως ζωντανός οργανισμός και μες στο χρόνο ωρίμασε όχι μόνο τους ήρωες, αλλά και τους θεατές της που βλέποντας τα νέα επεισόδια του Τζέσι και της Σελίν επαναδιατυπώνουν την άποψή τους τόσο για τα προηγούμενα μέρη όσο και για τις σχέσεις γενικότερα.

Τ.Μ.

Inside Llewyn Davis (2013) * * * * 1/2

Από τον Ηλία Δημόπουλο

Σκηνοθεσία: Τζόελ και Ίθαν Κοέν

Πρωταγωνιστούν: Όσκαρ Άϊζακ, Κάρι Μάλιγκαν, Τζον Γκούντμαν, Τζάστιν Τίμπερλεϊκ

104’, 1.85:1

Τοποθετημένο στην Νέα Υόρκη του ’61, μέσα στην καρδιά της φολκ σκηνής που, κατά μία έννοια, έφερε την άνοιξη του κινήματος των πολιτικών δικαιωμάτων (και την ριζική απάντηση του συστήματος, βέβαια) αλλά και μέσα στο μυαλό και τα όνειρα του Llewyn Davis, του τροβαδούρου πρωταγωνιστή του, το Inside είναι η πιο απαρέγκλιτα μελαγχολική από τις 16 -λιγότερο ή περισσότερο- υπέροχες ταινίες της φιλμογραφίας των αδελφών Κοέν. Είναι επίσης η πιο θαρραλέα αλλόκοτη (θα μπορούσε να είναι ίσως ένα ντεμπούτο αλλά, όπως και το Serious Man ας πούμε, σίγουρα όχι μια ταινία που θα γινόταν στα 60 τους αν δεν είχε μεσολαβήσει το Όσκαρ και η ευρεία αναγνώριση), η πιο ασυνήθιστα, πιο αινιγματικά, πιο κινηματογραφικά, δομημένη ιστορία τους. Κι αν το κάνεις αυτό στα 60 σου, τρία χρόνια μετά τα 170 εκατομμύρια του Αληθινού Θράσους (τούτο δεν φτάνει ούτε τα 10) και αποδεικνύεις ότι μαζί με το σχεδόν αλάνθαστο παλμαρέ σου έχεις και ακριβώς την ίδια δημιουργική φόρα και αυθεντικότητα που είχες 30 χρόνια πριν, τότε σου αξίζει ίσως και να θεωρηθεί πως είσαι ότι σπουδαιότερο δουλεύει αυτή τη στιγμή στην αμερικάνικη σκηνή.