Ταινίες 2014

Από την Ομάδα του Nostromo

Άλλη μια χρονιά έφτασε πριν λίγες μέρες στο τέλος της και αφού καταγράψαμε τις προτιμήσεις μας, προέκυψε η λίστα που ακολουθεί, συνοδευόμενη από λίγες κουβέντες.

Τιμ Μπέρτον

Ρίντλεϊ Σκοτ

Από την Ομάδα του Nostromo

Αύριο βγαίνει στις κινηματογραφικές αίθουσες το τρισδιάστατο "Exodus: Gods and Kings" του Ρίντλεϊ Σκοτ και εμείς αφιερώνουμε λίγες αράδες σε ένα κομμάτι της μακράς φιλμογραφίας του που είναι γεμάτη από χαρακτηριστικά μεγάλες (Alien, Blade Runner), αλλά και επουσιώδεις (A Good Year) ή απαράδεκτες (Black Hawk Down) στιγμές.

Ο εβδομηνταεπτάχρονος Σκοτ δε συγκαταλέγεται στην κάστα των auteurs (όπως ο Φελίνι, ο Τρίερ, ο Φίντσερ και ο Νόλαν που προηγήθηκαν αφιερωματικά), αφού το συνολικό έργο του δε διέπεται από σταθερές θεματικές ούτε χαρακτηρίζεται από υφολογική συνεκτικότητα και συνοχή, αλλά είναι ένας κατασκευαστικός στυλίστας ικανός για τα πάντα, για το θαύμα και την ασημαντότητα.

Ι.Μ.Λ.

Κρίστοφερ Νόλαν

Από την Ομάδα του Nostromo

Πολ Τόμας Άντερσον (“Θα Χυθεί Αίμα”), Ντάρεν Αρονόφσκι (“Μαύρος Κύκνος”) και Κρίστοφερ Νόλαν, οι τρεις σαραντάρηδες auteurs (με επικαιροποιημένη χρήση του όρου) που κυριαρχούν στο παγκόσμιο στερέωμα. Σήμερα, η μέρα αφιερωμένη στον τελευταίο (και νεότερο), μιας και από αύριο θα προβάλλεται στις αίθουσες, το διαγαλαξιακό “Interstellar” του.

Απροκάλυπτα ιδιοφυής και ιδεολόγος σκηνοθέτης, με μεγαλεπήβολα (σε σύλληψη και εκτέλεση) οράματα για μιαν ηθικότερη ανθρωπότητα, με σήματα κατατεθέντα το επικομελοδραματικό του άγγιγμα, τις πολυστρωματικές αφηγήσεις, τις παράλληλες δράσεις, τη συχνή αναφορικότητα στην Τέχνη του, τα μοτίβα (σχεδόν) κυκλικής ροής, τους ψυχολογικά αιχμαλωτισμένους χαρακτήρες στο χαμό κάποιου αγαπημένου προσώπου, τα σπαράγματα μνήμης, τις στοχαστικές απολήξεις και τις σημερινές, κοινωνικοπολιτικές νύξεις. Ένας blockbuster (πια) filmmaker που, όμως, δεν ξεχνά τον ανεξάρτητο δημιουργό που ξεκίνησε.

Σύσσωμο το Nostromo επιχειρεί να διατρέξει τη φιλμογραφία του και να χωρέσει, με οικονομία, το έργο του σε λέξεις. 

Ι.Μ.Λ.

Ντέιβιντ Φίντσερ

Από την Ομάδα του Nostromo

Με αφορμή το επερχόμενο αριστούργημά του ("Το Κορίτσι που Εξαφανίστηκε"), στήνουμε συλλογικά τούτο εδώ το αφιέρωμα για έναν κορυφαίο εκ των σκηνοθετών, κάποιον που αποτυπώνει σε όλες τις ταινίες του τα σημάδια του καιρού του, αν όχι και αυτά του καιρού που είναι να 'ρθει. 
Γνώστης της σύγχρονης κοινωνιοπάθειας, αρνητής της ύπαρξης Θεών αλλά και γοητευμένος από τον αποκρυφισμό, αψεγάδιαστος αφηγητής πολυσύνθετων ιστοριών, επιδιδόμενος συχνά σε νοσηρά παιχνίδια εις βάρος της φαντασμένης πλευράς της ανθρωπότητας, ένας χειρουργικής ακρίβειας και απαράμιλλης σαγήνης δημιουργός. 

Ξεκίνησε ως βιντεοκλιπάς (Madonna, The Rolling Stones, Michael Jackson, Sting, Aerosmith, George Michael) για να μεταβεί στη συνέχεια στο σινεμά -περνώντας για πολύ λίγο από την τηλεόραση. Χωρίς Όσκαρ σκηνοθεσίας ακόμη, παρά μόνο δύο υποψηφιότητες, αλλά ποιος νοιάζεται πραγματικά. Άλλωστε, γνωστό το παράδειγμα των Χίτσκοκ και Κιούμπρικ που δεν απέσπασαν ποτέ το βραβείο. 

Μία ημέρα, λοιπόν, πριν το πολυαναμενόμενο νέο του χτύπημα, γυρίζουμε το χρόνο πίσω, ξαναβλέπουμε τις εννέα μεγάλου μήκους ταινίες του και γράφουμε για αυτές.
Καλή απόλαυση!

Ι.Μ.Λ.

Ταινίες 00's: 1-10

Από τη Nostromo Team

10. THE FOUNTAIN (2006)

Του Ντάρεν Αρονόφσκι

Το Fountain αν μπεις στη διαδικασία να το αξιολογήσεις σαν μια οποιαδήποτε άλλη ταινία, μιλώντας για σενάριο, ερμηνείες ή σκηνοθεσία (διαπρέπει, βέβαια, και στους τρεις αυτούς τομείς), έχεις χάσει απ’ τα μάτια σου την αληθινή ομορφιά του. Πρέπει να το κοιτάξεις όπως τα πράγματα που αγαπάς- όλα τους πολύτιμα καθότι εφήμερα- να το αφήσεις να σε καταλάβει (με τη στρατηγική έννοια της λέξης) ολοκληρωτικά, σαν το συναίσθημα που κυριεύει τα σώματα και τους δίνει ρυθμό να χορέψουν. Αν σταθείς σε πεζές έννοιες όπως η αληθοφάνεια ή η δομή, δεν δικαιούσαι τον εξαγνισμό που επιφυλάσσει στους πιστούς της αυτή η θρησκευτική εμπειρία.

Όπως η ποίηση και η μουσική, το Fountain (που γεννιέται εκεί που τέμνονται οι δύο προαναφερθείσες τέχνες) δεν σου ζητά να κατανοήσεις, να κρίνεις, να μετρήσεις θετικά ή αρνητικά. Απλά να αφεθείς να νιώσεις. Κι όλα τα υπόλοιπα θα σου δοθούν απλόχερα.

Η μεγάλη δωρεά των κινηματογραφικών 00’s στο Απόλυτο.

Γ.Σ.

9. COLLATERAL (2004)

Του Μάικλ Μαν

Μια μετα-Cronenberg εκδοχή της μεταμόρφωσης του “homo urbanus”, του ανθρώπου της μεγαλούπολης που αποκτηνώνεται εκ νέου, που «θυμάται» την εποχή που κυνηγούσε για να ζήσει. Αν υπάρχει κάποιος να συνδέσει το ηλεκτροφορτισμένο, κατάφωτα γυάλινο τσιμεντοτοπίο της νυχτερινής μεγαλούπολης με την μεταλλασσόμενη ύπαρξη, ενώ το ψυχολογικό τοπίο γεμίζει αμφίδρομα (και προς τον έναν χαρακτήρα και προς τον άλλον) ανδρική συμπόνοια, αυτός είναι ο Michael Mann. Hands down.

Η.Δ.

8. 2046 (2004)

Του Γουονγκ Καρ Βάι

Για όσους θέλουν αλλά πλέον αδυνατούν να αγαπήσουν. Για όσους δεν μπορούν να κάνουν ένα βήμα προς το μέλλον χωρίς αυτό να πλημμυρίζει από το παρελθόν. Για όσους επιζητούν απεγνωσμένα μία «άψυχη» κρυψώνα για τα μυστικά που βαραίνουν την καρδιά. Για την φωτογραφική πανδαισία του Christopher Doyle, για τις οδυνηρά λυτρωτικές νότες του Shigeru Umembayasi. Για την εύθραυστη ομορφιά της Zhang Ziyi, τα μεγάλα μελαγχολικά μάτια της Faye Wong, το αινιγματικό βλέμμα της Gong Li. Και φυσικά για το νικημένο από τη ζωή μειδίαμα του Toni Leung. Μας έχω κρατήσει για πάντα θέση στο πρώτο βαγόνι…

A.Π.

7. MOULIN ROUGE (2001)

Του Μπαζ Λούρμαν

Πρωτοποριακό και στην ουσία ανεπανάληπτο, το Moulin Rouge είναι η φυσική ολοκλήρωση ενός κινηματογραφικού είδους, του μιούζικαλ, που προσθέτοντας μια μοναδική κατασκευαστική δεξιοτεχνία, μια σύνοψη της ποπ μουσικής του δεύτερου μισού του 20ου αιώνα και μια αγέρωχη ρομαντική πνοή καθαρού μελοδράματος, καταλήγει σ’ ένα από τα πολιτισμικά φαινόμενα που έδωσε το σινεμά στην δεκαετία των ’00ς.

Επίσης, πρακτικότερα μιλώντας, αν δεν της αρέσει, άστην, δεν είναι για σένα.

Η.Δ.

6. MILLION DOLLAR BABY (2004)

Του Κλιντ Ίστγουντ

Πόσα πολλά μπορείς να γράψεις για το Million Dollar Baby. Μπορείς να εκθειάσεις την ρηξικέλευθη δομή του. Μπορείς να επαινέσεις την προοδευτική του στάση απέναντι σε ένα πολύκροτο κοινωνικό ζήτημα από έναν δημιουργό «δεξιό» μόνο για εκείνους, που αδυνατούν να λειτουργήσουν χωρίς ταμπέλες. Μπορείς να σταθείς στον τρόπο που βγάζει knockout εκείνο το ανθρωποφαγικό μότο, που θέλει τον πρώτο να είναι νικητή και τον δεύτερο τίποτα.

Στην καρδιά του όμως ,κι αυτός είναι ο βασικός λόγος που μπορεί να λυγίσει και τον δυνατότερο –μην με υπολογίζεις, εγώ δεν υπήρξα ποτέ τέτοιος-, είναι το δράμα. Και συγκεκριμένα το δράμα ενός πατέρα που πασχίζει να λυτρωθεί για τα κρίματα του, που βαραίνουν σαν σκιές το πρόσωπο του. Κρίματα τόσο φριχτά, που τον στέλνουν τακτικά στον οίκο του Θεού, παρά την δεδηλωμένη αθεΐα του, που γιγαντώνονται στο μυαλό σου από την εικόνα ενός ηθοποιού με παρελθόν γεμάτο από τέτοια. Κρίματα για τα οποία, σε μια αβάσταχτη συγκυρία, θα κληθεί να  επανορθώσει θυσιάζοντας το «αίμα του». Και θα καταλήξει αναπόφευκτα σε ένα diner, εκεί, στο αντίο και στο πουθενά, κάπου ανάμεσα στον Παράδεισο του Mr. Butterfly  και σε εκείνον του Καρλίτο.

Γ.Β.

5. DOGVILLE (2003)

Του Λαρς Φον Τρίερ

Πάνω σε μια ασκητικά ολιγαρκή θεατρική σκηνή και αφήνοντας στην άκρη τους αφηγηματικούς τρόπους της σεναριακής πλοκής και των ψυχολογικών κινήτρων, το Dogville εξερευνά μοτίβα συμπεριφορών, χειρονομίες και ιδέες που εκκρίνονται μέσα από ένα σινεμά των σωμάτων και αφηγείται μια αλληγορία για τη μοίρα, την αγάπη, τη συγχώρεση, τη βία, την ανθρώπινη φύση (το gestus του Μπρέχτ και το σινεμά του Κασσαβέτη έχουν τη θέση τους εδώ). Η Grace θα υπομείνει τα επώδυνα σωματικά και ψυχικά μαρτύρια της Καινής Διαθήκης, πιστεύοντας πως θα αλλάξει τους ανθρώπους. Ωσπου ως άλλος Βιβλικός Θεός θα καταδικάσει την κοινότητα του Dogville σε αφανισμό. Η ιστορία δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά εκμετάλλευση του ανθρώπου από άνθρωπο και το αντίστροφο.

Γ.Π.

4. THERE WILL BE BLOOD (2007)

Του Πολ Τόμας Άντερσον

Ξεκινώντας από βωβές εικόνες και καταλήγοντας σε μακροσκελείς διαλόγους ο P.T. Anderson διηγείται μέσα σε 2,5 ώρες την ιστορία ενός παραγωγού πετρελαίου που με ασταμάτητη προσωπική και κοπιαστική δουλειά έφτιαξε μια τεράστια επιχείρηση. Πορτραίτο ενός χαρακτήρα γεμάτου μίσος, πολύ σκληρής αυτοπειθαρχίας, με εμφανή αδυναμία να νοιώσει οποιοδήποτε θετικό συναίσθημα, που φροντίζει καθημερινά να αυξάνει το κέρδος του, χρησιμοποιώντας τοπικούς άρχοντες, θρησκευτικούς ηγέτες ή ό,τι άλλο χρειαστεί για την επέκταση της αυτοκρατορίας του. Εντυπωσιακή καταγραφή του σκληρού προσώπου του καπιταλισμού στον 20ο αιώνα, η πιο φιλόδοξη δουλειά του σημαντικότερου Αμερικανού σκηνοθέτη της γενιάς του.

T.M.

3. GRAN TORINO (2008)

Του Κλιντ Ίστγουντ

Η προσωπική μου αίσθηση είναι πως με μοναδικό του αντίπαλο τον Στίβεν Σπίλμπεργκ η δεκαετία του 2000 ανήκει στην Ίστγουντ. Ο όγκος, η συνοχή, η σημασία και η ποιότητα του έργου του σ’ αυτήν την δεκαετία έχει ανάλογο ίσως μόνο με αυτό του Χίτσκοκ του  ’50. Το Γκραν Τορίνο, ωστόσο, μπορεί να μην έχει το εύρος των «αναγνωρισμένων» Mystic River, Million Dollar Baby και Ιβοζίμα, έχει όμως την εστεμμένη αυτοβιογραφική σημασία. Είναι η στιγμή της απόλυτης ωριμότητας που χωρίς μια τόση δα τυμπανοκρουσία διαπερνά, ανακεφαλαιώνει και εν τέλει ξεπερνά την κινηματογραφική/πολιτισμική Εικόνα που συνιστά ο ίδιος ο Ίστγουντ μισό αιώνα τώρα. Τόσο ανοιχτά, τόσο άφοβα τέτοιο ξεμπρόστιασμα δεν έχει προηγούμενο, η μαζικότητα και το δημιουργικό ανεξέλεγκτο μιας τόσο ιδιοσυστασιακά εξωστρεφούς τέχνης όσο το σινεμά σχεδόν το απαγορεύει. Και προσωπικά ομολογώ – για να μην αποκρύπτω και το μέτρο του υποκειμενισμού μου – όταν ο Ίστγουντ εκλείψει, το σινεμά που αγαπώ θα ‘χει απομείνει λειψό. 

Η.Δ. 

2. IN THE MOOD FOR LOVE (2000)

Του Γουονγκ Καρ Βάι

Αν διαθέσουμε λίγη σκέψη για τα συναισθήματα, το πρώτο που θα καταλάβουμε είναι ότι δεν έχουν πολλή σχέση με το αίσθημα της ασφάλειας που γεννά καθετί που φαίνεται σταθερό και αναλλοίωτο: όπως η καθημερινότητα των δύο πρωταγωνιστών που συντίθεται από παλινδρομικές σκηνές ανάμεσα στο εργασιακό περιβάλλον και στο μοτέλ, στιγμιότυπα γευμάτων και διαλόγων με τους – παρόντες απόντες – συζύγους τους, κουτσομπολιά και επιπλήξεις της σπιτονοικοκυράς και φυσικά, τους ίδιους τους ενοχικούς εαυτούς τους.

Αυτή η κρούστα -ασφάλεια και εμπόδιο ταυτόχρονα- μαλακώνει σε κάθε βροχερή σκηνή· νοτίζεται με τη μελαγχολική αύρα του μουσικού θέματος που με κάθε του επανάληψη μπήγει την ερωτική του διάθεση ολοένα βαθύτερα· και καταλήγει να αιμορραγεί όλα εκείνα τα φευγαλέα βλέμματα, τις λέξεις που δεν μιλιούνται, τον καπνό του τσιγάρου, τις συναντήσεις των σωμάτων που διατρέχουν τον χώρο -δοσμένα σε αργή κίνηση (ώστε να διαστέλλουν την παρουσία τους στον χρόνο). Ο Καρ Βάι ψηλαφεί την πνοή μιας ερωτικής επιθυμίας που παραμένει , ωστόσο, σε εκκρεμότητα ως το τέλος και εκμυστηρεύεται την - πανάρχαια όσο και ο ναός στην τελευταία σκηνή- δύναμή της σε κάθε μια από τις μεθυστικά χρωματισμένες εικόνες της ταινίας.

Στο σινεμά του Καρ Βάι βρίσκω εκείνη το διάθεση που θα μπορούσε να ερεθίσει την επιθυμία μας προκειμένου να ξανασχεδιάσουμε ένα μέλλον που μέσα μας κατάντησε παρελθόν.

Γ.Π.

1. ZODIAC (2007)

Του Ντέιβιντ Φίντσερ

Πίσω από τη φανερή γοητεία του κινηματογράφου, μυστήριο ανεξιχνίαστο παραμένει ο ακριβής μηχανισμός του να προκαλεί υποδόρια συγκίνηση και ανεξήγητη ηδονή στους πιστούς του.

Έτσι και οι τρεις κεντρικοί χαρακτήρες του έργου σαγηνεύονται εξ αρχής από την ιδέα του εντοπισμού ενός μανιακού δολοφόνου αλλά μόνο στον τυπικά πιο αναρμόδιο από αυτούς γίνεται ασίγαστη εμμονή και κινητήρια δύναμη αυτό το κυνήγι.

Ο Φίντσερ χτίζει με ανατριχιαστική ακρίβεια αυτό το υπερπληροφοριακό παζλ (ανάλογα συνεχίζει να κάνει μέχρι σήμερα) για να μας βυθίσει, τελικώς, στην άγνοια. Ακόμη κι αν μοχθήσεις να εξαγάγεις ένα νόημα, αποτολμώντας να βάλεις τα δεδομένα σε μια σειρά, αυτή σου η προσπάθεια θα αποβεί άκαρπη μιας και το νόημα κρύβεται στην ίδια την διαρκή πλάνη πως μπορούμε να αποκτήσουμε τον έλεγχο των καταστάσεων -ίσως μάλιστα αυτό να είναι το πιο επικίνδυνο παιχνίδι όλων.

Στην νοσηρή γοητεία αυτής της διαπίστωσης ίσως κρύβεται και ο λόγος που το Zodiac βρέθηκε ομόφωνα στην πρώτη θέση μας.

Ι.Μ.Λ.

Οι Προτιμήσεις Μας Για Τα Όσκαρ

Από τη Nostromo Team

Μάντεις ούτε είμαστε ούτε φιλοδοξούμε να γίνουμε για να δημοσιεύσουμε προβλέψεις. Άποψη και επιθυμίες, όμως, έχουμε και γι’αυτό δηλώνουμε τις προτιμήσεις που αναδείχθηκαν ευθαρσώς, εδώ.

Σε ορισμένες κατηγορίες υπήρξε ξεκάθαρη προτίμηση (π.χ. α' γυναικείος, τραγούδι), σε άλλες τα πράγματα κινήθηκαν αμφίρροπα (π.χ. καλύτερη ταινία, β’ γυναικείος) και σε τρεις (!) υπήρξε ισοβαθμία. Αναλυτικά, παρακάτω.

Καλύτερη Ταινία: Nebraska

Σκηνοθεσία: Alfonso Cuaron (Gravity)

Α' Ανδρικός: Bruce Dern (Nebraska)

Α' Γυναικείος: Cate Blanchett (Blue Jasmine)

Β' Ανδρικός: Jared Leto (Dallas Buyers Club)/ Jonah Hill (The Wolf of Wall Street)

Β' Γυναικείος: June Squibb (Nebraska)

Πρωτότυπο Σενάριο: Bob Nelson (Nebraska)

Διασκευασμένο Σενάριο: Richard Linklater et al (Before Midnight)/ Terence Winter (The Wolf of Wall Street)

Φωτογραφία: Emmanuel Lubezki (Gravity)/ Bruno Delbonnel (Inside Llewyn Davis)

Μοντάζ: Christopher Rouse (Captain Phillips)

Ξενόγλωσση Ταινία: La Grande Bellezza

Σκηνικά: Beverley Dunn (The Great Gatsby)

Κοστούμια: Catherine Martin (The Great Gatsby)

Μουσική: Steven Price (Gravity)

Τραγούδι: The Moon Song (Karen O & Spike Jonze - Her)

Κινουμένων Σχεδίων: Ernest and Celestine

Οπτικά Εφέ: Tim Webber et al (Gravity)

Ταινίες 00's: 11-20

Από τη Nostromo Team

20. DOLLS (2002)

Του Τακέσι Κιτάνο

Δύο κούκλες σε παράσταση παραδοσιακού ιαπωνικού κουκλοθέατρου μας αφηγούνται την μοιραία συντριβή του ανθρώπου όχι από την ψευδαίσθηση της τιμής, της δόξας και του πλούτου, αλλά από τον παντοδύναμο, θυελλώδη έρωτα που σαν κατάρα περικλείεται σε φόρμα αχαλίνωτης τραγωδίας, απαράμιλλης εικαστικής ομορφιάς και κατατροπωτικής δύναμης.

Το -σιωπηρό για τα αδιάφορα βλέμματα μα συνταρακτικά ακατάβλητο, στο επέκεινα ανεκτόνωτο- πένθος της γυναίκας για τον άνδρα που στερήθηκε, η υπαρξιακή μοναξιά μέσα στο πλήθος, η ανείπωτη κοσμική θλίψη, το σημάδι του ανεκπλήρωτου, δεμένοι ζητιάνοι να περιφέρονται ασάλευτοι με χέρια σφιχταγκαλιασμένα ενώ οι εποχές εναλλάσσονται, ένα παγκάκι ν’ ανασαίνει καρτερώντας τ’ άγιο σμίξιμο και ζευγάρια μάτια πνιγμένα στις δροσοσταλίδες που γέννησε η απόγνωση.

Ι.Μ.Λ.

19. WERCKMEISTER HARMONIES (2000)

Του Μπέλα Ταρ

Βασιζόμενος για μία ακόμα φορά σε σενάριο του Laszlo Krasznahorkai (από μυθιστόρημα του ιδίου), ο κορυφαίος Ούγγρος σκηνοθέτης της εποχής μας παρακάμπτει ξανά κάθε συμβατική έννοια αφήγησης προς όφελος μίας πραγματικής σύλληψης του χρόνου (ψυχολογικού κι "αντικειμενικού") και παραδίδει ένα αφοπλιστικό ποίημα για τις συνέπειες της δημαγωγίας και της τυφλής υπακοής της μάζας, με φόντο το επερχόμενο τέλος του πολιτισμού μας.

Α.Π.

18. UNBREAKABLE (2000)

Του Μ. Νάιτ Σιάμαλαν

Το Unbreakable είναι μια μελαγχολική ταινία. Τα χρώματα του, οι ρυθμοί του, το παίξιμο των ηθοποιών του, οι οποίοι σχεδόν ψιθυρίζουν, όλα μοιάζουν έτσι ενορχηστρωμένα, ώστε να αποδώσουν την θλίψη ενός αρσενικού που ξυπνά κάθε πρωί με την αίσθηση, πως δεν κάνει εκείνο για το οποίο είναι προορισμένος. Και μεγαλύτερη αμαρτία από μια ζωή χαμένη ίσως και να μην υπάρχει.

Παράλληλα, είναι ένα έκτακτο superhero origin, το οποίο , εν έτει 2000, θα τοποθετήσει τον υπερήρωα στον πραγματικό κόσμο, αντιμέτωπο με καθημερινές αγωνίες και ρεαλιστικούς εχθρούς. Με όλο τον σεβασμό προς τον (αγαπητό κι αγαπημένο) κύριο Νόλαν, η ενηλικίωση της κόμικ περιπέτειας ξεκινά -και τελειώνει;- εδώ.

Γ.Β.

17. LUST, CAUTION (2007)

Του Ανγκ Λι

Οι προσεκτικά στημένες διπλές ζωές ενός δωσίλογου και μιας αντιστασιακής θα γίνουν σμπαράλια, όταν εισχωρήσει ο πόθος με βίαιη σαρκικότητα σε αυτό το σαγηνευτικό θρίλερ κατασκοπείας, με τη δυτικοπρεπή του φινέτσα και τη σκηνοθετική μαεστρία, τη λεπτομερώς υφασμένη, του αλάνθαστου Ανγκ Λι.

Βλέπεις, η πολιτική και ο έρωτας  δεν χαρακτηρίζονται από την απλότητα μιας παρτίδας μαχτζόνγκ, αλλά είναι κάτι πιο σύνθετο και σκοτεινό. Με τη διαφορά πως η πρώτη διχάζει και συνήθως οδηγεί σε αναταραχές και αναβρασμό, ενώ ο δεύτερος, αφού εκφραστεί ως η πιο ανεξέλεγκτη επανάσταση που υπάρχει, οδηγεί στην ένωση και την αγάπη, γι’αυτό και τελικά υπερβαίνει ό,τι θα μπορούσε να σταθεί εμπόδιο.

Ι.Μ.Λ.

16. KILL BILL (2003, 2004)

Του Κουέντιν Ταραντίνο

O Ταραντίνο είναι, για μένα, ένας τεράστιος σινεφίλ που εξελίχθηκε στον νούμερο ένα βιρτουόζο διασκεδαστή της τελευταίας δεκαπενταετίας. Όποιοι τον αγαπούν με αυτό τον τρόπο, θα βρουν όλα του τα φετίχ στο Kill Bill: την ικανότητά του να χτίζει χαρακτήρες, πλοκή και δράση μέσα από προσεγμένους και εκτεταμένους διαλόγους, να συνδυάζει καρτουνίστικη βία, ποπ κουλτούρα και διαλεγμένα soundtracks, να βάζει στο κινηματογραφικό του μίξερ manga, comics, σπαγγέτι γουέστερν, Kung fu δεκαετίας του 70’, νουάρ στοιχεία, εξωφρενικά ζουμ και οργιώδες στυλιζάρισμα. Ένα cult σημείο αναφοράς του μεταμοντέρνου κινηματογράφου – με ό,τι χαρακτηρίζει σχεδόν κάθε τι μεταμοντέρνο (χαυνωτική διασκέδαση, λάμψη ενός λαιφσταϊλικού κολλάζ, οπτική σαγήνη των εικόνων, πληθώρα φιλμικών αναφορών -εσωτερικής κατανάλωσης-, αλλά και ευκολία και ρηχότητα του βάθους). Ως τέτοιο, το Kill Bill αποτελεί κινηματογραφική πανδαισία.

Γ.Π.

15. WALL-E (2008)

Του Άντριου Στάντον

Το WALL-E μοιάζει να έχει την θέση που είχε στα 90s το Toy Story, η δημιουργία του οποίου σηματοδότησε το εγχείρημα της Pixar καθώς και την επέλαση των υπολογιστών εις βάρος του κλασικού σκίτσου. Εδώ, η εδραιωμένη πλέον εταιρεία κινουμένων σχεδίων με μια σειρά από εκπληκτικές, έστω CGI, εικόνες αγκαλιάζει για πρώτη φορά τόσο πολύ την πραγματικότητα (οξύμωρο για ένα φιλμ που αναφέρεται στο μακρινό μέλλον) αλλά και τους μεγαλύτερους με τη θεματολογία του. Βλέπετε οι οικολογικές ανησυχίες, η ασταμάτητη νοσταλγία για το παρελθόν και τα μονίμως θλιμμένα μάτια του WALL-E, ενός ήρωα βγαλμένου κατευθείαν από τους τιτάνες της βωβής κωμωδίας, δεν έδωσαν χαρά και συγκίνηση μόνο στις νεαρές ηλικίες, αλλά και σε ένα σημαντικό target group που συχνά ένοιωθε παραμελημένο - τους ενήλικες με καρδιά μικρού παιδιού.

Τ.Μ.

14. INTO THE WILD (2007)

Του Σον Πεν

Μετά από ένα όργιο πράξεων – μιας ζωής που επιβάλλουν οι μεγάλοι, μιας εθελούσιας εξόδου, ενός αποχωρισμού από τον επίκτητο πατέρα που δεν γνώρισες, ενός διαζυγίου από το κορίτσι που δεν θέλησες, μιας οικογένειας που απέφυγες, μιας τροφής που λανθασμένα καταβρόχθισες – έρχεται η σπαρακτική νηνεμία της συνειδητοποίησης πως πολλά έχουν σημασία μόνο όταν τα μοιράζεσαι. Τότε αναλογίζεσαι πως έζησες μια όμορφη, σύντομη ζωή και αποδέχεσαι εκείνο που κανείς δεν απέφυγε. Και τότε ακριβώς ξεκινά ένας άλλος σπαραγμός, των προσωπικών συνεπειών «απλώς μιας ταινίας», που θα μελανιάσει για πάντα ένα μέρος της, κατ’ ελπίδα ευρύχωρης, καρδιάς σου.

Η.Δ.

13. MULHOLLAND DR. (2001)

Του Ντέιβιντ Λιντς

To Mullholand Drive είναι ένα όνειρο μέσα σε μια ταινία και μια ταινία μέσα σε ένα όνειρο: ο κινηματογραφικός τρόπος και τόπος έκφρασης της μνήμης, της προσοχής και της επιθυμίας (και το ταυτόχρονο σμπαράλιασμα της ψυχανάλυσης). Κι όταν τελειώνει δεν ξέρεις τι να σκεφτείς και τι να υποθέσεις. Είσαι μόνον εσύ ηλίθιος ή μήπως και οι άλλοι δεν κατάλαβαν τίποτα;  Και έχει τόση σημασία τελικά να αποκωδικοποιήσεις την ταινία; Είναι τόσο σημαντικό να μπουν όλα σε μια σειρά και να δοθεί εξήγηση; Ματαιοδοξία, φόνος, σεξ, λεφτά, ζήλια, υπάρχουν όλα. Ο Λίντς ενσαρκώνει το δικαίωμα του κινηματογράφου να αποκαλείται 7η τέχνη -κι ως τέτοια είναι ανοικτή σε κάθε είδους (ασφαλούς) ανάλυσης και ερμηνείας- αλλά ζητά πρώτα απ’ όλα το ανεπιτήδευτο και άμεσο καλωσόρισμα αυτού που μας δίνεται και μας προτείνεται ως κινηματογραφική εμπειρία.

Γ.Π.

12. MYSTIC RIVER (2003)

Του Κλιντ Ίστγουντ

Με ένα εκλεκτό ensemble cast να αποδίδει τα μέγιστα (με προεξέχοντες τους Sean Penn και Kevin Bacon σε ερμηνείες προορισμένες να σημαδέψουν μιαν ολόκληρη κινηματογραφική εποχή), ο Eastwood στηρίζεται στο μυθιστόρημα του Dennis Lehane και ρίχνεται στα σκοτάδια με τη σιγουριά του βετεράνου και την τόλμη ενός νέου. Αφηγούμενος μια τραγωδία πρωτοφανούς σκληρότητας θα παρουσιάσει την καλύτερη ταινία μιας ούτως ή άλλως εκπληκτικής φιλμογραφίας και θα μιλήσει για εκείνες τις επιλογές που μας ακολουθούν και μας καθορίζουν για μια ζωή.

Α.Π.

11. MINORITY REPORT (2002)

Του Στίβεν Σπίλμπεργκ

Περίτεχνο οπτικά, ανώτερο στις συνθέσεις του από το A.I. (αν και εικαστικά μοιάζει σχεδόν με sequel), πλήρως ενταγμένο στο χιτσκοκικό, ηθικό του περιβάλλον, εναρμονισμένο με την ανησυχία της war on terror εποχής του, το Minority ακουμπά την κορυφή σκηνοθέτη/πρωταγωνιστή, «αποτυγχάνει» –αναμενόμενα- στα ταμεία κι αποτελεί ένα απ’ τα καλύτερα παραδείγματα ταινίας (όχι και τόσο) μεγάλου κοινού που η κριτική δεν άργησε τραγικά ν’ αντιληφθεί.

Η.Δ.