Money Talks #015

Από τον Γιάννη Βασιλείου

Ούτε τα Lego, ούτε ο ίδιος ο "Υιός του Θεού" μπόρεσαν να σταματήσουν τον Λίαμ Νίσον από το να καταλάβει την πρώτη θέση στο box-office.  Mε το Taken να του χαρίζει δεύτερη καριέρα, ως action-hero, ο χαρισματικός Ιρλανδός ηθοποιός έχει εξελιχθεί την τελευταία πενταετία σε έναν από τους πιο αξιόπιστους εισπρακτικά σταρ, κάτι που επιβεβαιώνουν και τα νούμερα του Non-Stop. Στην δεύτερη θέση βρέθηκε το Son of God που κατάφερε να σηκώσει πλήθος χριστιανών από τα εκκλησιαστικά καθίσματα και να τους οδηγήσει στις κινηματογραφικές αίθουσες, παρά το γεγονός ότι είχε προβληθεί ως μίνι σειρά στην τηλεόραση.

Boefje (1939)

Από τον Τάσο Μελεμενίδη

Σκηνοθεσία: Douglas Sirk

Παίζουν: Annie van Ees, Albert van Dalsum

94 λεπτά, 1.37:1

Κάποιες ταινίες αν και μοιάζουν ασήμαντες στη φιλμογραφία μεγάλων σκηνοθετών, κρύβουν μέσα τους μυστικά που φανερώνονται παρατηρώντας την εποχή στην οποία έγιναν και τις ανάγκες των δημιουργών τους τότε. Αυτό ακριβώς φαίνεται να ισχύει για το Boefje του Douglas Sirk, μια φαινομενικά απλή ιστορία ηθικολογίας με ήρωες παιδιά.

Ο Sirk, πολύ πριν τα διάσημα Technicolor δράματά του, ξεκίνησε να σκηνοθετεί στη χώρα καταγωγής του, την Γερμανία, στα στούντιο της UFA μέσα στη δεκαετία του 30 με το όνομα Detlef Sierck που ήταν και το αληθινό του. Βλέποντας την κατάσταση της χώρας, έφυγε πριν ξεσπάσει ο πόλεμος και εργάσθηκε για λίγο στην Ελβετία και το 1939 στην Ολλανδία όπου γύρισε το παρόν φιλμ, έχοντας ως απώτερο σκοπό να μεταναστεύσει στις ΗΠΑ. 

Nostromo Home Cinema 8

Η Επιλογή του Δεκαπενθημέρου:

Από τον Γιάννη Σμοΐλη

Gravity (2013) ****

Σκηνοθεσία: Αλφόνσο Κουαρόν

Πρωταγωνιστούν: Σάντρα Μπούλοκ, Τζορτζ Κλούνεϊ

91΄,  2.35 : 1

Με αφορμή το Gravity, συγκρούονται δύο κατηγορίες κινηματογραφόφιλων. Στην πρώτη ανήκουν αυτοί που πιστεύουν πως το σινεμά οφείλει να ακολουθεί πιστά τους κανόνες της λογοτεχνίας, να αντιπαραθέτει στη λεκτική αφήγηση την διαδοχή των εικόνων πάνω στη βάση της σχέσης αιτίου-αιτιατού και να τιμά τον λόγο, τόσο μέσα από ζουμερούς, καλογραμμένους διαλόγους όσο και με την ανάπτυξη μιας ιστορίας που θα άξιζε να ειπωθεί. Σαν τελευταίος κρίκος στη μακριά αλυσίδα των αφηγηματικών τεχνών, ο κινηματογράφος κατά τη γνώμη τους, οφείλει να συμμορφώνεται με την παράδοση και να υπηρετεί την «ιστορία». Γι’ αυτούς τους θεατές, το σενάριο σε μια ταινία είναι τα πάντα.

Στη δεύτερη, συγκριτικά ολιγάριθμη, κατηγορία βρίσκονται εκείνοι που παραχωρούν γενναιόδωρα στο μέσο την ανεξαρτησία του. Που αντιλαμβάνονται τον κινηματογράφο σαν αυτόνομη τέχνη με δικούς της κανόνες. Κι αφού δεν επιστρατεύει τις λέξεις για να διηγηθεί, αλλά τις εικόνες, αφού τα δικά της σημεία δεν είναι γράμματα αλλά οπτικά ερεθίσματα, τότε με τη γραμματική των πλάνων, με το συντακτικό του μοντάζ και την ορθογραφία των κάδρων θα αρθρωθεί αυτή η άλλη γλώσσα και θα εξαρτήσει την ευγλωττία της και την ικανότητά της να σημαίνει, από την αποτελεσματικότητα του σκηνοθέτη.

Οι Προτιμήσεις Μας Για Τα Όσκαρ

Από τη Nostromo Team

Μάντεις ούτε είμαστε ούτε φιλοδοξούμε να γίνουμε για να δημοσιεύσουμε προβλέψεις. Άποψη και επιθυμίες, όμως, έχουμε και γι’αυτό δηλώνουμε τις προτιμήσεις που αναδείχθηκαν ευθαρσώς, εδώ.

Σε ορισμένες κατηγορίες υπήρξε ξεκάθαρη προτίμηση (π.χ. α' γυναικείος, τραγούδι), σε άλλες τα πράγματα κινήθηκαν αμφίρροπα (π.χ. καλύτερη ταινία, β’ γυναικείος) και σε τρεις (!) υπήρξε ισοβαθμία. Αναλυτικά, παρακάτω.

Καλύτερη Ταινία: Nebraska

Σκηνοθεσία: Alfonso Cuaron (Gravity)

Α' Ανδρικός: Bruce Dern (Nebraska)

Α' Γυναικείος: Cate Blanchett (Blue Jasmine)

Β' Ανδρικός: Jared Leto (Dallas Buyers Club)/ Jonah Hill (The Wolf of Wall Street)

Β' Γυναικείος: June Squibb (Nebraska)

Πρωτότυπο Σενάριο: Bob Nelson (Nebraska)

Διασκευασμένο Σενάριο: Richard Linklater et al (Before Midnight)/ Terence Winter (The Wolf of Wall Street)

Φωτογραφία: Emmanuel Lubezki (Gravity)/ Bruno Delbonnel (Inside Llewyn Davis)

Μοντάζ: Christopher Rouse (Captain Phillips)

Ξενόγλωσση Ταινία: La Grande Bellezza

Σκηνικά: Beverley Dunn (The Great Gatsby)

Κοστούμια: Catherine Martin (The Great Gatsby)

Μουσική: Steven Price (Gravity)

Τραγούδι: The Moon Song (Karen O & Spike Jonze - Her)

Κινουμένων Σχεδίων: Ernest and Celestine

Οπτικά Εφέ: Tim Webber et al (Gravity)

Philomena (2013) ****

Από τον Ιωάννη 'Moody' Λαζάρου

Σκηνοθεσία: Στίβεν Φρίαρς

Πρωταγωνιστούν: Τζούντι Ντεντς, Στίβ Κούγκαν

98 λεπτά, 1.85:1

Ο Στίβεν Φρίαρς στη "Philomena" του συνεχίζει με τη σκιαγράφηση γυναικείων πορτρέτων -ύστερα από τη βασίλισσα Ελισάβετ, τη Λη, την Ταμάρα Ντρου και την Μπεθ (με μοναδική εξαίρεση στο σερί, το φιλμ για την άρνηση του Μοχάμεντ Άλι να καταταγεί στον πόλεμο του Βιετνάμ)- και τοποθετεί απέναντι στον μοδάτο κυνισμό ενός αστού δημοσιογράφου, μια «ταπεινής» καταγωγής, λιγοστά μορφωμένη, συχνά φλύαρη, αυθεντική όμως γυναίκα που αναζητά τον γιο που της στέρησαν ως αμαρτωλό καρπό οι καλόγριες, όταν ήταν έφηβη.

Πατέρας Και Γιος (2013) ***

Από τον Ιωάννη 'Moody' Λαζάρου

Σκηνοθεσία: Χιροκάζου Κορεέντα

Πρωταγωνιστούν: Μασαχάρου Φουκουγιάμα, Μαχίκο Όνο, Γιόκο Μάκι

121 λεπτά, 1.85:1

Μια ιστορία που, πρωτίστως, εγείρει με νηφαλιότητα μέσα από μια αλληλουχία λεπτών, αλλά βαρύνουσας σημασίας, γεγονότων το ζήτημα της πατρότητας. Παιδί σου είναι αυτό που φέρει τα γονίδιά σου ή αυτό που ανατρέφεις; Ερώτημα που δεν απαντάται εύκολα (και με ειλικρίνεια) μες στον εγωκεντρισμό που μας χαρακτηρίζει. Και γίνεται ακόμη πιο δύσκολα απαντήσιμο για έναν άνθρωπο που τον διακρίνει η εργασιομανία και δεν αφιερώνει αρκετό χρόνο στο παιδί του.

Non-Stop (2014) *

Από τον Ηλία Δημόπουλο

Σκηνοθεσία: Ζομ Κολέ-Σέρα

Πρωταγωνιστούν: Λίαμ Νίσον, Τζουλιάν Μούρ, Λουπίτα Νιόνγκο

106’, 2.35:1

Ο 62χρονος Νίσον, κάπου εκεί στο 2008, έμοιαζε οριστικά να έχει πάρει την θέση που το σημερινό σταρ-σίστεμ επιφυλάσσει για ηθοποιούς άνω των 45, την επιλογή δηλαδή ανάμεσα σε πιο καλλιτεχνικές προτάσεις ή δεύτερους ρόλους σε μεγαλύτερες παραγωγές. Το Taken ήρθε να τον επανεφεύρει σε μια νύχτα σ’ έναν ρόλο που μερικές δεκαετίες πριν θα είχε, για παράδειγμα, ο Τσαρλς Μπρόνσον. Τον ρόλο του μεσήλικα οικογενειάρχη που αναλαμβάνει δράση εξ’ αιτίας της προσβολής της οικογένειάς του. Με άλλα λόγια ο Νίσον ανέλαβε να γεμίσει τον χώρο, που σε κάθε κινηματογραφική εποχή δημιουργείται, του ηλικιωμένου macho Αρσενικού που δεν ανέχεται τον ευνουχισμό (της οικογένειας) και την αδράνεια (της ηλικίας) από μια εποχή και κάποιες συνθήκες που δεν τον λογαριάζουν πια. Έκτοτε οι ρόλοι συρρέουν και το Non-Stop ανήκει σ’ αυτόν τον κανόνα: Του ικανού αρσενικού που εκτοπίζεται από τη ζωή αλλά δεν τα παρατά, το λιοντάρι βρυχάται ακόμα.