'71 (2014) ***1/2

Από τον Τάσο Μελεμενίδη

Σκηνοθεσία: Γιαν Ντεμάνζ

Παίζουν: Τζακ Ο’Κόνελ, Πολ Άντερσον, Σον Χάρις

99’, 2.35:1

Ο (έμμισθος) στρατός πέρα από χωνευτήρι ατόμων με εθνικιστικές ορμές, υπέρμετρο πατριωτισμό ή εθισμό στον εξοπλισμό, αποτελείται κατά ένα πολύ σημαντικό μέρος από νεαρούς που δύσκολα μπορούν να δώσουν μια πειστική απάντηση για το πώς βρέθηκαν εκεί. Παιδιά συνήθως χαμηλών κοινωνικών τάξεων, που δεν είχαν κάτι καλύτερο να κάνουν, ακολουθούν συνήθως τις συμβουλές κάποιων μεγαλύτερων του στενού περιβάλλοντός τους, που μιλούν για οικονομική ασφάλεια και σταθερότητα, για κύρος και για σχετικά εύκολη ζωή. Το αποτέλεσμα είναι να μην κατανοούν συχνά πως η επιλογή που έκαναν φέρνει πλάι της την υψηλή πιθανότητα που υπάρχει να βρεθούν σε ένα αληθινό πολεμικό πεδίο.

Το Κορίτσι που Εξαφανίστηκε (Gone Girl, 2014) ****1/2

Από τον Τάσο Μελεμενίδη

Σκηνοθεσία:Ντέιβιντ Φίντσερ

Πρωταγωνιστούν: Μπεν Άφλεκ, Ρόζαμουντ Πάικ, Νιλ Πάτρικ Χάρις, Κάρι Κουν

149’ , 2.35:1

Γυρισμένο σε εποχές που οι ταινίες μεσαίου προϋπολογισμού έχουν νικηθεί κατά κράτος από πανάκριβες ιστορίες υπερηρώων, τεράτων και εφήβων δυστοπικού μέλλοντος, το Gone Girl είναι πάνω απ΄ όλα μια διακήρυξη υπέρ τους. Ο Φίντσερ μοιάζει με τον καλύτερο πρεσβευτή τους, αντλώντας υλικό από ήδη γνωστές ιστορίες (στην προκειμένη ένα πρόσφατο λογοτεχνικό hit) και καταφέρνοντας με μεγάλη επιδεξιότητα να δημιουργεί σπουδαία φιλμ, που κάποτε θα αποτελούσαν τη ναυαρχίδα του αμερικανικού σινεμά, αλλά σήμερα μοιάζουν περισσότερο με παραδοξότητες για το ευρύ κοινό.

20ές Νύχτες Πρεμιέρας: Οι Ταινίες μέσα από τα Μάτια μας

Από τους Ιωάννη 'Moody' Λαζάρου, Τάσο Μελεμενίδη και Παναγιώτη Μπούγια

Άλλο ένα φεστιβάλ κινηματογράφου της Αθήνας έφτασε στο τέλος του κι εμείς αποτυπώνουμε τις εντυπώσεις μας για το μεγαλύτερο κομμάτι των δύο Διαγωνιστικών τμημάτων, αλλά και του Πανοράματος. Για τις Πρεμιέρες που είδαμε (Γροθιές στους Τοίχους, Η Εξαφάνιση της Έλενορ Ρίγκμπι, Καλωσήρθες στη Νέα Υόρκη, Xenia, Whiplash, Δύο Ανάσες, Η Ίρις, το Παράθυρο της Ψυχής και το Κορίτσι που Εξαφανίστηκε) δεν θα περιοριστούμε στις εδώ πέντε γραμμές, αλλά θα συναντήσετε πλήρη κείμενα γι’ αυτές, στην Πέμπτη κυκλοφορίας της καθεμιάς.

Φύλακες του Γαλαξία (2014) **1/2

Από τον Τάσο Μελεμενίδη

Σκηνοθεσία: Τζέιμς Γκαν

Παίζουν: Κρις Πρατ, Βιν Ντίζελ, Μπράντλεϊ Κούπερ, Ζόε Σαλντάνα

121’, 2.35 : 1

Η κυκλοφορία του πρώτου Iron Man το 2008 ήταν η απάντηση της Marvel προς τις βαρυσήμαντες  μεταφορές των ηρώων της DC (Superman και Batman), στις οποίες αντιπαρέβαλε μια πιο ανάλαφρη προσέγγιση, ποτισμένη με αρκετό χιούμορ. Ο πρωταγωνιστής Ντάουνι Τζ.  ταίριαζε απόλυτα σε αυτό το στιλ και ο Τζον Φαβρό έχτισε όλη την δημιουργική διαδικασία της ταινίας βασισμένος σε πολλά από τα θέλω των fans, βάζοντας στην άκρη πιθανές προσωπικές επιθυμίες. Το αποτέλεσμα τους δικαίωσε όλους καθώς οι κριτικοί χαιρέτησαν την έλευση του χιούμορ και τα ταμεία γέμισαν, κάτι που συνέβη και στις δύο συνέχειες όπου όμως η συνταγή άρχισε να μεταλλάσσεται. Η ισορροπία χιούμορ-δράσης που εκθειάστηκε και σε μετέπειτα παραγωγές της Marvel (όπως το Avengers) μετατράπηκε σε ένα μεταξύ τους μπρα-ντε-φερ στο οποίο και τα δυο προσφέρονταν σε υπερβολικό βαθμό, με τη απλοϊκή λογική πως ικανοποιούνται περισσότερο όσοι θεατές ενδιαφέρονται για το ένα κομμάτι μόνο.

Πέρα Από Το Όνειρο (2013) ***1/2

Από τον Τάσο Μελεμενίδη

Σκηνοθεσία: Άρι Φόλμαν

Πρωταγωνιστούν: Ρόμπιν Ράιτ, Χάρβεϊ Καϊτέλ, Τζον Χαμ, Πολ Τζιαμάτι 

122’, 1.85:1

Ίσως να φαίνεται υπερβολικό το σκεπτικό ενός φιλμ όπου το τέλος του κινηματογράφου όπως τον ξέραμε να συνιστά και την αρχή του τέλους του κόσμου όπως τον ξέραμε. Ο Άρι Φόλμαν ξεκινά από το σήμερα και την απόφαση της Ρόμπιν Ράιτ (γενναία κίνηση εκ μέρους της) ότι γέρασε και πρέπει να πουλήσει την εικόνα της σε ένα στούντιο, ώστε να γίνει το αγέραστο ψηφιακό μοντέλο της επόμενης γενιάς. Όμως, ο Φόλμαν χρησιμοποιεί περισσότερο αυτή τη σκέψη ως εύρημα, παρά ως μια δήλωση, καθώς η κοινωνία, αλλά και η show business, παραδίδεται σταδιακά στα θαύματα της επιστήμης και της τεχνολογίας. Το συνέδριο του αγγλικού τίτλου της ταινίας (The Congress) συμβαίνει σε μια ψηφιακή πόλη στο μέλλον και καθορίζει τις τάσεις στο χώρο της ψυχαγωγίας, που πλέον όλο και περισσότερο αντικαθιστά την πραγματικότητα. Η αντίληψη αυτής με τα χρόνια αλλάζει τόσο ώστε ο καθένας να ζει μια ζωή όπως ακριβώς την ονειρεύεται, σε σημείο που δεν αντιλαμβάνεται ότι ζει ένα όνειρο.

Ο Έρωτας Είναι Το Τέλειο Έγκλημα (2013) *

Από τον Τάσο Μελεμενίδη

Σκηνοθεσία: Αρνό Λαριέ, Ζαν Μαρί Λαριέ

Πρωταγωνιστούν: Ματιέ Αμαλρίκ, Ντενί Πονταλιντές, Μαϊουέν, Καρίν Βιάρ

110 λεπτά, 2.35:1

Φιλμ μυστηρίου χωρίς μυστήριο, με μια υπόθεση την οποία οι σκηνοθέτες θυμούνται όποτε οι ήρωές τους ξεμένουν από πνευματώδεις φλυαρίες, που προδίδει το υποσχόμενο ξεκίνημα και το ενδιαφέρον τοπίο όπου εξελίσσεται η ιστορία. Ένας καθηγητής λογοτεχνίας έρχεται, κατά κάποιον τρόπο, αντιμέτωπος με το σύνηθες φαινόμενο της σχολής που διδάσκει, την παρουσία δηλαδή ωραίων γυναικών, κατάσταση που ευνοεί το συνεχές φλερτ και οδηγεί σε ατύχημα που τον φθάνει σε αδιέξοδο. Αντί όμως να στηθεί γύρω από αυτό ένα σφιχτοδεμένο θρίλερ ή μια ενδελεχής παρουσίαση αυτού του κόσμου, βλέπουμε ένα στομφώδες και υπερφίαλο ψευδο-νουάρ με ελάχιστη εξέλιξη στην πλοκή και τους χαρακτήρες, γεγονός περίπου αφόρητο συνυπολογίζοντας τα χωρίς λόγο 110 λεπτά του. Συνίσταται μόνο για ελαφριά ηδονοβλεψία.

Πέρα Από Τη Λογική (2012) **1/2

Από τον Τάσο Μελεμενίδη

Σκηνοθεσία: Γιοακίμ Λαφός

Πρωταγωνιστούν: Εμιλί Ντεκέν, Ταχάρ Ραχίμ

111 λεπτά, 2.35:1

Μια αληθινή ιστορία -του 2007, στο Βέλγιο- δίνει την αφορμή για την εξερεύνηση των αιτίων που μπορούν να οδηγήσουν σε μια οικογενειακή τραγωδία, αλλά παράλληλα και για μια αναγωγή των γεγονότων σε ένα ευρύτερο πλαίσιο που αφορά τη συμπεριφορά μιας χώρας απέναντι στους απογόνους των παλιών αποικιοκρατικών αμαρτιών της. 

Boefje (1939)

Από τον Τάσο Μελεμενίδη

Σκηνοθεσία: Douglas Sirk

Παίζουν: Annie van Ees, Albert van Dalsum

94 λεπτά, 1.37:1

Κάποιες ταινίες αν και μοιάζουν ασήμαντες στη φιλμογραφία μεγάλων σκηνοθετών, κρύβουν μέσα τους μυστικά που φανερώνονται παρατηρώντας την εποχή στην οποία έγιναν και τις ανάγκες των δημιουργών τους τότε. Αυτό ακριβώς φαίνεται να ισχύει για το Boefje του Douglas Sirk, μια φαινομενικά απλή ιστορία ηθικολογίας με ήρωες παιδιά.

Ο Sirk, πολύ πριν τα διάσημα Technicolor δράματά του, ξεκίνησε να σκηνοθετεί στη χώρα καταγωγής του, την Γερμανία, στα στούντιο της UFA μέσα στη δεκαετία του 30 με το όνομα Detlef Sierck που ήταν και το αληθινό του. Βλέποντας την κατάσταση της χώρας, έφυγε πριν ξεσπάσει ο πόλεμος και εργάσθηκε για λίγο στην Ελβετία και το 1939 στην Ολλανδία όπου γύρισε το παρόν φιλμ, έχοντας ως απώτερο σκοπό να μεταναστεύσει στις ΗΠΑ. 

Γρηγόρης Λαμπράκης: Μαραθώνιος μιας Ημιτελούς Άνοιξης (2013) ***1/2

Από τον Τάσο Μελεμενίδη

Σκηνοθεσία: Στέλιος Χαραλαμπόπουλος

114 λεπτά

Είναι αναμφίβολα μια δυσάρεστη εμπειρία να παρακολουθείς έρευνα για το πρόσφατο παρελθόν του τόπου σου και να αντιλαμβάνεσαι από τις περιγραφές τον θρίαμβο του ατομικού συμφέροντος (με γνώμονα το οποίο δρουν από ανώτερα κυβερνητικά στελέχη μέχρι απλοί πολίτες) απέναντι σε αυτό που, γενικευμένα, μπορούμε να ονομάσουμε κοινό καλό. Ο Χαραλαμπόπουλος και η ομάδα του τοποθετούν τον Γρηγόρη Λαμπράκη σε μια μάλλον μοναχική θέση απέναντι σε όχι απλά ένα σύστημα, αλλά σε έναν τρόπο σκέψης και δράσης που συχνά διατηρείται ως σήμερα.

Ομάρ (2013) ***

Από τον Τάσο Μελεμενίδη

Σκηνοθεσία: Χάνι Αμπού Ασάντ

Πρωταγωνιστούν: Άνταμ Μπακρί, Λιμ Λουμπάνι, Γουαλίντ Φ. Ζουάιτερ

98 λεπτά, 2.35:1

Στην Δυτική Όχθη ένας νεαρός Παλαιστίνιος περνά το τείχος που χωρίζει την πόλη του στα 2, για να δει την αγαπημένη του, δεχόμενος σφαίρες τις οποίες αντιμετωπίζει με τέτοια απάθεια σαν μην κινδυνεύει όντως η ζωή του. Η καθημερινή ανοχή αυτής της κατάστασης είναι που τον φέρνει κοντά σε μια οργάνωση για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης, όταν δηλαδή αντιλαμβάνεται πως το μέλλον του είναι καταδικασμένο αν αυτή η απάθεια συνεχιστεί. Και η απόφασή του για δράση είναι που ουσιαστικά ξεκινά το θρίλερ του Ασάντ.

RoboCop (2014) **1/2

Από τον Τάσο Μελεμενίδη

Σκηνοθεσία: Χοσέ Παντίλια

Πρωταγωνιστούν: Τζόελ Κίναμαν, Γκάρι Όλντμαν, Μάικλ Κίτον, Άμπι Κόρνις

118 λεπτά, 2.35:1

Λογικά είναι συμπτωματικό, όμως έναν χρόνο σχεδόν μετά το Total Recall, άλλη μια ταινία του Paul Verhoeven ξαναγίνεται από στούντιο. Στο Recall τα πράγματα δεν πήγαν πολύ καλά, αφού η κομικίστικη και χιουμοριστική προσέγγιση του Ολλανδού σκηνοθέτη αντικαταστάθηκε με την σκούρα, δυστοπική, αλά Blade Runner ματιά, αταίριαστη επιλογή για μια ιστορία που δε θα έπρεπε να έπαιρνε κάποιος και πολύ στα σοβαρά. Δε ξέρω αν αυτή η αποτυχημένη διαφοροποίηση επηρέασε καθόλου τον Jose Padilha (των δύο πολύ πετυχημένων Elite Squad) στο πώς θα έβλεπε τον  νέο Robocop, πάντως το αποτέλεσμά του προσπαθεί να είναι συγγενές με το φιλμ του 1987.

Ταινίες 2013: Χωρίς Διανομή

Από τους Γιάννη Βασιλείου, Τάσο Μελεμενίδη, Αχιλλέα Παπακωνσταντή

Όπως δηλώνει ευθαρσώς και ο τίτλος, ταινίες που δεν κέρδισαν ελληνική διανομή, αλλά τις απολαύσαμε είτε σε κάποιο φεστιβάλ είτε χάρις στην κυκλοφορία τους σε DVD, στη διεθνή (μόνο) Αγορά.

Les Salauds

Της Κλερ Ντενί

Η straight to dvd πορεία της τελευταίας ταινίας της Claire Denis μόνο έκπληξη δεν προκαλεί - το ίδιο συνέβη άλλωστε με τον προκάτοχό της, το σαφώς πιο προσβάσιμο White Material. Το σινεμά της Γαλλίδας δημιουργού, απαιτητικό κι αινιγματικό, μοιάζει εκ φύσεως αλλεργικό σε εμπορικές προσδοκίες. Το Les Salauds, νεο-νουάρ ατμόσφαιρας παρά πλοκής, κατορθώνει μέσα από το νοσηρό σκηνοθετικό ύφος και το ελλειπτικό μοντάζ να σκιαγραφήσει την ταξική απόγνωση μπροστά στην κοινωνικό-αισθητική ανηθικότητα του καπιταλισμού. Εξαιρετικό το πρωταγωνιστικό δίδυμο (Lindon-Mastroianni), σινεφιλική απόλαυση η παρουσία του Subor (Le Petit Soldat), όλοι τους πιόνια που χορεύουν στον αιθέριο, κυκλικό σκοπό των Tindersticks. 

Α.Π.

L’Inconnu Du Lac

Του Αλέν Γκιροντί

Ταινίες σαν το Inconnu du lac, χαρακτηριστικά άφοβες κι ενστικτωδώς τολμηρές, μοιάζουν να κατάγονται από ένα ολότελα δικό τους σύμπαν απόλυτης ελευθερίας και να διακατέχονται από άγνοια κινδύνου για τις υποκριτικές, συντηρητικές μας κοινωνίες. Η μόνη περίπτωση να φτάσουν ως στη μεγάλη αίθουσα, τουλάχιστον στην Ελλάδα, περνάει από την καλλιέργεια ενός επιτηδευμένου θορύβου γύρω από στοιχεία παραφιλμικά - βλέπε Ζωή της Αντέλ. Μοιραία, το χαμηλόφωνο φιλμ του Guiraudie θα αναζητήσει το κοινό του σε ιδιωτικές προβολές, όπως αρμόζει σε μια ιστορία συνάντησης της ερωτικής επιθυμίας και του φόβου του θανάτου. Ταινία της χρονιάς σύμφωνα με τα Cahiers du cinéma. 

Α.Π.

Alan Partridge: Alpha Papa

Του Ντέκλαν Λόουνι

Ένας λόγος υπάρχει που βρίσκεται το Alan Partridge:Alpha Papa στη λίστα που διαβάζεις κι αυτός είναι επειδή πρόκειται για την πιο αστεία ταινία της περσινής χρονιάς. Είναι μια από τις ευτυχείς περιπτώσεις, όπου ένας κωμικός αφήνεται να ξεσαλώσει και να δοκιμάσει πράγματα, οι οποίες αγκαλιάζονται από το κοινό και ενοχλούν εκείνους τους κριτικούς, που προτιμούν τον Κάρεϋ της "Αιώνιας Λιακάδας" και τον Φέρρελ του "Stranger than Fiction" κι αναρωτιούνται γιατί δεν παίζουν έτσι «ωραία» και συγκρατημένα  στις υπόλοιπες ταινίες τους.

Αν αγαπάς την κωμωδία του Κούγκαν, δεν θα βρεις καλύτερα. Κι αν εκτιμάς την ασθμαίνουσα, ανάμεσα σε playlists  και τηλε-περσόνες, τέχνη του ραδιοφώνου, θα χαρείς να μάθεις πως τούτο το ταπεινό βρετανικό φιλμ αγωνίζεται για την σωτηρία της.

Γ.Β.

Upstream Color

Του Σέιν Κάρουθ

Με το δεύτερο φιλμ του, 9 χρόνια μετά το Primer, ο Shane Carruth, μοιάζει πλέον σαν ένας επισκέπτης που έρχεται κατά διαστήματα για να εξερευνήσει την κινηματογραφική γραφή και να υπενθυμίζει πως αυτή δεν έχει όρια. Αποφεύγοντας κάποιους εντυπωσιασμούς που είχε η πρώτη δουλειά του, χρησιμοποιεί τις ανεξάντλητες δυνατότητες του μοντάζ, για να μπει μέσα στο μυαλό των ηρώων του, να μας μεταδώσει την έννοια της αντίληψης που έχουν για τον κόσμο, μέσα από δεκάδες συνειρμούς. Χρειάζεται απόλυτη διαύγεια και υπομονή από τον θεατή, όμως τον αποζημιώνει υποδειγματικά όταν τα κομμάτια του παζλ του αρχίζουν να ενώνονται.

Τ.Μ.

The Act of Killing

Των Τζόσουα Οπενχάιμερ και Κρίστιν Σιν

Το ντοκιμαντέρ που βρέθηκε στη κορυφή σε πολλές λίστες από κορυφαία έντυπα και sites για το 2013 - ξεπερνώντας πασίγνωστα φιλμ – είναι μια ακραία και σουρεαλιστική προσπάθεια ανάπλασης ιστορίας. Επιζώντα μέλη των ταγμάτων θανάτου που σκότωναν κομμουνιστές στην Ινδονησία τη δεκαετία του 60, αναπλάθουν τις αληθινές πράξεις τους σαν κινηματογραφικοί ήρωες, με βάση μάλιστα τα προσωπικά τους γούστα στο σινεμά. Η περίεργη προσέγγιση πάνω στο θέμα σόκαρε διεθνώς, αλλά περισσότερο τόνισε την σημασία της μνήμης (πρώην δολοφόνοι κυκλοφορούν σήμερα σαν άκακοι γεράκοι) και την επιρροή της κινηματογραφικής βίας στην αληθινή ζωή, καταφέρνοντας τελικά να αναλύσει μια γενοκτονία πολύ βαθύτερα από ότι θα έκανε ένα συμβατικό φιλμ του είδους.

Τ.Μ.

Paper Flowers (1959)

Από τον Τάσο Μελεμενίδη

Σκηνοθεσία: Guru Dutt

Παίζουν: Guru Dutt, Waheeda Rehman

148’, 2.35:1

Η πρώτη ταινία που γυρίστηκε σε Cinemascope στην Ινδία είναι μια από τις πιο θαρραλέες, αλλά και άρτιες ταυτόχρονα, παραγωγές που γυρίστηκαν στα χρυσά χρόνια του σινεμά της χώρας. Αν και στην επιφάνεια μοιάζει με ένα κοινό μελόδραμα που αφηγείται μια καταραμένη σχέση, αποτελεί την πιο προσωπική δουλειά του Guru Dutt, ηθοποιού και σκηνοθέτη που δούλεψε με μεγάλη επιτυχία μέσα στη δεκαετία του '50. Προσωπική, γιατί στα χρόνια που ο Satyajit Ray απέρριπτε σταδιακά την αισθητική του Bollywood, αυτός  προσπάθησε να κάνει το ίδιο με ένα φιλμ όμως που άνηκε στο είδος της αλλά λειτουργούσε ρεβιζιονιστικά, εκδηλώνοντας την απαισιοδοξία του σκηνοθέτη για το κινηματογραφικό μέλλον. Φυσικά κάτι τέτοιο διόλου εκτιμήθηκε από το κοινό και η ταινία πάτωσε εμπορικά.

Μέλι (2013) * *

Από τον Τάσο Μελεμενίδη

Σκηνοθεσία: Βαλέρια Γκολίνο

Πρωταγωνιστούν: Τζασμίν Τρίνκα, Κάρλο Τσέκι, Λίμπερο Ντε Ρέντζιο

96’, 2.35:1

“Εγώ βοηθάω, δε σκοτώνω” λέει συχνά η μοναχική και απρόσιτη πρωταγωνίστρια, που χρησιμοποιεί το κωδικό όνομα Μέλι όταν επισκέπτεται τους πελάτες της – ανθρώπους εξασθενημένους από χρόνιες αρρώστιες που ζητούν έναν ανώδυνο και αξιοπρεπή θάνατο. Κάνει κάτι παράνομο που το θεωρεί σωστό, χρεώνει πολλά αλλά δε δείχνει να ενδιαφέρεται για τα χρήματα, ζει μυστικά από τους γύρω της ώστε να μην μάθει κανείς το επάγγελμά της.

Movie to Remember (4): Walkabout

Από τον Τάσο Μελεμενίδη

Περιπλάνηση (1971)

Σκηνοθεσία: Νίκολας Ρεγκ

Παίζουν: Τζένι Άγκιουτερ, Λουκ Ρεγκ

100’, 1.85:1

Την εποχή που ένας Γερμανός (ο Βέρνερ Χέρτζογκ) θα εξερευνούσε ερήμους και βουνά στην Αφρική και την Ν. Αμερική για να ανακαλύψει τα όρια του ανθρώπινου χαρακτήρα, ένας Βρετανός (ο Νίκολας Ρεγκ) έβαζε στον κινηματογραφικό χάρτη το μαγευτικό τοπίο της Αυστραλίας στην προσπάθεια του να επεκτείνει τα όρια της κινηματογραφικής γλώσσας. Μετά την επιτυχία του Performance, ο Ρεγκ αφήνει 2 ανήλικα αδέρφια να εξερευνήσουν τον άγνωστο κόσμο της φύσης και ο ίδιος να πετύχει όσο καλύτερα γινόταν το στοιχείο του συνειρμού, κατακερματίζοντας την γραμμική αφήγηση, που μάλλον δε συμπαθούσε και πολύ.

Aniki Bóbó (1942)

Από τον Τάσο Μελεμενίδη

Σκηνοθεσία: Μανοέλ Ντε Ολιβέιρα

Πρωταγωνιστούν: Αμερίκο Μποτέλιο, Φελισιάνο Νταβίντ.

71 λεπτά, 1.37:1

Ο Μανοέλ ντε Ολιβέιρα κλείνοντας αισίως, σήμερα, τα 105 χρόνια ζωής, διατηρεί μια ξεχωριστή θέση στην ιστορία του σινεμά για το γεγονός ότι έκανε την πρώτη του ταινία βωβή (γιατί δεν υπήρχε άλλος τρόπος στην Πορτογαλία του 1931) και τις πιο πρόσφατές του με ψηφιακή κάμερα, βλέποντας με τα χρόνια να περνούν οι μεγαλύτερες και πιο ουσιαστικές αλλαγές στην ιστορία του μέσου. Δεν υπάρχει άλλος σκηνοθέτης στον κόσμο που ενώνει αυτές τις 2 μακρινές εποχές, ενώ αξιοσημείωτο ακόμη είναι πως το μεγαλύτερο μέρος της φιλμογραφίας του λαμβάνει χώρα μετά τα 70 του και συμπίπτει με το τέλος της δικτατορίας του Σαλαζάρ στην Πορτογαλία, καθώς δεν μπήκε ποτέ στους συμπαθούντες του καθεστώτος με αποτέλεσμα τις συχνές αρνήσεις σε χρηματοδότηση ταινιών του.

The Night Of Counting The Years (1969)

Από τον Τάσο Μελεμενίδη

Σκηνοθεσία: Chadi Abdel Salam

102 λεπτά, έγχρωμη

Όσο θλιβερή είναι πολλές φορές για τη χώρα μας η (μάταιη) σύγκριση του σήμερα με το ένδοξο παρελθόν μας, άλλο τόσο είναι και για την χιλιοταλαιπωρημένη Αίγυπτο, εκεί όπου η φτώχεια και η μισαλλοδοξία έχουν αντικαταστήσει έναν κάποτε σπουδαίο πολιτισμό. Παλαιότερος και πιο κοντά στις επιρροές της Ανατολής από τον δικό μας, ο αιγυπτιακός πολιτισμός ανέκαθεν κέρδιζε περισσότερο σε μυστικισμό και γι αυτό οι ιστορίες και τα απομεινάρια του (ειδικά οι πυραμίδες) χρησιμοποιήθηκαν (και) στο σινεμά σε αμέτρητα παραμύθια με θρύλους και θησαυρούς. Σπανίως, όμως, αυτές ήταν εγχώριας παραγωγής.