Money Talks #005

Από τον Γιάννη Βασιλείου 

Πτώση όμοια με αυτή του πρώτου Hobbit σημείωσε το The Desolation of Smaug κατά το δεύτερο του σαββατοκύριακο, με την διαφορά όμως ότι εκείνο είχε μεγαλύτερο άνοιγμα κατά 10,9 εκατομμύρια. Σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις το δεύτερο μέρος της τριλογίας δύσκολα θα φτάσει το 1 δισεκατομμύριο του πρώτου σε παγκόσμιες εισπράξεις.

Το Anchorman 2: The Legend Continues κινήθηκε όπως ακριβώς περίμενε το στούντιο με 40 εκατομμύρια για το πενθήμερο. Βέβαια στην Ελλάδα η εταιρεία διανομής φαίνεται πως έχει πάρει την απόφαση να στείλει την πιο πολυαναμενόμενη κωμωδία της χρονιάς απευθείας στο DVD. Ας ελπίσουμε ότι θα τους φωτίσει το πνεύμα των ημερών και θα αλλάξουν γνώμη για το σίκουελ της πιο αστείας ταινίας του αιώνα που διανύουμε.

Θριαμβευτικό τριήμερο για το American Hustle, που επεκτάθηκε σε 2507 αίθουσες αυτή την εβδομάδα. Mε τις υποψηφιότητες των Oscar να βρίσκονται προ των πυλών, μπορεί να ελπίζει σε μια εξαιρετική πορεία στο box-office. Αντίθετα χλιαρό το άνοιγμα σε ευρεία διανομή για το Saving Mr. Banks, το οποίο όμως είναι μια ταινία που λόγω θέματος και ιδιοσυγκρασίας αναμένεται να δουλέψει καλά την περίοδο των γιορτών. Καταποντισμός για το ακριβό Walking with Dinosaurs της Fox – οι εκτιμήσεις κάνουν λόγο για προϋπολογισμό κοντά στα 80 εκατομμύρια δολάρια χωρίς το κόστος διαφημιστικής προώθησης - με τους υπεύθυνους της εταιρείας να ελπίζουν να μην ξαναδούν τετράμηνο σαν το τελευταίο του ’13. Τέλος αξιοσημείωτες οι επιδόσεις της ταινίας Dhoom 3, που την έφεραν στην 9η θέση του box-office. Είναι το καλύτερο άνοιγμα bollywoodιανής ταινίας επί αμερικανικού εδάφους και, δεδομένου ότι έπαιζε σε μόλις 236 αίθουσες, πρόκειται για μεγάλη επιτυχία.

The Hobbit: The Desolation of Smaug - $31.5M ($127.6M)

Anchorman 2: The Legend Continues - $26.8M ($40.0M)

Frozen -$19.6M ($192.0M)

American Hustle - $19.1M ($20.2M)

Saving Mr. Banks - $9.3M ($10.0M)

The Hunger Games: Catching Fire - $8.8M ($371.7M)

Tyler Perry's A Madea Christmas - $8.4M ($28.2M)

Walking With Dinosaurs - $7.1M 

Dhoom 3 - $3.4M

Thor: The Dark World - $1.3M $200.8M

Nostromo Home Cinema 3

Η Επιλογή του Δεκαπενθημέρου:

Από τον Χρήστο Ζαφειριάδη

Frances Ha (2013)  * * * *

Σκηνοθεσία: Νόα Μπάουμπαχ

Πρωταγωνιστούν: Γκρέτα Γκέργουικ, Μίκι Σάμνερ, Άνταμ Ντράιβερ

86’, 1.85 : 1

“I like things that look like mistakes”

Βλέπεις την Φράνσις και θέλεις να είσαι μαζί της. Όχι γιατί είναι ένας ξεχωριστός άνθρωπος, το αντίθετο θα έλεγα, αλλά γιατί μέσα από την παρέα μαζί της ανακαλύπτεις ξανά όλα εκείνα που μας κάνουν να νιώθουμε ξεχωριστοί. Εκείνα που μας κάνουν να ονειρευόμαστε με την απλότητα ενός μικρού παιδιού, σαν τότε που το μόνο που έμοιαζε να έχει σημασία ήταν το χαμόγελο, οι φίλοι και ο έρωτας, μέσα στις μικρές, καθημερινές μας συναντήσεις.

Η ταινία του Noah Baumbach μπορεί να είναι επηρεασμένη από χίλιες δυο κινηματογραφικές προσεγγίσεις (Nouvelle Vague, Woody Allen, David Bowie), φαίνεται όμως εμπνευσμένη από την ίδια την πραγματικότητα. Μια πραγματικότητα η οποία περιπλανιέται από τους θορυβώδεις δρόμους της Νέας Υόρκης και τα στριμωγμένα διαμερίσματά της, στη συναισθηματική αναζήτηση και τη μαυρόασπρη αλήθεια των νέων της μεγαλούπολης που θέλουν να παραμείνουν αφελείς, που νιώθουν την ανάγκη να  πιστέψουν σε ένα όνειρο και ας είναι λαθεμένο. Δεν μπορείς να τους κατηγορήσεις, τα όνειρα άλλωστε, οφείλουν να είναι για όλους.

Μέσα στο (μελο)δραματισμό του καθημερινού χάους, η Φράνσις (την οποία υποδύεται εξαιρετικά η Greta Gerwig) διατηρεί την αυθορμητισμό και το πάθος της, αντλώντας δύναμη από το πείσμα της να αποκτήσει την ενήλικη ταυτότητα που επιθυμεί. Εξοικειωμένη με τους ήχους της απογοήτευσης, καταφέρνει να διασώσει τον ρομαντισμό από τη κωμικοτραγική αλήθεια που την αγκαλιάζει στοργικά, ακτινοβολώντας την σπουδαιότητα του ονείρου και την αξία του να κάνεις για ακόμα μια φορά λάθος.

Εκείνο που γοητεύει όμως περισσότερο, είναι οι μικρές αλήθειες που έκρυψε ο Baumbach μέσα στο χαρακτήρα της Φράνσις, αλήθειες που ανέμελα σου ψιθυρίζουν ότι για να χαμογελάς δεν χρειάζεται να ψάχνεις γύρω σου τη μυστική συνταγή της ευτυχίας, αλλά τον τρόπο να ερωτευτείς. Να ερωτευτείς, όχι κάποιον άνθρωπο συγκεκριμένα αλλά το χαμόγελο της ανάμνησης, την μελαγχολία της ζωής και το βλέμμα των φίλων που, έστω και κλασματικά, μπόρεσαν να αντικρύσουν το δικό σου κόσμο…

Ανεκτίμητο αυτό.

Κυκλοφορούν ακόμη:

Από τον Γιάννη Σμοΐλη

Το αριστοτεχνικό ντεμπούτο ενός εκ των μεγαλυτέρων σκηνοθετών στην ιστορία του κινηματογράφου δράσης, δεν θα μπορούσε να είναι τίποτα λιγότερο από μια κομψότατη άσκηση ύφους πάνω στην ιδιότυπη τέχνη της κλεψιάς. Βάζοντας τα θεμέλια σ’ αυτό που, ταινία με ταινία, έμελε να συγκροτήσει ένα αρραγές φιλμικό σώμα με τραυματισμένη αντρική ψυχή, ο Μανν γεννιέται σαν δημιουργός με το Thief (1981), χαρίζοντάς μας το πρώτο δείγμα του, υπογείως ψυχαναλυτικού, εμμονικά περιπλεγμένου, σινεμά του. Τα υπόλοιπα, καθώς λένε, είναι ιστορία… ****

Κατά γενική ομολογία το αστυνομικό θρίλερ της χρονιάς (για τον υπογράφοντα μια από τις πέντε καλύτερες ταινίες του 2013), το Prisoners, αποτελεί το είδος του φιλμ που αφού έχεις απολαύσει επί δυόμιση ώρες με κομμένη την ανάσα, επιστρέφεις νοερά για να το επισκεφθείς ξανά, πλάνο προς πλάνο και να υποκλιθείς στην, καλά κρυμμένη πίσω από το ακραίο σασπένς, τέχνη του. Έργο σκληρό, αισθητικά ανώτερο, βυθισμένο σε μια κρουστή ατμόσφαιρα μοραλιστικού τρόμου, εξαιρετικά παιγμένο (ο Τζίλενχαλ ξεχωρίζει), ασύλληπτα φωτογραφημένο από έναν μεγάλο Ρότζερ Ντίκινς και μ’έναν σκηνοθετικό ρυθμό που θα ζήλευε κι ο τιτάνας Κλιντ. ****1/2

Φανταχτερό, παροξυσμικά θορυβώδες, ανοικονόμητο, παρδαλά πολύχρωμο και –προφανώς - ανώριμο, το Pacific Rim (2013) δεν είναι το φιλμ που περιμένει κανείς από τον λυρικό δημιουργό του Pan’s Labyrinth αλλά από το, παγιδευμένο σε σώμα ενήλικα, πιτσιρίκι που έκανε την -υψηλής ποιότητας- πλάκα του στα δύο διασκεδαστικότατα Hellboy. Εδώ ο Γκιγιέρμο Ντελ Τόρο φτάνει τον πανάκριβο, υπερεντυπωσιακό, ασυγκράτητα εφετζίδικο χαβαλέ του σε άλλα επίπεδα ελαφρότητας, βάζοντας κάτι τεράστια ρομπότ να κοπανιούνται αλύπητα με θαλάσσια εξωγήινα τέρατα. Η ιστορία είναι ισχνή έως αστεία αλλά με τέτοιο αμπαλάρισμα εκτυφλωτικών πλάνων, σχεδόν δε μένει χρόνος για να προσέξεις τίποτε άλλο. Ούτε καν το γεγονός ότι διασκεδάζεις σαν φαντασιόπληκτος μπόμπιρας. ***

Τον Νιλ Μπλόμκαμπ τον μάθαμε από το District 9 του 2009, ένα καλοφτιαγμένο sci-fi b-movie καρπεντερικής ευστοχίας στις αλληγορικές του προθέσεις (με αντικαπιταλιστική ψυχή, ανεπιφύλακτα αριστερίζον στον τρόπο που καταγγέλλει τον φόβο του Άλλου και τη συνακόλουθη μετατροπή του σε τέρας), γαλαντόμο στη δράση του και έξυπνα γυρισμένο σαν ψευδοντοκιμαντέρ μετα-αποκαλυπτικής ιλαροτραγωδίας. Στο φετινό του Elysium (2013) ξανακάνει, ουσιαστικά, την ίδια ταινία με μεγαλύτερο budget, μεγαλύτερο star (ο Ματ Ντέιμον σε άλλη μια συνεπέστατη ερμηνεία) αλλά μικρότερο το στοιχείο της έκπληξης. **1/2

Movie to Remember (4): Walkabout

Από τον Τάσο Μελεμενίδη

Περιπλάνηση (1971)

Σκηνοθεσία: Νίκολας Ρεγκ

Παίζουν: Τζένι Άγκιουτερ, Λουκ Ρεγκ

100’, 1.85:1

Την εποχή που ένας Γερμανός (ο Βέρνερ Χέρτζογκ) θα εξερευνούσε ερήμους και βουνά στην Αφρική και την Ν. Αμερική για να ανακαλύψει τα όρια του ανθρώπινου χαρακτήρα, ένας Βρετανός (ο Νίκολας Ρεγκ) έβαζε στον κινηματογραφικό χάρτη το μαγευτικό τοπίο της Αυστραλίας στην προσπάθεια του να επεκτείνει τα όρια της κινηματογραφικής γλώσσας. Μετά την επιτυχία του Performance, ο Ρεγκ αφήνει 2 ανήλικα αδέρφια να εξερευνήσουν τον άγνωστο κόσμο της φύσης και ο ίδιος να πετύχει όσο καλύτερα γινόταν το στοιχείο του συνειρμού, κατακερματίζοντας την γραμμική αφήγηση, που μάλλον δε συμπαθούσε και πολύ.

Last Vegas (2013) * * * 1/2

Από τον Ηλία Δημόπουλο

Σκηνοθεσία: Τζον Τέρτελτοουμπ

Πρωταγωνιστούν: Μάϊκλ Ντάγκλας, Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Μόργκαν Φρίμαν, Κέβιν Κλάϊν

105’, 2.35:1 

Η παραδοσιακή, η «παλιά» κριτική έχασε τον κόσμο της γιατί δεν έπαψε – και συνεχίζει ακόμα – να βλέπει το σινεμά σαν ένα αποκλειστικά εγκεφαλικό αποκύημα, χωρίς συνιστώσες υπαρξιακές, συναισθηματικές, μεταμοντέρνες, βίαια προσωπικές. Βλέπει μια ταινία όπως ο συγγραφέας την Ποίηση στο βιβλίο που ο Κίτινγκ ζητά από τους μαθητές του να σκίσουν την σελίδα στον Κύκλο των Χαμένων Ποιητών.

Γελαστός Πρίγκηπας (2013) * * *

Από τον Ιωάννη 'Moody' Λαζάρου

Σκηνοθεσία: Ντέιβιντ Γκόρντον Γκριν

Πρωταγωνιστούν: Έμιλ Χιρς, Πολ Ραντ

94 λεπτά, 2:35.1

Με το ένα πόδι κοντά στο «Περιμένοντας τον Γκοντό» του Μπέκετ (κρανίου τόπος, μεταφυσική αίσθηση, μονότονη καθημερινότητα) και με το άλλο σε μια buddy movie αταίριαστων χαρακτήρων.

Το “Prince Avalanche” τοποθετεί στο πρώτο μέρος τους δύο ήρωές του να αναζητούν, καθείς με τον τρόπο του, τον εαυτό τους στην ερημιά και τη σιωπή της Φύσης. Στο δεύτερο, σταδιακά και μετά από μια επιστροφή και μια έντονη συναισθηματική έκρηξη, συμφιλιώνονται με όσα έχουν αφήσει πίσω στην πόλη και μέχρι τότε τους απασχολούσαν αδιάλειπτα.

Ο Μπάτλερ (2013) * * *

Από τον Ηλία Δημόπουλο

Σκηνοθεσία: Λι Ντάνιελς

Πρωταγωνιστούν: Φόρεστ Γουΐτακερ, Όπρα Γουΐνφρι, Ντέϊβιντ Οϊελόβο, Κούμπα Γκούντινγκ Τζρ., Λένι Κράβιτζ, Τζον Κιούζακ
132’, 1.85:1

Είναι κρίμα από μια πλευρά που και αυτή είναι μια τόσο ακαδημαϊκή ταινία – μοιάζει με οτιδήποτε θα έπαιρνε Όσκαρ μέσα στο ’80 – και θα ‘ταν πιθανά καλύτερο απ’ τα μισά απ’ αυτά. Είναι όμως κρυστάλλινο στην πρόθεσή του, εμπεριέχει έναν σκεπτικισμό που το κάνει διαλεκτικό, ενώ και η επιλογή ενός ήρωα-συμβόλου του κινήματος των πολιτικών δικαιωμάτων που ενσωματώνει τόσο την επαναστατική αδράνεια των μαύρων, όσο και την υπομονετική ένταση που ενυπάρχει σ’ αυτή την, φαινομενική τότε, πραότητα, του χαρίζει μια ενδιαφέρουσα αναδίπλωση.

Oh Boy (2012) * * 1/2

Από τον Ιωάννη 'Moody' Λαζάρου

Σκηνοθεσία: Γιαν Όλε Γκέρστερ

Πρωταγωνιστούν: Τομ Σίλινγκ, Μαρκ Χόζεμαν

83 λεπτά

Ασπρόμαυρο art-house φιλμ από τη Γερμανία που καταγράφει μία συνήθη μέρα ενός νεαρού που αρνείται να δεχτεί πως μεγαλώνει και αυτό τον οδηγεί σε πάσης φύσεως αδιέξοδα και απογοητεύσεις. Σε πρώτο πλάνο, η επιθυμία του να ανακαλύψει τον εαυτό του και να βρει τη θέση του στην κοινωνία. Μετά από αρκετές αναποδιές φαίνεται να μη χωρά πουθενά.

Ψυχρά Και Ανάποδα (2013) * *

Από τον Ιωάννη 'Moody' Λαζάρου

Σκηνοθεσία: Κρίστοφερ Μπακ, Τζένιφερ Λι

102 λεπτά, 3D

Το νέο animated παραμύθι της Disney, που πατά στη «Βασίλισσα του Χιονιού» του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, ακολουθεί το παλιομοδίτικο και στερεοτυπικό μοτίβο της πριγκίπισσας που σε συνεργασία με έναν άξεστο αλλά καλόκαρδο χωρικό φέρνουν σε πέρας το διακύβευμα. Εν προκειμένω, θα λύσουν τα παγομάγια της αδελφής και θα χαρίσουν ειρήνη στο βασίλειο.

[Αυτό αυτομάτως σημαίνει πως δε διαθέτει συγκινήσεις για τους συνοδούς του παιδικού (κοριτσίστικου, για την ακρίβεια) κοινού]