Από το Χαρτί στο Σελιλόιντ: Kiss of the Spider Woman

Από την Ελένη Τσατσαρώνη

Αν υπάρχει κάποιο λογοτεχνικό έργο που θα αξίωνε – δικαιωματικά –  να χαρακτηριστεί ως η απόλυτη σινεφίλ αναφορά, αυτό δεν είναι άλλο από το Φιλί της Γυναίκας Αράχνης του Μανουέλ Πουίγκ. Ο αυτοεξόριστος Αργεντινός συγγραφέας έγραψε το βιβλίο το 1976. Απαγορευμένο έως το 1983 στη χώρα του, το κείμενο  – αρκετά διαφοροποιημένο ως προς τη δομή – βρίσκει το δρόμο του (όχι εύκολα) προς τη μεγάλη οθόνη, σε μια ανεξάρτητη αμερικανοβραζιλιάνικη συμπαραγωγή με σκηνοθέτη τον επίσης Αργεντινό Έκτορ Μπαμπένκο, το 1985.

Δύο φυλακισμένοι, σε κάποιο μη προσδιορισμένο επακριβώς τόπο της Λατινικής Αμερικής μοιράζονται το ίδιο κελί, και από εκεί, επιχειρούν να αποδράσουν μέσα από έναν  μοναδικά ιδιότυπο (αλλά όχι μοναδικό) τρόπο, που επινοεί ο ένας από τους δύο… το δρόμο του σινεμά. Ο Βαλεντίν, πολιτικός κρατούμενος, άθεος, με παρελθόν στo αντιστασιακό κίνημα που καταφέρεται ενάντια στην ασύδοτη διακυβέρνηση μιας σκοτεινή αρχής, και ο Μολίνα, πολίτης μιας χώρας που φυλακίζει τις «αδερφές», ευαίσθητος, εξαρτημένος από τη μητέρα, με ανεκπλήρωτο απωθημένο τους «πραγματικούς» άντρες και ιδιαίτερη αδυναμία τους «επικίνδυνα» νεαρούς εραστές, συναντιούνται, συγκρούονται, συνυπάρχουν, και εντέλει συμπλέουν, κάτω από ένα κινηματογραφικό πανί, νοητά απλωμένο στους περιορισμένους τοίχους ενός κελιού.

Ο Νο1 Καταζητούμενος (2014) ****

Από τον Γιάννη Βασιλείου

Σκηνοθεσία: Αντόν Κορμπάιν

Πρωταγωνιστούν: Φίλιπ Σέιμουρ Χόφμαν, Γκριγκόρι Ντομπίτζιν, Ρέιτσελ ΜακΆνταμς, Γουιλέμ Νταφό, Ρόμπιν Ράιτ, Νίνα Χος.

122’, 2.35:1

Ο Γκίντερ και η Μάρθα συζητούν σε ένα καταγώγιο, όταν στο βάθος ένας μεθυσμένος χτυπά μια γυναίκα με την οποία λίγο πριν χόρευε και ερωτοτροπούσε. Ο Γκίντερ, για να αποκαταστήσει την τάξη, σηκώνεται και τον σωριάζει με μια γροθιά στο έδαφος, όταν το θύμα τού ζητά να σταματήσει σηκώνοντας τον μεθυσμένο από το έδαφος και εν συνεχεία συνεχίζοντας να χορεύει μαζί του μπρος στα έκπληκτα μάτια του Γκίντερ. Σ’αυτή την σκηνή μαθαίνεις όσα χρειάζεται για τον χαρακτήρα και για εκείνα που τον βαραίνουν.

Ο Γκίντερ είναι κατάσκοπος. Αυτό ξέρει να κάνει κι αυτό κάνει όλη του την ζωή. Μόνο αυτό. Έχει θυσιάσει το εγώ, τα ενδιαφέροντα, τα συναισθήματά του. Όλα στο όνομα ενός «ασφαλέστερου» κόσμου. Υπάρχει ένα υπόγεια σπαρακτικό στιγμιότυπο: Κάποια στιγμή θα φιλήσει πρόσκαιρα την συνεργάτιδα του, προκειμένου να μην γίνουν αντιληπτοί από το αντικείμενο της παρακολούθησης. Μόλις το τελευταίο αποχωρήσει από την οπτική τους γωνία, ο Γκίντερ θα απομακρυνθεί σα να μην συνέβη τίποτα, με την συνεργάτιδα του όμως να τον κοιτάζει με την θλίψη που εγκυμονεί η συνείδηση εκείνης της ζωής που θα μπορούσε να έχει συμβεί, μα δεν ξεκίνησε ποτέ. Στο όνομα ενός «ασφαλέστερου» κόσμου…

The Lunchbox: Παραδόσεις Αγάπης (2013) ***

Από τον Ιωάννη 'Moody' Λαζάρου

Σκηνοθεσία: Ρίτες Μπάτρα

Πρωταγωνιστούν: Ίρφαν Χαν, Νίμρατ Καούρ

104', 2.35:1

Στο μεγάλου μήκους ντεμπούτο του, ο Ινδός Ρίτες Μπάτρα ρίχνει φως στις λεπτομέρειες της καθημερινότητας ανδρών και γυναικών, που οι ίδιοι σπανίως πια προσέχουν. Με σχεδόν ντοκιμαντερίστικη γραφή ακολουθεί το ταξίδι των πρώτων με το τραίνο για τη δουλειά, την οκτάωρη μονοτονία τους, την ευλογημένη αλλά σταθερά μοναχική ώρα του μεσημεριανού, καθώς εκείνες κάνουν τις λεγόμενες δουλειές του σπιτιού αφού πρώτα ετοιμάσουν το lunchbox των συζύγων.

Ύστερα από λάθος ενός εντυπωσιακά σχεδιασμένου συστήματος διανομής, το φαγητό μιας γυναίκας που επιχειρεί να αναζωοπυρώσει την επιθυμία του άνδρα της μέσα από το στομάχι του (στάση και πρακτική που πολύ εκτιμάμε), θα φτάσει σε έναν χήρο έτοιμο για συνταξιοδότηση. Τότε, θα ξεκινήσουν μεταξύ τους αλληλογραφία μέσω του καθημερινού lunchbox, που θα αποτελέσει ζωοδότρα ασχολία και για τους δύο, αφού έχουν τελματώσει στις ρουτινιάρικες ζωές τους.

Φύλακες του Γαλαξία (2014) **1/2

Από τον Τάσο Μελεμενίδη

Σκηνοθεσία: Τζέιμς Γκαν

Παίζουν: Κρις Πρατ, Βιν Ντίζελ, Μπράντλεϊ Κούπερ, Ζόε Σαλντάνα

121’, 2.35 : 1

Η κυκλοφορία του πρώτου Iron Man το 2008 ήταν η απάντηση της Marvel προς τις βαρυσήμαντες  μεταφορές των ηρώων της DC (Superman και Batman), στις οποίες αντιπαρέβαλε μια πιο ανάλαφρη προσέγγιση, ποτισμένη με αρκετό χιούμορ. Ο πρωταγωνιστής Ντάουνι Τζ.  ταίριαζε απόλυτα σε αυτό το στιλ και ο Τζον Φαβρό έχτισε όλη την δημιουργική διαδικασία της ταινίας βασισμένος σε πολλά από τα θέλω των fans, βάζοντας στην άκρη πιθανές προσωπικές επιθυμίες. Το αποτέλεσμα τους δικαίωσε όλους καθώς οι κριτικοί χαιρέτησαν την έλευση του χιούμορ και τα ταμεία γέμισαν, κάτι που συνέβη και στις δύο συνέχειες όπου όμως η συνταγή άρχισε να μεταλλάσσεται. Η ισορροπία χιούμορ-δράσης που εκθειάστηκε και σε μετέπειτα παραγωγές της Marvel (όπως το Avengers) μετατράπηκε σε ένα μεταξύ τους μπρα-ντε-φερ στο οποίο και τα δυο προσφέρονταν σε υπερβολικό βαθμό, με τη απλοϊκή λογική πως ικανοποιούνται περισσότερο όσοι θεατές ενδιαφέρονται για το ένα κομμάτι μόνο.