Money Talks #003

Από τον Γιάννη Βασιλείου

Όπως αναμενόταν το Frozen κατέκτησε την κορυφή του αμερικανικού box-office και θα συνεχίσει να κάνει χρυσές δουλειές κατά την διάρκεια των εορτών με την βοήθεια του καλού word of mouth και την απουσία του άμεσου ανταγωνισμού. Mε πτώση 64,7% και το Hobbit να του παίρνει αίθουσες και κόσμο την επόμενη εβδομάδα, το sequel του The Hunger Games θα δυσκολευτεί πολύ να ξεπεράσει τα 409 εκατομμύρια του Iron Man 3 και να κατακτήσει τον τίτλο της μεγαλύτερης εισπρακτικής επιτυχίας του 2013.

Aniki Bóbó (1942)

Από τον Τάσο Μελεμενίδη

Σκηνοθεσία: Μανοέλ Ντε Ολιβέιρα

Πρωταγωνιστούν: Αμερίκο Μποτέλιο, Φελισιάνο Νταβίντ.

71 λεπτά, 1.37:1

Ο Μανοέλ ντε Ολιβέιρα κλείνοντας αισίως, σήμερα, τα 105 χρόνια ζωής, διατηρεί μια ξεχωριστή θέση στην ιστορία του σινεμά για το γεγονός ότι έκανε την πρώτη του ταινία βωβή (γιατί δεν υπήρχε άλλος τρόπος στην Πορτογαλία του 1931) και τις πιο πρόσφατές του με ψηφιακή κάμερα, βλέποντας με τα χρόνια να περνούν οι μεγαλύτερες και πιο ουσιαστικές αλλαγές στην ιστορία του μέσου. Δεν υπάρχει άλλος σκηνοθέτης στον κόσμο που ενώνει αυτές τις 2 μακρινές εποχές, ενώ αξιοσημείωτο ακόμη είναι πως το μεγαλύτερο μέρος της φιλμογραφίας του λαμβάνει χώρα μετά τα 70 του και συμπίπτει με το τέλος της δικτατορίας του Σαλαζάρ στην Πορτογαλία, καθώς δεν μπήκε ποτέ στους συμπαθούντες του καθεστώτος με αποτέλεσμα τις συχνές αρνήσεις σε χρηματοδότηση ταινιών του.

Nostromo Home Cinema 2

Η Επιλογή του Δεκαπενθημέρου:
Από τον Γιάννη Σμοΐλη

Επιχείρηση Argo (Argo, 2012) ****

Σκηνοθεσία: Μπεν Άφλεκ

Πρωταγωνιστούν: Μπεν Άφλεκ, Μπράιαν Κράνστον, Τζον Γκούντμαν, Άλαν Άρκιν

2.35 : 1, 120 λεπτά

Η μεγάλη έκπληξη της περσινής κινηματογραφικής σεζόν, το φιλμ που μάζεψε σχεδόν όποιο βραβείο βρέθηκε στο διάβα του και τελικά τσίμπησε και το Όσκαρ καλύτερης ταινίας -όσο κι αν στάθηκε δύσκολο να το χωνέψουν πολλοί- ανήκει στον Μπεν Άφλεκ. Σαν ηθοποιός, χλευασμένος όσο λίγοι (άδικα αν με ρωτάς), τα τελευταία χρόνια βάλθηκε να αποδείξει πως μπορεί να διαπρέψει σαν σκηνοθέτης. Το ‘βαλε πείσμα, από ένα αξιοπρεπές ντεμπούτο (Gone Baby Gone),πέρασε σε μια δυνατή αστυνομική περιπέτεια που θα ‘θελε σαν τρελή να είναι το Heat των 00’s (The Town) αλλά παρότι τέλεια κατασκευασμένη δεν διέθετε την απαραίτητη κλάση και κατέληξε στο, καλύτερο όλων, Argo, όπου και έκλεισε (τα περισσότερα) στόματα.

Movie to Remember (2): L' Homme Du Train

Από τον Γιάννη Σμοΐλη

Ο Άνθρωπος Του Τρένου (2002)

Σκηνοθεσία: Πατρίς Λεκόντ

Παίζουν: Τζόνι Χαλιντέι, Ζαν Ροσφόρ

90’

Ό,τι πιο κομψό μας έδωσε το γαλλικό σινεμά είδους στα 00's. Λυρικό, πολιτισμένο (όχι "κουλτουριάρικο"), έξυπνο, αστείο, άψογα ενορχηστρωμένο στις λέξεις και τις σιωπές του, συναρπαστικό χωρίς να επενδύει στη δράση (ο Λεκόντ ποντάρει κυρίως στο σασπένς που εκλύει η αντιπαράθεση δύο διαμετρικά αντίθετων αλλά αναπάντεχα αλληλοσυμπληρούμενων προσωπικοτήτων), φιλοσοφημένο, ποιητικό, με λίγα λόγια, ουσιαστικά καλλιτεχνικό.

Behind The Candelabra (2013) * * *

Από τον Ηλία Δημόπουλο

Σκηνοθεσία: Στίβεν Σόντερμπεργκ

Πρωταγωνιστούν: Μάϊκλ Ντάγκλας, Ματ Ντέϊμον

118', 1.78:1

Με το που ξεκινά η -αυτοανακηρυγμένη ως τελευταία- ταινία του Στίβεν Σόντερμπεργκ, αισθάνεσαι σα να διακτινίστηκες στη μέση του πιο κλασάτου gay κουτσομπολίστικου έργου όλων των εποχών. Σταδιακά όμως καταλαβαίνεις γιατί αυτή για τελευταία, γιατί Ντάγκλας και Ντέϊμον δεσμεύτηκαν, καταλαβαίνεις και γιατί τα κινηματογραφικά στούντιο (λανθασμένα) απείχαν από την χρηματοδότηση της Candelabra – που τελικά ανέλαβε, προσοδοφόρα (και με 11 Emmys) το HBO.

H ιστορία του 6ετούς δεσμού του Λιμπεράτσε με τον Σκοτ Θόρσον μεταμορφώνεται σ’ έναν Ντόριαν Γκρέϊ που, αγνοώντας την ασχήμια του, επιδίδεται σ’ ένα κυνήγι δόξας και απόλαυσης, χάνοντας βέβαια το στοίχημα (που κανείς δεν κέρδισε), και λαμβάνοντας, μέσω της τέχνης του σινεμά, μια κιτς αποθέωση από εμάς που θα δούμε πίσω απ’ τον παρδαλόσχημο Λιμπεράτσε έναν άνθρωπο που αναζήτησε εύψυχα αυτό που δεν υπήρξε παρά μόνο σε σφριγηλά όνειρα νεανικής αλαζονείας.

Εκεί Που Δεν το Περιμένεις (2013) * * *

Από τον Ιωάννη 'Moody' Λαζάρου

Σκηνοθεσία: Νικόλ Χόλοφσενερ

Πρωταγωνιστούν: Τζούλια Λούις Ντρέιφους, Τζέιμς Γκαντολφίνι, Κάθριν Κίνερ

93’, 1.85:1

Η Χόλοφσενερ («Γείτονες Μέχρι Θανάτου», «Οι Πλούσιες Κολλητές Μου») στη νέα της ρομαντική κομεντί καταπιάνεται και πάλι με τις ανθρώπινες σχέσεις, αυτή τη φορά των ζευγαριών, φωτίζοντας τη δυσλειτουργικότητά τους με σταθερά κωμικό τόνο.

Απ’ ευθείας διαπιστώνει κανείς πως οι άνθρωποι του «Enough Said» γκρινιάζουν πολύ (έξυπνα η σκηνοθέτιδα ενσωματώνει το ίδιον της γκρίνιας στις γυναίκες ηρωίδες της φανερώνοντας την ειλικρινή διάθεσή της για αυτοκριτική), τα φορτώνουν στους άλλους για τη γενική δυσαρέσκεια στις ζωές τους, επηρεάζονται εύκολα από τον περίγυρο και βρίσκονται σε γενικότερη σύγχυση. Συμπεριφορές που είτε (ατυχώς) ενστερνιζόμαστε είτε τις αναγνωρίζουμε γύρω μας.

Μικρά Αγγλία (2013) * * 1/2

Από τον Ηλία Δημόπουλο

Σκηνοθεσία: Παντελής Βούλγαρης, Πρωταγωνιστούν: Πηνελόπη Τσιλίκα, Σοφία Κόκκαλη, Ανδρέας Κωνσταντίνου, Μάξιμος Μουμούρης, Αννέζα Παπαδοπούλου

160'

Στα μισά του Μεσοπολέμου η Άνδρος είναι μπαρκότοπος, μια νησίδα γης που οι άνδρες μπαρκάρουν κι οι γυναίκες υπομένουν μια άνανδρη καθημερινότητα λαμβάνοντας αποφάσεις που μπορεί να διασφαλίζουν την συνέχεια της κοινωνίας της Άνδρου αλλά όχι και την ψυχική ισορροπία των ανθρώπων της.

Η ταινία του Παντελή Βούλγαρη, βασισμένη στο μοσχοπουλημένο βιβλίο της συζύγου του Ιωάννας Καρυστιάνη, είναι κατασκευαστικά άρτια – όπως κάθε δουλειά του σκηνοθέτη – είναι βαθιά ελληνική στην παρουσίαση του τόπου και του αισθήματός της, διαθέτει μια συγκλονιστική στιγμή που περιέχει κάτι τόσο ανθρώπινο κι ελληνικά αναγνωρίσιμο που λίγοι θα προσπεράσουν (και είναι λόγος να την δεις) και στηρίζεται σε άξιες ερμηνείες και μια σχεδόν εντυπωσιακή (της Σοφίας Κόκκαλη).

Carrie (2013) * * 1/2

Από τον Ηλία Δημόπουλο

Σκηνοθεσία: Κίμπερλι Πιρς

Πρωταγωνιστούν: Κλόε Γκρέϊς Μόρετζ, Τζούλιαν Μουρ

100', 2.35:1

Η “Κάρι” του Ντε Πάλμα (1976), ήταν ένα στυλάτο horror πάνω στην οικογενειακή θρησκοληψία, που στηλίτευε τον αμερικανισμό μιας εποχής που είχε γκρεμίσει το φιλελεύθερο όνειρο του ’60 και ήταν ποτισμένη νεοσυντηρητική σκανδαλοτραφή μπόχα.

Η εκδοχή της Πιρς είναι μια προσέγγιση εκδοχών θηλυκής συμπεριφοράς στην σύγχρονη κοινωνία, μια φεμινιστικότερη σπουδή, από μια ανοιχτά gay σκηνοθέτιδα, σε πτυχές που η πρώτη ταινία έθιγε σχεδόν υποσυνείδητα. Έτσι εδώ έχουμε την ομόφυλη ενδοσχολική βία, την θρησκόληπτη μάνα (απ’ το κιτάπι των πιο σχηματικών αλλά και συναρπαστικών χαρακτήρων του Στίβεν Κινγκ, που έχει γράψει το ομότιτλο βιβλίο) που τυγχάνει και απογοητευμένη (ετεροφυλόφιλη) μαμά από … ατύχημα, την σκύλα συμμαθήτρια αλλά και την «Μαγδαληνή», την μετανοήσασα δηλαδή που αποφεύγει, κατάλληλα, και την τιμωρία του φινάλε.

Ο Απρόσκλητος Επισκέπτης (2013) * 1/2

Από τον Ιωάννη 'Moody' Λαζάρου

Σκηνοθεσία: Γκάρι Φλίντερ

Πρωταγωνιστούν: Τζέισον Στέιθαμ, Τζέιμς Φράνκο, Γουαϊνόνα Ράιντερ, Κέιτ Μπόσγουορθ.

100’, 2.35:1

Ένας πατέρας με παρελθόν στη δίωξη ναρκωτικών μετακομίζει με την κόρη του σε μια φαινομενικά φιλήσυχη κωμόπολη, εκεί όπου έζησε μικρή η εκλιπούσα μαμά.

Το βασικό πρόβλημα με το “Homefront” είναι πως κλωτσάει ολοφάνερα ο συνδυασμός της παλιομοδίτικης γραφής του Σταλόνε -που για να λέμε και του στραβού το δίκιο, δεν είναι και στην καλύτερή του φόρμα εδώ- με το σκηνοθετικό υπερστυλιζάρισμα του Φλίντερ -που εκτός απ’το μποτιλιαρισμένο μοντάζ στις σκηνές ξυλοφορτώματος που σου αφαιρεί την καλή αίσθηση του χώρου, φέρει και ένα αχρείαστα περίτεχνο γυάλισμα στην εικόνα.