Από τον Γιάννη Σμοΐλη
Ό,τι πιο
κομψό μας έδωσε το γαλλικό σινεμά είδους στα 00's.
Λυρικό, πολιτισμένο (όχι "κουλτουριάρικο"), έξυπνο, αστείο, άψογα
ενορχηστρωμένο στις λέξεις και τις σιωπές του, συναρπαστικό χωρίς να επενδύει
στη δράση (ο Λεκόντ ποντάρει κυρίως στο σασπένς που εκλύει η αντιπαράθεση δύο
διαμετρικά αντίθετων αλλά αναπάντεχα αλληλοσυμπληρούμενων προσωπικοτήτων),
φιλοσοφημένο, ποιητικό, με λίγα λόγια, ουσιαστικά καλλιτεχνικό.
