Nostromo Home Cinema 2

Η Επιλογή του Δεκαπενθημέρου:
Από τον Γιάννη Σμοΐλη

Επιχείρηση Argo (Argo, 2012) ****

Σκηνοθεσία: Μπεν Άφλεκ

Πρωταγωνιστούν: Μπεν Άφλεκ, Μπράιαν Κράνστον, Τζον Γκούντμαν, Άλαν Άρκιν

2.35 : 1, 120 λεπτά

Η μεγάλη έκπληξη της περσινής κινηματογραφικής σεζόν, το φιλμ που μάζεψε σχεδόν όποιο βραβείο βρέθηκε στο διάβα του και τελικά τσίμπησε και το Όσκαρ καλύτερης ταινίας -όσο κι αν στάθηκε δύσκολο να το χωνέψουν πολλοί- ανήκει στον Μπεν Άφλεκ. Σαν ηθοποιός, χλευασμένος όσο λίγοι (άδικα αν με ρωτάς), τα τελευταία χρόνια βάλθηκε να αποδείξει πως μπορεί να διαπρέψει σαν σκηνοθέτης. Το ‘βαλε πείσμα, από ένα αξιοπρεπές ντεμπούτο (Gone Baby Gone),πέρασε σε μια δυνατή αστυνομική περιπέτεια που θα ‘θελε σαν τρελή να είναι το Heat των 00’s (The Town) αλλά παρότι τέλεια κατασκευασμένη δεν διέθετε την απαραίτητη κλάση και κατέληξε στο, καλύτερο όλων, Argo, όπου και έκλεισε (τα περισσότερα) στόματα.

Καλοκουρδισμένο πολιτικό θρίλερ, ψυχαγωγικών βασικά προθέσεων (πολλοί εγχώριοι εκφραστές του «φονιάδες των λαών Αμερικάνοι» του καταλόγισαν – αναμενόμενα - προπαγανδιστική σκοπιμότητα αλλά αν δεν φοράς ιδεολογικές παρωπίδες αποκλείεται να μην παρατηρήσεις ότι ήδη από την αρχή της η ταινία παίρνει σαφή επικριτική θέση απέναντι στην ιμπεριαλιστική πολιτική των Η.Π.Α), το Argo χρησιμοποιεί με ιδανικό τρόπο μια απίστευτη πραγματική ιστορία, προκειμένου να μιλήσει για την ουσία του σινεμά. Που δεν είναι άλλη απ’ το να οργανώνει την απόδρασή σου.

Με έναν ξέφρενο αφηγηματικό ρυθμό, που κλιμακώνεται σε μια φοβερά αγωνιώδη τρίτη πράξη, αυτή η κινηματογραφική τρεχάλα καταφέρνει να χωρέσει μέσα στα 120 συναρπαστικά λεπτά της, χιούμορ, δράση, συναίσθημα, ανάπτυξη χαρακτήρων, πειστική αναπαράσταση εποχής και κοινωνικοπολιτικού γίγνεσθαι, αρπάζοντας την ανάσα σου και αρνούμενη να στην επιστρέψει μέχρι να πέσουν τίτλοι τέλους. Παράλληλα δικαιώνει τον δημιουργό της και υποκριτικά που παραδίδει μια μεστή, οικονομική ερμηνεία μεγέθους.

Το Argo δεν (;) θα γράψει κινηματογραφική ιστορία (δεν έχει άλλωστε τέτοιους σκοπούς) αλλά ας παραδεχτούμε άφοβα πως πρόκειται για ωραίο σινεμά.

Κυκλοφορούν ακόμη:

Από τον Χρήστο Ζαφειριάδη

Τρεις ταινίες για το τέλος της ανθρωπότητας και μια για το τέλος της (ελληνικής) ατομικής ψευδαίσθησης.

Το “Τέλος του Κόσμου” (This is the end, 2013) είναι ένα διαβολεμένα εμπνευσμένο κατασκεύασμα. Με James Franco, Seth Rogen, Jonah Hill και άλλες κινηματογραφικές προσωπικότητες να υποδύονται τους εαυτούς τους και από ανυποψίαστοι καλεσμένοι στο αρχοντικό του πρώτου να μετατρέπονται σε συγχυσμένοι επιζήσαντες της Αποκάλυψης. Ανόθευτοι παλιμπαιδισμοί, ματωμένες εκσπερματώσεις και άριστα καλοστημένο χιούμορ σε μια ταινία κατασκευασμένη από και για μανιασμένα αρσενικά , η οποία προσπαθεί και τελικά καταφέρνει να κάνει σκόνη όλη τη σεμνότητα της ανθρώπινης ευπρέπειας. Απολαυστική και η Emma Watson, η οποία μεγαλώνει και ομορφαίνει επικίνδυνα (θα παραδεχτούν τα παραπάνω αρσενικά). ***1/2

Στο «Τέλος του Κόσμου» (The World's End, 2013) πέντε φίλοι βρίσκονται ξανά για ένα μαραθώνιο κατανάλωσης μπύρας, διαπιστώνοντας όμως ότι η πόλη που τους γέννησε έχει καταληφθεί από ανθρωπόμορφους εξωγήινους. Ο Edgar Wright είναι ένας υπέροχος σκηνοθέτης και εδώ δημιουργεί ένα κολάζ επιστημονικής φαντασίας και παρωδιακού (αλλά όχι φτωχού) συναισθηματισμού, φιλτραρισμένο με το βρετανικό χιούμορ που ελάχιστοι συνάδελφοί του διαθέτουν. Οι επιρροές αρκετές με το αποτέλεσμα να παραμένει ισορροπημένο, δικαιώνοντας για άλλη μια φορά τον σκηνοθέτη (ο οποίος μετά τα Shaun of the Dead και Hot Fuzz ολοκληρώνει επιτυχώς την απολαυστική τριλογία “Three Flavours Cornetto”). ***

Οι «Μπάτσοι από Άλλο Κόσμο» (R.I.P.D., 2013) είναι δύο ήρωες τοποθετημένοι στη μετά θάνατον υπηρεσία ανάμεσα σε ουρανό και γη, αντιμέτωποι με φαντάσματα νεκρών που θέλουν να κατακτήσουν τη Βοστόνη και στη συνέχεια τον κόσμο ολόκληρο. Φαντασιόπληκτη δράση και ανώδυνος χαβαλές σε μια ταινία που εντύπωση δεν προκαλεί, διαθέτει όμως έναν Ryan Reynolds  να μάχεται χωρίς συναίσθημα και έναν Jeff Bridges να παραδίδει μαθήματα απενοχοποιημένης υποκριτικής.  Γι’ αυτό και μόνο… **

Συγχαρητήρια στους Αισιόδοξους? (2013)

Αν κάτι εσωκλείεται στην ταινία της Κωνσταντίνας Βούλγαρη αυτό είναι η ανάγκη μιας αλήθειας που παλεύει να αναδυθεί. Όχι η αλήθεια της άκρατης βίας, των σιωπηλών βολεμένων, της (ποινικοποιημένης) κουκούλας και της (απ)ενοχοποιημένης επανάστασης, αλλά η αλήθεια μιας κοινωνίας που βαδίζει προς την οικειοθελή και συστηματοποιημένη της υποδούλωση. Μιας κοινωνίας  η οποία προτού αφυπνιστεί θα πρέπει να μάθει να ελπίζει, όχι στην ατομική αξίωση αλλά στη σημαίνουσα συλλογικότητα που οφείλει να την χαρακτηρίζει. ***