Money Talks #028

Από τον Γιάννη Βασιλείου

Το Love Story της δεκαετίας βρέθηκε στο The Fault in our Stars, ένα νεανικό, μελοδραματικό ρομάντζο που κατέκτησε την πρώτη θέση στο αμερικανικό box-office. Με βάση τα νούμερα της Παρασκευής οι αναλυτές του box-office περίμεναν η ταινία της Fox να κλείσει το τριήμερο με ένα ποσό γύρω στα 57 εκατομμύρια, έλα όμως που το φιλμ σημείωσε την έβδομη μεγαλύτερη πτώση από Παρασκευή σε Σάββατο στην ιστορία.  Αυτό μπορεί να σημαίνει δύο πράγματα. Είτε το φιλμ ήταν εξαιρετικά front-loaded, είτε δεν άρεσε ιδιαίτερα στο κοινό του.

Nostromo Home Cinema 15

Η Επιλογή του Δεκαπενθημέρου
Από τον Χρήστο Ζαφειριάδη 

Το Μυστικό Του Βράχου Των Κρεμασμένων (Picnic at Hanging Rock, 1975) **** ½

Σκηνοθεσία: Πίτερ Γουίαρ

Πρωταγωνιστούν: Ρέιτσελ Ρόμπερτς, Ντομινίκ Γκουάρντ, Ελεν Μορς, Βίβιαν Γκρέι

115’, 1.66 : 1

Το μυστικό του Βράχου των Κρεμασμένων έχει την ακατάβλητη ιδιότητα να σε υπνωτίζει και να σε μεταφέρει σε ένα κόσμο, όχι τόσο διαφορετικό από τον δικό σου, αλλά τόσο ιδιαίτερα μαγευτικό, που δεν θέλεις να τελειώσει. Σαν ένα όνειρο μέσα σε όνειρο (όπως απαγγέλει μια αγγελική φωνή) δεν θα θέλεις να ξυπνήσεις από τον υπέροχο λήθαργο, δεν θα θέλεις ούτε για μια στιγμή να λύσεις το μυστήριο που περικλείει η εξαφάνιση των τριών κοριτσιών στην αυστραλιανή ύπαιθρο. Μια εξαφάνιση που μένει ανεξιχνίαστη ακόμα και μετά το φινάλε, εγείρει όμως την καρδιά και το μυαλό σε απολαύσεις, σκέψεις, και επιθυμίες, καταδικασμένες να μείνουν μετέωρες στο πέρασμα του χρόνου. Επιθυμίες που αιωρούνται ελεύθερα και ανέμελα μέσα στη αιθέρια ατμόσφαιρα της ταινίας, μέσα στα βλέμματα, τα κορμιά και τελικά το ίδιο το μυστικό του εξαφάνισης, το οποίο λαμβάνει χώρα στις 14 Φεβρουαρίου (του 1900), την ημέρα όπου ο έρωτας ως ένστικτο, ως ανάγκη και ως ηδονική ευχαρίστηση, έχει τη τιμητική του.

Σκουριασμένη Πόλη (2013) ***1/2

Από τον Ιωάννη 'Moody' Λαζάρου

Σκηνοθεσία: Σκοτ Κούπερ

Πρωταγωνιστούν: Κρίστιαν Μπέιλ, Γούντι Χάρελσον, Κέισι Άφλεκ, Ζόι Σαλντάνα,

Φόρεστ Γουίτακερ, Γουίλεμ Νταφόε

116’, 2.35:1

Άλλο ένα κεφάλαιο στη μακρά παράδοση της αμερικανικά κινηματογραφούμενης διαβρωμένης ψυχολογίας του βετεράνου πολέμου στη μετα-Ιράκ εποχή (κατ’ αντιστοιχία με τα 70’s και τα 80’s που κυριεύθηκαν από την αντίστοιχη μετα-Βιετνάμ, με χαρακτηριστικά δείγματα τον «Ελαφοκυνηγό» και το «Full Metal Jacket») που αντιστρέφοντας την Κενεντική ρήση έκαναν πράγματα για την πατρίδα τους αλλά αυτή δεν κάνει για εκείνους, αλλά και χαρτογράφηση της απελπισμένης, αφού χωρίς προοπτική, εργατικής τάξης της Πενσιλβανία που μοιάζει ντετερμινιστικά σκάρτο παράγωγο του νοσηρού πολιτικο-οικονομικού της περιβάλλοντος και των καταποντισμένων θεσμών (βλέπε την τοπική αστυνομία και τη δικαστική εξουσία), αυτή η «Σκουριασμένη Πόλη» είναι μια απειλητική υψικάμινος για όσους, παραδομένοι γαρ, καίγονται μέσα της, αλλά φανερώνεται ακόμη πιο τρομακτική για τους (λίγους) άλλους που επιζητούν διακαώς σωτήρια απελευθέρωση από αυτήν –σε υπεράσπιση αυτών, άλλωστε, δεσπόζει και το “Release” των Pearl Jam σε έναρξη και φινάλε.

Πέρα Από Το Όνειρο (2013) ***1/2

Από τον Τάσο Μελεμενίδη

Σκηνοθεσία: Άρι Φόλμαν

Πρωταγωνιστούν: Ρόμπιν Ράιτ, Χάρβεϊ Καϊτέλ, Τζον Χαμ, Πολ Τζιαμάτι 

122’, 1.85:1

Ίσως να φαίνεται υπερβολικό το σκεπτικό ενός φιλμ όπου το τέλος του κινηματογράφου όπως τον ξέραμε να συνιστά και την αρχή του τέλους του κόσμου όπως τον ξέραμε. Ο Άρι Φόλμαν ξεκινά από το σήμερα και την απόφαση της Ρόμπιν Ράιτ (γενναία κίνηση εκ μέρους της) ότι γέρασε και πρέπει να πουλήσει την εικόνα της σε ένα στούντιο, ώστε να γίνει το αγέραστο ψηφιακό μοντέλο της επόμενης γενιάς. Όμως, ο Φόλμαν χρησιμοποιεί περισσότερο αυτή τη σκέψη ως εύρημα, παρά ως μια δήλωση, καθώς η κοινωνία, αλλά και η show business, παραδίδεται σταδιακά στα θαύματα της επιστήμης και της τεχνολογίας. Το συνέδριο του αγγλικού τίτλου της ταινίας (The Congress) συμβαίνει σε μια ψηφιακή πόλη στο μέλλον και καθορίζει τις τάσεις στο χώρο της ψυχαγωγίας, που πλέον όλο και περισσότερο αντικαθιστά την πραγματικότητα. Η αντίληψη αυτής με τα χρόνια αλλάζει τόσο ώστε ο καθένας να ζει μια ζωή όπως ακριβώς την ονειρεύεται, σε σημείο που δεν αντιλαμβάνεται ότι ζει ένα όνειρο.

Στα Όρια Του Αύριο (2014) ***

Από τον Ηλία Δημόπουλο

Σκηνοθεσία: Νταγκ Λάϊμαν

Πρωταγωνιστούν: Τομ Κρουζ, Έμιλι Μπλαντ, Μπιλ Πάξτον, Μπρένταν Γκλίσον 

113’, 2.35:1

Το λαμπρό εύρημα της χρονικής λούπας που σε παγιδεύει στην ίδια επαναλαμβανόμενη μέρα δεν είναι πρωτοφανές αφού υπάρχει το έξοχο Groundhog Day 21 χρόνια πριν. Η ένταξή του ωστόσο στο (συνήθως ασφυκτικό) περίβλημα ενός blockbuster μεταθέτει καίρια το ενδιαφέρον από το (συνήθως ασφυκτικό) ποδοβολητό στην έννοια μιας τέτοιας λούπας. Κι όπως και στο έργο του Ράμις έτσι και δω αποκτά μια συγκινητική σημασία η προσπάθεια του καλλιτέχνη, μέσω της εφεύρεσης ενός κλειστού κινηματογραφικού συστήματος που δεν χρειάζεται να δώσει λογαριασμό αληθοφάνειας, να αφαιρέσει απ’ το ανθρώπινο πέρασμα την κατάρα του «ζεις μονάχα μια φορά». Έτσι στην κόψη του αύριο δεν κόβεται κανείς θανάσιμα αλλά έχει την αέναη δυνατότητα να μαθαίνει διαρκώς, να προσαρμόζεται (και να προσαρμόζει…) διεκδικώντας την ζωή και το μέλλον που του αναλογεί.

Τα Δεσμά Του Διαβόλου (2013) ***

Από τον Ηλία Δημόπουλο

Σκηνοθεσία: Ατόμ Εγκογιάν

Πρωταγωνιστούν: Ριζ Γουΐδερσπουν, Κόλιν Φερθ, Ντέϊν ΝτεΧάαν

114’, 1.85:1

Αν ο κριτικός δεν συνυπολογίζει το συναίσθημα στην αποτίμηση ενός έργου δεν έχει να προσφέρει κάτι. Το συναίσθημα σε περιπτώσεις όπως αυτής του Εγκογιάν απορρέει της συνεισφοράς, των εμμονών και της σημερινής φάσης της διαδρομής του καλλιτέχνη. Αν εκτιμάς το πρώτο, τιμάς το δεύτερο και προτιμάς εκείνους που εξακολουθούν να δημιουργούν, παρά το επιβεβαιωμένο ντεφορμάρισμα, και να μπολιάζουν το έργο τους με ότι τους διαπνέει, ο Εγκογιάν έχει κατακτημένη θέση.

Έχοντας πει αυτό, Τα Δεσμά του Διαβόλου είναι η καλύτερη δουλειά του Καναδοαρμένη τα τελευταία πολλά, δύσκολα χρόνια.

Yves Saint Laurent (2014) **1/2

Από τον Ιωάννη 'Moody' Λαζάρου

Σκηνοθεσία: Ζαλίλ Λεσπέρ

Πρωταγωνιστούν: Πιερ Νινέ, Γκιγιόμ Γκαλιέν, Σαρλότ Λε Μπον.

106’, 2.35:1

Πρετ-α-πορτέ κομψότητας και φινέτσας, αντάξιο των κληροδοτημάτων του θρυλικού σχεδιαστή, αυτή η βιογραφική ταινία του Λεσπέρ καλύπτει είκοσι χρόνια από την πολυτάραχη ζωή του -λιγότερο την θαυμαστή καριέρα του και περισσότερο την εύθραυστη φύση του. Πρωτοεμφανιζόμενος σαν παιδί-θαύμα, ο πρόωρα ανεπτυγμένος διανοητικά και χαρισματικός νέος ξεκινά βοηθός στο ατελιέ του κλασάτου Κριστιάν Ντιόρ (που μοιραία αποτέλεσε το μέντορά του) και φτάνει μέχρι την απόλυτη επαγγελματική καταξίωση, γινόμενος και ο ίδιος fashion icon.