Φilmind: Νοσταλγία

Από τον Γιώργο Παυλίδη

O πρωταγωνιστής Γκορτσακώφ (Όλεγκ Γιανκόφσκι), έχει μεταναστεύσει για το σκοπό μιας καλλιτεχνικής έρευνας στην Ιταλία. Περιδιαβαίνει μελαγχολικά τα μνημεία της και αδυνατεί να βρει τη γαλήνη, αφού νοσταλγεί βαθιά την γη όπου γεννήθηκε. Ο Ταρκόφσκι επιχειρεί να αποκαταστήσει αυτή τη χαμένη γαλήνη – να γιατρέψει τη Νοσταλγία - καθώς συναισθάνεται την πνευματική δοκιμασία του ήρωά του και διαβλέπει μια συνταρακτική λύση, την οποία αναπτύσσει πάνω στην οθόνη.

Nostromo Home Cinema 22

Enemy (Ο Άνθρωπος Αντίγραφο, 2013) ****

από τον Γιάννη Σμοΐλη

Σκηνοθεσία: Ντενί Βιλνέβ

Πρωταγωνιστούν: Τζέικ Τζίλενχαλ, Μελανί Λοράν, Σάρα Γκάντον

90’, 2.35 : 1

Κάποιοι σκηνοθέτες χρειάζονται μια ταινία μόνο, για να τραβήξουν την προσοχή σου. Στην περίπτωση του Βιλνέβ, αυτή η ταινία ήταν το φοβερό και τρομερό «Prisoners». Το «Enemy» γυρίστηκε πριν το «Prisoners» αλλά προβλήθηκε αργότερα. Σοφή κίνηση. Έτσι ο Βιλνέβ κέρδισε την εμπιστοσύνη του κοινού πριν το πετάξει σ’ αυτόν τον ανατριχιαστικό λαβύρινθο του υποσυνείδητου στον οποίο (υπό άλλες συνθήκες κι αν δεν τον είχε γνωρίσει με ένα φιλμ τόσο ακαταμάχητο όσο το «Prisoners»), το ίδιο κοινό ίσως και να δίσταζε να τον ακολουθήσει.

Το Ανθρώπινο Κεφάλαιο (Il capitale umano, 2013) ****

Από τον Παναγιώτη Μπούγια

Σκηνοθεσία : Πάολο Βιρτσί

Παίζουν : Φαμπρίτσιο Μπεντιβόλιο, Βαλέρια Μπρούνι Τεντέσκι, Βαλέρια Γκολίνο, Ματίλντε Τζιόλι, Φαμπρίτσιο Τζιφούνι

111’,  2.35 : 1

Ο όρος «ανθρώπινο κεφάλαιο» είναι κατεξοχήν ασφαλιστικός όρος και αναφέρεται στην καθαρή αξία αποζημίωσης ενός παθόντος. Εν προκειμένω, ορίζει με πικρό σαρκασμό το πώς αποτιμώνται τα μέλη δύο οικογενειών, μιας καπιταλιστικής και μιας μεσοαστικής, η μοίρα των οποίων θα συνδεθεί μέσα από ένα τροχαίο.  Ο πάτερ φαμίλιας της δεύτερης, ένας νευρωτικός κτηματομεσίτης (Φαμπρίτσιο Μπεντιβόλιο), προσπαθεί αδέξια να αναρριχηθεί κοινωνικά, υποθηκεύοντας τα υπάρχοντά του για να συμμετάσχει στο hedge fund του αρχηγού της πρώτης (ένα χρηματοοικονομικό «εργαλείο»  που κερδοσκοπεί ενάντια στην οικονομική ανάκαμψη της Ιταλίας).

'71 (2014) ***1/2

Από τον Τάσο Μελεμενίδη

Σκηνοθεσία: Γιαν Ντεμάνζ

Παίζουν: Τζακ Ο’Κόνελ, Πολ Άντερσον, Σον Χάρις

99’, 2.35:1

Ο (έμμισθος) στρατός πέρα από χωνευτήρι ατόμων με εθνικιστικές ορμές, υπέρμετρο πατριωτισμό ή εθισμό στον εξοπλισμό, αποτελείται κατά ένα πολύ σημαντικό μέρος από νεαρούς που δύσκολα μπορούν να δώσουν μια πειστική απάντηση για το πώς βρέθηκαν εκεί. Παιδιά συνήθως χαμηλών κοινωνικών τάξεων, που δεν είχαν κάτι καλύτερο να κάνουν, ακολουθούν συνήθως τις συμβουλές κάποιων μεγαλύτερων του στενού περιβάλλοντός τους, που μιλούν για οικονομική ασφάλεια και σταθερότητα, για κύρος και για σχετικά εύκολη ζωή. Το αποτέλεσμα είναι να μην κατανοούν συχνά πως η επιλογή που έκαναν φέρνει πλάι της την υψηλή πιθανότητα που υπάρχει να βρεθούν σε ένα αληθινό πολεμικό πεδίο.