Money Talks #009

Από τον Γιάννη Βασιλείου

H συμφωνία που έχουν κάνει με τον Σατανά εκεί στο στούντιο της Universal συνεχίζει να αποδίδει καρπούς. Ακόμα μια ταινία τους όχι μόνο κατακτά την πρώτη θέση, αλλά υπερβαίνει κατά πολύ τις προβλέψεις και του πλέον αισιόδοξου. Το Ride Along έκανε ρεκόρ Iανουαρίου, ενώ στην δεύτερη θέση, ο θριαμβευτής της προηγούμενης εβδομάδας, Lone Survivor (επίσης της Universal), που σημείωσε χαμηλή πτώση κι αναμένεται να ξεπεράσει τα 100 εκατομμύρια δολάρια μέσα στο επόμενο δεκαήμερο. Έκπληξη προκάλεσαν και τα νούμερα του The Nut Job, του animation της Open Road Films, το οποίο πολύ πιθανότατα θα αποτελέσει την μεγαλύτερη επιτυχία της νεοσύστατης εταιρείας, ξεπερνώντας το The Grey, που κρατά τα σκήπτρα μέχρι νεωτέρας. Θα περίμενε κανείς, βέβαια, ότι η έξοδος μιας άλλης οικογενειακής πρότασης θα έκοβε κάπως την φόρα του Frozen, εκείνο όμως συνεχίζει να κάνει σπουδαία νούμερα.

Paper Flowers (1959)

Από τον Τάσο Μελεμενίδη

Σκηνοθεσία: Guru Dutt

Παίζουν: Guru Dutt, Waheeda Rehman

148’, 2.35:1

Η πρώτη ταινία που γυρίστηκε σε Cinemascope στην Ινδία είναι μια από τις πιο θαρραλέες, αλλά και άρτιες ταυτόχρονα, παραγωγές που γυρίστηκαν στα χρυσά χρόνια του σινεμά της χώρας. Αν και στην επιφάνεια μοιάζει με ένα κοινό μελόδραμα που αφηγείται μια καταραμένη σχέση, αποτελεί την πιο προσωπική δουλειά του Guru Dutt, ηθοποιού και σκηνοθέτη που δούλεψε με μεγάλη επιτυχία μέσα στη δεκαετία του '50. Προσωπική, γιατί στα χρόνια που ο Satyajit Ray απέρριπτε σταδιακά την αισθητική του Bollywood, αυτός  προσπάθησε να κάνει το ίδιο με ένα φιλμ όμως που άνηκε στο είδος της αλλά λειτουργούσε ρεβιζιονιστικά, εκδηλώνοντας την απαισιοδοξία του σκηνοθέτη για το κινηματογραφικό μέλλον. Φυσικά κάτι τέτοιο διόλου εκτιμήθηκε από το κοινό και η ταινία πάτωσε εμπορικά.

Nostromo Home Cinema 5

Η Επιλογή του Δεκαπενθημέρου

Από τον Χρήστο Ζαφειριάδη

Θλιμμένη Τζάσμιν (Blue Jasmine, 2013)

Σκηνοθεσία: Γούντι Άλεν

Πρωταγωνιστούν:  Κέιτ Μπλάνσετ, Άλεκ Μπόλντγουιν, Άντριου Ντάις Κλέι, Σάλι Χόκινς, Πίτερ Σάρσγκααρντ, Μπόμπι Καναβάλε, Μαξ Κασέλα, Λούις Σι Κέι

98’,  2.35 : 1

Θέλω να κοιτάξεις στα μάτια την Jasmine και να μου πεις αυτό που βλέπεις. Να μου πεις αν αναγνωρίζεις κάτι γνώριμο στη συμπεριφορά της, κάτι το οικείο σε όσα σκέφτεται και πράττει ή όλα σου φαίνονται απόμακρα και ξένα. Θέλω να μου πεις ακριβώς το σημείο που θα την κατηγορήσεις για τις επιλογές που έχει κάνει και τα λάθη που βαραίνουν την συνείδησή της, για τον τρόπο με τον οποίο διαχειρίστηκε τις αμαρτίες των άλλων αλλά και εκείνες που είναι ολότελα δικές της. Ό,τι και αν είναι αυτό που θα μου πεις, οφείλεις να αναγνωρίσεις πως η Jasmine είναι περισσότερο θύμα και λιγότερο θύτης της κατάστασής της. Γι’ αυτό και δεν την παρεξηγώ που μονολογεί, άλλωστε σε αντίθεση με τους περισσότερους ήρωες του Woody Allen, αυτή κατάφερε να κατακτήσει εκείνο που της άξιζε, απλά δεν μπόρεσε να το κρατήσει σφιχτά στην αγκαλιά της. Και αυτό είναι αλήθεια, πονάει ακόμα περισσότερο.

Καθαρόαιμη αυτοκράτειρα του εγωισμού της, η Jasmine ταλαντεύεται ανάμεσα στα χρώματα που θέλει να την χαρακτηρίζουν, ξεκινώντας από το πράσινο του δυτικού χρήματος, το χρυσαφένιο των αστραφτερών κοσμημάτων και το γαλαζοκόκκινο του αμερικάνικου ονείρου, για να υποκύψει στο γραμματειακό λευκό της απόγνωσης και της αναγκαιότητας. Ο κόσμος της είναι γεμάτος αξιοπρέπεια, πείσμα αλλά και γενναιόδωρες ψευδαισθήσεις, όλα μέχρι το σημείο της μεγάλης φανέρωσης, όπου ο εγωισμός συν-θλίβεται κάτω από μερικούς τόνους ατέρμονης πραγματικότητας.

Ο Allen επιστρέφει στα πάτρια εδάφη της Νέας Υόρκης παρουσιάζοντας με μαεστρία το πορτραίτο μιας γυναίκας που ξεκίνησε με πολυτελείς προσδοκίες για να καταλήξει ένα ανεπανόρθωτα τσακισμένο λουλούδι με ανισόρροπη ψυχολογία, επιμένοντας να καταδιώκει ένα ανισόρροπο όνειρο. Το δράμα εκκολάπτεται με κωμικό καμουφλάζ, παραμένοντας κραταιό για να μπορέσει να θλίψει την Jasmine και να την μετατρέψει σε φίλη καρδιακή. Μια φίλη που θα σου ψιθυρίσει ένα μελαγχολικό τραγούδι και θα περιγράψει ένα κομμάτι του εαυτού σου, ακόμα και αν δεν το καταλάβεις με την πρώτη. Θα περιγράψει το πάθος της υπερβολής της εξιδανίκευσης, απέναντι στην ταπεινότητα της συγκατάβασης της ευτυχίας, βεβαιώνοντας ότι τη μικρή ζωή που σου δόθηκε πρέπει να την ζεις και όχι να την σπαταλάς. Άλλωστε τα όσα σου προσφέρονται είναι κολοσσιαία ανεπαρκή για να μπορέσεις να την κατανοήσεις. **** 

Κυκλοφορούν ακόμη:

Από τον Γιάννη Σμοΐλη

The Bohemian Life (1992)

Ο Φιλανδός Άκι Καουρισμάκι, επισκέπτεται στο The Bohemian Life τις θεματικές που αποτελούν κάτι σαν σήμα κατατεθέν του συνολικού έργου του: φτώχια, μοναξιά, απελπισία, κοινωνικός μετεωρισμός, ανεστιότητα. Χωρίς όμως να εγκαταλείπει το θερμό, ανθρωπιστικό χιούμορ που πάντα λειαίνει τις αιχμηρές γωνίες των ιστοριών του. Εδώ πλάθει και πάλι γλυκόπικρο σινεμά, ακολουθώντας τρεις απένταρους καλλιτέχνες καθώς προσπαθούν να βρουν μια, γεωγραφική όσο και υπαρξιακή, θέση στην κοιτίδα του πολιτισμού (το ασπρόμαυρα –και υπέροχα- φωτογραφημένο Παρίσι).  ***1/2

Carrie (1976)

Η –για πολλούς- καλύτερη μεταφορά βιβλίου του Stephen King στο σινεμά (με τη «Λάμψη» να μην πιάνεται αφού ο Κιούμπρικ ξεπέρασε την πρώτη ύλη και, ως γνωστόν, έκανε τα τελείως δικά του κόλπα), είναι ένα αξεπέραστο αμάλγαμα horror κινηματογράφου, εφηβικών ανησυχιών, παραληρηματικής θρησκοληψίας και εκδικητικού πάθους  που ο μεγάλος Μπράιαν Ντε Πάλμα αποθέωσε χάρη στο γνωστό βιρτουόζικο σκηνοθετικό στυλ του καθιστώντας εντελώς αχρείαστη την όποια προσπάθεια επαναπροσέγγισης. Το φετινό του (μέτριο) remake το απέδειξε. If it ain’t broke, don’t fix it.  ****

La Migliore Offerta (2013)

Στοχασμός πάνω στις θεμελιώδεις, ζωογόνες ψευδαισθήσεις (του Έρωτα και της Τέχνης φυσικά), ρομαντικό νουάρ –να μια αντίφαση…- για την παραπλανητική διάσταση των σημείων και της αναπαράστασης (άρα κι ένα φιλμ που αφορά τη φύση του ίδιου του κινηματογραφικού μέσου) ή απλούστερα μια από τις ωραιότερες ταινίες της περασμένης χρονιάς, το «Τέλειο Χτύπημα» στοχεύει πρώτα την καρδιά –και την κάνει σμπαράλια. Μετά καταλαβαίνεις τα άλλα, κυνικά και δυσοίωνα, που έχει να σου δηλώσει. Μέχρι τότε είναι αργά βέβαια, έχεις πέσει στην πανέμορφη παγίδα του.  ****1/2

You ‘re Next (2013)

Σε πρώτο επίπεδο, άλλο ένα αιματοκυλισμένο, οικιακό θρίλερ, ευφάνταστου (πράγμα που σημαίνει όσο διεστραμμένου χρειάζεται για να μην το προβλέπεις εύκολα) μακελειού, το “You ‘re Next” στοιβάζει, εν είδη συμφιλιωτικής οικογενειακής συγκέντρωσης, ένα τσούρμο ξιπασμένους μεγαλοαστούς στην πατρική έπαυλη που θα γίνει ο τάφος τους. Σε δεύτερο, μια-όσο πρέπει μηδενιστική- παραβολή, ταξικού αλληλοσπαραγμού, σαρκαστική και με τα δόντια σφιγμένα, απ’ αυτές που τα 70’s ,κυρίως, έκρυβαν κάτω από την επιφάνεια της άμεσης φρίκης.  Άγριο, γρήγορο και βιτριολικό.  ***

Επίσης:

Από τον Ηλία Δημόπουλο

Captain Philips (2013)

Αναντίρρητα ο Κάπταιν Φίλιπς είναι μια συναρπαστική ταινία ενός σκηνοθέτη αναγνωρισμένης, μέγιστης, δυνατότητας να σε μπάσει σ’ ένα αγωνιώδες δράμα σύγκρουσης. Είναι κορυφαίο σινεμά εξωτερικής δράσης, εμβολιασμένο με αρκετά στοιχεία ψυχολογικότητας, χωρίς ποτέ να εκπίπτει στον φτηνό ψυχολογισμό και τις ευκολίες.

Είναι όμως κι ένα σινεμά σκληρής προπαγάνδας, όχι απαραίτητα «πληρωμένης» αλλά, εν προκειμένω, προσεκτικά μιλιταριστικής, και ενίοτε ίσως ενοχλητικά φυλετικής - στηρίζεται, άλλωστε, στην αφήγηση του βιβλίου του ίδιου του καπετάνιου. Αν παρακάμψεις την υπάνθρωπη διάσταση (σχεδόν) όλων των Σομαλών πειρατών (που δεν είναι και χερουβείμ, αλλά μια ταινία οφείλει περισσότερη διαλεκτικότητα), τότε θα μπεις αβίαστα στο κόλπο του Γκρίνγκρας.

Και τότε όμως ακόμα, θα πρέπει να περιμένεις τα τελευταία δέκα λεπτά, για να παρακολουθήσεις την ολύμπια στιγμή του πρωταγωνιστή Χανκς, που θα μεταδώσει όλη εκείνη την ανθρωπιά – και δεν αναφέρομαι σε πολυμιλημένες αρλούμπες τώρα, εννοώ ανθρωπιά απτή – που οι προηγούμενες δυο ώρες δεν είχαν αγγίξει. **1/2

Movie to Remember (6): Following

Από τον Ιωάννη 'Moody' Λαζάρου

Η Παρακολούθηση (1998)
Σκηνοθεσία: Κρίστοφερ Νόλαν

Πρωταγωνιστούν: Τζέρεμι Θίομπολντ, Άλεξ Χο, Λούσι Ράσελ

69 λεπτά, 1.37:1

Το πρώτο μέλημα ενός κινηματογραφιστή οφείλει να είναι η αποπλάνηση του θεατή. Απαραίτητο κρίνεται το δόλωμα, που εν προκειμένω είναι ένας άνθρωπος που μοιράζεται το κατ’ εξοχήν σινεφιλικό συνήθειο. Είναι ηδονοβλεψίας ζωών άλλων. Αρχικά, δεν έχει σημασία ποιων άλλων. Κάποιου μέσα στο πλήθος, όλοι ικανοποιούν την ιδιαιτερότητά (;) του. Με τον καιρό, αρχίζει να ξεχωρίζει τις πιο θελκτικές περιπτώσεις και εστιάζει σ’ αυτές. Εκεί και το οριακό σημείο όταν η ιδιαιτερότητα μπορεί να μετατραπεί σε ανεξέλεγκτη εξάρτηση. Τότε που γίνεται τσακωτός και είτε το βάζει στα πόδια είτε πέφτει στα βαθιά.

Η Μαγική Ομπρέλα (2013) * * * 1/2

Από τον Ηλία Δημόπουλο

Σκηνοθεσία: Τζον Λι Χάνκοκ

Πρωταγωνιστούν: Έμα Τόμσον, Τομ Χανκς, Κόλιν Φάρελ, Πολ Τζιαμάτι

125’, 2.35:1

Η Μαγική Ομπρέλα είναι ένα φιλμ πάνω στον καλλιτεχνικό συμβιβασμό, στην απόσταση τέχνης-εμπορευματοποίησης, στην ολότελα διαφορετική φύση λογοτεχνίας-κινηματογράφου. Η Μαγική Ομπρέλα περιελίσσεται και υπερίπταται (αναμενόμενα…) πάνω απ’ αυτά. Χρησιμοποιεί την τόλμη της σε περιβάλλον λαμπρού ακαδημαϊσμού (αφού το αποτέλεσμα είναι άλλωστε προδιαγεγραμμένο), αποφεύγει μ’ επιτυχία να «δοξάσει» τον θείο Γουόλτ και περίπου θριαμβεύει μπαίνοντας στο μυαλό μιας στρυφνής, μάλλον αντιπαθούς, συγγραφέως, της Π.Λ. Τράβερς, και να δείξει πόσο μεγάλη προσωπική υπόθεση ήταν γι’ αυτήν η συγγραφή της Μέρι Πόπινς και πόσο δύσκολο είναι να ξεφύγεις από ένα παρελθόν που τροχοδρομεί διαρκώς το παρόν.

Επιστροφή Στο Ρινγκ (2013) * *

Από τον Ιωάννη 'Moody' Λαζάρου

Σκηνοθεσία: Πίτερ Σίγκαλ

Πρωταγωνιστούν: Σιλβέστερ Σταλόνε, Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Κιμ Μπάσιντζερ, Άλαν Άρκιν

113 λεπτά, 1.85:1

Υπάρχουν άνθρωποι που και μόνο που βλέπουν το μούτρο του Σταλόνε ξινίζουν. Και άλλοι (ή και οι ίδιοι) που θεωρούν τον Ντε Νίρο κάποιον που μαζεύει τα τελευταία ένσημα, εδώ κι εκεί, για τη συνταξιοδότησή του. Όλοι αυτοί θα χλευάσουν a priori το «Grudge Match».

Οι υπόλοιποι θα θυμόμαστε (κι αν κάποιοι δεν το θυμούνται μπορούν να κάνουν ένα refresh) το προ οκταετίας έργο ζωής του Σλάι, «Rocky Balboa», στο οποίο ο ήρωας επιστρέφει για μια τελευταία αναμέτρηση με κίνητρο όλα αυτά που κουβαλάει χρόνια και τα συνωστίζει στο ψυχικό του υπόγειο. Εδώ, θα επιστρέψει για οικονομικούς, σε πρώτη φάση, λόγους, ενδογηπεδικούς και εξωγηπεδικούς στην πορεία και θα αντιμετωπίσει, αρχικά σε simulation game και μετά στην αρένα, τον αιώνιο εχθρό του.

Μέλι (2013) * *

Από τον Τάσο Μελεμενίδη

Σκηνοθεσία: Βαλέρια Γκολίνο

Πρωταγωνιστούν: Τζασμίν Τρίνκα, Κάρλο Τσέκι, Λίμπερο Ντε Ρέντζιο

96’, 2.35:1

“Εγώ βοηθάω, δε σκοτώνω” λέει συχνά η μοναχική και απρόσιτη πρωταγωνίστρια, που χρησιμοποιεί το κωδικό όνομα Μέλι όταν επισκέπτεται τους πελάτες της – ανθρώπους εξασθενημένους από χρόνιες αρρώστιες που ζητούν έναν ανώδυνο και αξιοπρεπή θάνατο. Κάνει κάτι παράνομο που το θεωρεί σωστό, χρεώνει πολλά αλλά δε δείχνει να ενδιαφέρεται για τα χρήματα, ζει μυστικά από τους γύρω της ώστε να μην μάθει κανείς το επάγγελμά της.