Money Talks #012

Από τον Γιάννη Βασιλείου

Τα animation συνήθως κάνουν χρυσές δουλειές στο box-office. Ακόμα κι εκείνα μικρών εταιρειών, που κατακρεουργούνται από την κριτική, όπως το πρόσφατο The Nut Job. Το Τhe Lego Movie είναι της Warner και, την στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, έχει metascore 82. Συνεπώς το κτηνώδες άνοιγμα του, που υπερέβη τα προγνωστικά κατά 20 εκατομμύρια δολάρια, κανένα δεν πρέπει να ξενίζει. Θα περίμενε κανείς ότι το άνοιγμα ενός νέου animation θα εξαφάνιζε το Frozen από τον ορίζοντα, εκείνο όμως έπεσε μόνο κατά 23.1% σε σχέση με το προηγούμενο τριήμερο. Το The Nut Job ένιωσε λίγο περισσότερο τον ανταγωνισμό στο πετσί του, χάνοντας το μισό κοινό του, ταυτόχρονα όμως ξεπέρασε το The Grey και είναι και επισήμως η εμπορικότερη ταινία της Open Road Films.

Μάθιου Μακόναχι: Two-eyed Jack

Από τον Ηλία Δημόπουλο

Ξανθός, μπρατσαράς, γαλανομάτης.

Με την εμφάνισή του ο Μάθιου Μακόναχι περί τα μέσα ΄90, μ’ έναν χαρακτηριστικό ρόλο στο αριστουργηματικό Lone Star του Τζον Σέϊλς κι έναν πρωταγωνιστικό στην Ετυμηγορία του Τζόελ Σουμάχερ, μπορεί να μην συγκλόνισε ερμηνευτικά αλλά έβαλε τα θεμέλια μιας περσόνα εκκολαπτόμενου ζεν πρεμιέ.

Όπερ και εγένετο. Υπήρχε που και που καμμιά περιπέτεια (U-571, Reign of Fire), κανα δραματάκι (We Are Marshall), λίγο ανεξάρτητο (13 Conversations About One Thing), στην πραγματικότητα όμως ο Μακόναχι το πήγαινε κάτι ανάμεσα Τομ Χανκς-Ρίτσαρντ Γκιρ αλλά για (μόλις) μετέφηβες, αφημένος ουσιαστικά στο βασίλειο της ρομαντικής κομεντί. Λογικό. Με την βαριά τεξανή προφορά και την αναμφισβήτητη wet girls’ dream όψη, έπιασε τα σαράντα καβάλα στ’ άλογο μιας δυνατής εμπορικότητας και μιας εξίσου δυνατής καλλιτεχνικής ανυποληψίας.

Και ξαφνικά, έχουν δεν έχουν περάσει τρία χρόνια, Killer Joe. Και ο πρίγκηπας των νεανικών θηλυκών ψυχών, εν μία νυκτί, βρίσκεται να παροτρύνει βίαια κοτζάμ Τζίνα Γκέρσον σε στοματικό έρωτα μ’ ένα Kentucky καλοτηγανισμένο κοτόπουλο!

Οι Αρχές της Κινηματογραφικής "Εκμετάλλευσης" (Μέρος Δεύτερο)

Από τον Αχιλλέα Παπακωνσταντή

Έως το 1908, η έννοια της κινηματογραφικής αίθουσας, όπως τη γνωρίζουμε σήμερα, δεν υφίσταται. Ο βασικός φορέας εκμετάλλευσης των κινηματογραφικών προϊόντων είναι τα πανηγύρια που αγοράζουν ταινίες προκειμένου να τις προβάλλουν, ανάμεσα σε άλλες ατραξιόν, κατά τις ετήσιες περιοδείες τους. Πρόκειται για ένα πολυσύνθετο θέαμα: θεατρικά δρώμενα στήνονται στους δρόμους και τις πλατείες ώστε να προσελκύσουν το ενδιαφέρον των κατοίκων της πόλης ή του χωριού και να τους οδηγήσουν μέσα στις αυτοσχέδιες αίθουσες όπου έναντι εισιτηρίου θα παρακολουθήσουν μια σειρά από φιλμ. Ακόμα και κατά τη διάρκεια της προβολής, όμως, είμαστε πολύ μακριά από τις σημερινές συνθήκες θέασης ταινιών. Δεν υπάρχει ο κανόνας της σιωπής, αντιθέτως βρισκόμαστε σε ένα θέαμα πληθωρικό, εξωστρεφές, με έναν κράχτη να συνοδεύει ηχητικά την επί της οθόνης αφήγηση και το κοινό να φωνάζει και να συζητάει ελεύθερα.

Οι Αρχές της Κινηματογραφικής "Εκμετάλλευσης" (Μέρος Πρώτο)

Από τον Αχιλλέα Παπακωνσταντή

Αντί εισαγωγής, μια τεχνική διευκρίνηση αναφορικά με τον τίτλο του παρόντος κειμένου. Η ζωή μιας κινηματογραφικής ταινίας διανύει, σε ευθύγραμμη πορεία, τρία στάδια: παραγωγή-διανομή-εκμετάλλευση. Με απλά λόγια, μόλις ολοκληρωθεί η διαδικασία της δημιουργίας της, φεύγει από τα χέρια των παραγωγών για να πάει σε εκείνα των διανομέων. Αυτοί με τη σειρά τους αναλαμβάνουν να την προωθήσουν στους αιθουσάρχες προκειμένου να φτάσει στον αρχικό της προορισμό, δηλαδή το κοινό. Στην πράξη, η διαδρομή αποδεικνύεται λιγότερο ευθεία μιας και οι διαπραγματεύσεις και οι συμφωνίες ανάμεσα στα εμπλεκόμενα μέρη προηγούνται, τις περισσότερες φορές, ακόμα και της έναρξης των γυρισμάτων. Το παραπάνω σχήμα, με μικρές ή μεγάλες διαφοροποιήσεις, είναι σε ισχύ τα τελευταία εκατό χρόνια και σε παγκόσμια κλίμακα. Ωστόσο, στα πρώτα του βήματα, το κινηματογραφικό θέαμα ακολουθούσε άλλες ατραπούς για να δώσει το παρόν στο ραντεβού του με τους θεατές.

Movie to Remember (8): The Night of the Hunter

Από τον Ηλία Δημόπουλο

Η Νύχτα του Κυνηγού (1955)

Σκηνοθεσία: Τσαρλς Λότον 

Πρωταγωνιστούν: Ρόμπερτ Μίτσαμ, Σέλι Γουΐντερς, Μπίλι Τσάπεν, Σάλι Τζέϊν Μπρους, Λίλιαν Γκις

93’, 1.66:1

Πριν πολλά-πολλά χρόνια στο περιοδικό ΣΙΝΕΜΑ – στην κατά κόρον καλή του συγγραφική εποχή – λέγαμε ποια είναι η αγαπημένη ταινία του καθενός. Συζητώντας με τον Χρήστο Μήτση μαθαίνω πως του διευθυντή μας Γιώργου Τζιώτζιου – του οποίου η απουσία είναι επιτακτική από τον χώρο κι εμένα προσωπικά – είναι η Νύχτα του Κυνηγού. Εικοσαετής, σε μια εποχή άνευ downloading αλλά και διαδικτυακών αγορών, χρόνος προϊστορικός θα σου φαίνεται, υποδύθηκα επιτυχώς πως ήξερα περί τίνος πρόκειται. Δεν είχα ιδέα, φυσικά. Αλλά μου εντυπώθηκε. Λίγα χρόνια μετά η ταινία επανεκδόθηκε στις αίθουσες και η εύνοιά μου ήταν προδιαγεγραμμένη. Η ταινία έπρεπε να μου αρέσει.

Θέλω να πω, αντικειμενικότητα για μένα στην αντίληψή μου ως θεατή/γραφιά δεν οφείλεται. Οφείλονται αγάπη, τεκμηρίωση και συνδρομή όποιου υπάρχοντος ταλέντου για να παροτρύνεις ρυθμικά τον αναγνώστη σου να μην ντραπεί και κείνος την αγάπη του.

Δικός της (2013) ****

Από τον Ηλία Δημόπουλο

Σκηνοθεσία: Σπάϊκ Τζόνζι

Πρωταγωνιστούν: Χοάκιν Φίνιξ, Έϊμι Άνταμς, Ρούνι Μάρα, Σκάρλετ Γιοχάνσον

126’, 1.85:1

Το Her δεν απευθύνεται σε όλους. Δεν είναι για όλους. Είναι για λίγους. Όχι γιατί οι λίγοι είναι καλύτεροι, ποτέ μια σπουδαία ιστορία αγάπης δεν προέβαινε σε τέτοια χυδαία αξιολόγηση. Αλλά γιατί, έτσι, αυτοί που μπορούν να αγαπούν δεν είναι και πολλοί. Μη νομίζεις ότι και γω που υπογράφω συγκαταλέγομαι στους λίγους. Αλλά σ’ αυτούς τους λίγους θα ‘θελα να συγκαταλέγομαι. Και ο Τζόνζι, μετά από τρεις ταινίες περισσότερης ή λιγότερης (γοητευτικής) εγκεφαλικής φαυλότητας, κατέφθασε στο σημείο του να επιζητά, και να προσπαθεί γι’ αυτό, όλο και περισσότεροι να θέλαμε να ανήκουμε σ’ αυτή την εκθαμβωτική ομήγυρη.

Ομάρ (2013) ***

Από τον Τάσο Μελεμενίδη

Σκηνοθεσία: Χάνι Αμπού Ασάντ

Πρωταγωνιστούν: Άνταμ Μπακρί, Λιμ Λουμπάνι, Γουαλίντ Φ. Ζουάιτερ

98 λεπτά, 2.35:1

Στην Δυτική Όχθη ένας νεαρός Παλαιστίνιος περνά το τείχος που χωρίζει την πόλη του στα 2, για να δει την αγαπημένη του, δεχόμενος σφαίρες τις οποίες αντιμετωπίζει με τέτοια απάθεια σαν μην κινδυνεύει όντως η ζωή του. Η καθημερινή ανοχή αυτής της κατάστασης είναι που τον φέρνει κοντά σε μια οργάνωση για την απελευθέρωση της Παλαιστίνης, όταν δηλαδή αντιλαμβάνεται πως το μέλλον του είναι καταδικασμένο αν αυτή η απάθεια συνεχιστεί. Και η απόφασή του για δράση είναι που ουσιαστικά ξεκινά το θρίλερ του Ασάντ.

Μαντέλα: Ο Δρόμος Προς Την Ελευθερία (2013) **1/2

Από τον Ιωάννη 'Moody' Λαζάρου

Σκηνοθεσία: Τζάστιν Τσάντγουικ

Πρωταγωνιστούν: Ίντρις Έλμπα, Ναόμι Χάρις

141 λεπτά, 2.35:1

Αν δύο στοιχεία θα ‘πρεπε η ανθρωπότητα να κρατήσει ως διδαχές από την εν γένει στάση του Νέλσον Μαντέλα, το πρώτο θα ήταν πως ο καθένας μας μονάχος του δε διαθέτει καμία δύναμη. Αντιθέτως, άνθρωποι ενωμένοι μπορούν να κάνουν τη διαφορά. Εντός της ομάδας αποκτάται η ισχύς.

Το δεύτερο θα ήταν να διαπιστώσει (επιτέλους) πως δεν οδηγεί πουθενά η ρεβανσιστική διάθεση και πρακτική. Η εκδίκηση των όποιων καταπιεσμένων, μειονοτήτων ή μη, αυτού του κόσμου οδηγεί στο φαύλο κύκλο βίας που έχουμε περιέλθει. Ένα βήμα ωριμότητας, να πάμε παραπέρα, θα ήταν μια, έστω, προσπάθεια συνεννόησης.

RoboCop (2014) **1/2

Από τον Τάσο Μελεμενίδη

Σκηνοθεσία: Χοσέ Παντίλια

Πρωταγωνιστούν: Τζόελ Κίναμαν, Γκάρι Όλντμαν, Μάικλ Κίτον, Άμπι Κόρνις

118 λεπτά, 2.35:1

Λογικά είναι συμπτωματικό, όμως έναν χρόνο σχεδόν μετά το Total Recall, άλλη μια ταινία του Paul Verhoeven ξαναγίνεται από στούντιο. Στο Recall τα πράγματα δεν πήγαν πολύ καλά, αφού η κομικίστικη και χιουμοριστική προσέγγιση του Ολλανδού σκηνοθέτη αντικαταστάθηκε με την σκούρα, δυστοπική, αλά Blade Runner ματιά, αταίριαστη επιλογή για μια ιστορία που δε θα έπρεπε να έπαιρνε κάποιος και πολύ στα σοβαρά. Δε ξέρω αν αυτή η αποτυχημένη διαφοροποίηση επηρέασε καθόλου τον Jose Padilha (των δύο πολύ πετυχημένων Elite Squad) στο πώς θα έβλεπε τον  νέο Robocop, πάντως το αποτέλεσμά του προσπαθεί να είναι συγγενές με το φιλμ του 1987.