Money Talks #013

Από τον Γιάννη Βασιλείου

Τρία ριμέικ και το σκηνοθετικό ντεμπούτο του σεναριογράφου Ακίβα Γκόλντσμαν προσπάθησαν να ρίξουν το The Lego Movie από την κορυφή, αλλά ούτε καν πλησίασαν τον στόχο. Με πτώση μόλις 27,8 %, 130 εκατομμύρια σε 10 μέρες και χωρίς ανταγωνισμό ως τις 7 Μαρτίου, που βγαίνει το Mr. Peabody and Sherman της Fox, το animation της Warner θα περάσει με χαρακτηριστική ευκολία τα 200 εκατομμύρια. Στην δεύτερη θέση βρέθηκε το About Last Night, ακόμα μια επιτυχία στο βιογραφικό του ανερχόμενου κωμικού Kevin Hart, ενώ στην τρίτη το, καλύτερο του αναμενόμενου, remake του Robocop, το οποίο παρά την χλιαρή Τετάρτη και Πέμπτη είχε ένα συμπαθητικό Σαββατοκύριακο. Εκτιμώ πως θα κλείσει γύρω στα 60-65 εκατομμύρια, ποσό που θα απογοήτευε το στούντιο, αν η ταινία δεν πήγαινε πολύ καλά στις αγορές του υπόλοιπου κόσμου, όπου έχει συγκεντρώσει ήδη 70 εκατομμύρια δολάρια.

Ταινίες 00's: 31-40

Από τη Nostromo Team

40. INGLOURIOUS BASTERDS (2009)

Του Κουέντιν Ταραντίνο

Ο πιο δημοφιλής σκηνοθέτης της άλλης πλευράς του Ατλαντικού περιφρονεί επιδεικτικά τις συμβάσεις του καθιερωμένου σύγχρονου αμερικανικού κινηματογράφου. Χορογραφημένα μονοπλάνα και λήψεις μακράς διάρκειας αντί για κοφτό μοντάζ, προώθηση της αφήγησης μέσω του διαλόγου και όχι μέσω σκηνών δράσης, φορμαλιστικοί πειραματισμοί (το «μονόπρακτο» της La Louisiane) και αδιαφορία προς κάθε μορφή πολιτικής ορθότητας. Ο Tarantino είναι ένας auteur που γεννήθηκε και ζει μέσα στο ίδιο το σινεμά, γυρίζοντας ταινίες με την άνεση που κάποιος αναπνέει. Και το Inglourious Basterds είναι το αριστούργημά του.

Α.Π.

39. HAUTE TENSION (2003)

Του Αλεξάντρ Αζά

Βυθισμένη στα απύθμενα βάθη του ανθρώπινου παραλογισμού και λουσμένη με τα χρώματα μιας ματωμένης γυναικείας ψευδαίσθησης, η ταινία του Γάλλου Alexandre Aja κατέχει τον σημαντικότερο, ίσως, ρόλο στην ιστορία του σύγχρονου γαλλικού τρόμου. Δεν καταφέρνει απλώς να μαγνητίσει τα βλέμματα όσων ηδονίζονται με τη όψη του ασυγκράτητου λουτρού αίματος και της αχόρταγης βίας που κυριαρχούν στα καρέ, αλλά μεθάει ακόμα περισσότερους, πλάθοντας ένα σύμπαν παραδομένο σε ένα παράφρον ασυνείδητο, παρα-ψυχολογικά δεσμευμένο με την πρωταγωνίστριά του. Μια φρενοβλαβής πρωταγωνίστρια, από το μυαλό της οποίας η διαταραγμένη Υπερένταση γεννάται και αναπτύσσεται μανιασμένα, διαμελίζοντας κάθε ίχνος ανθρώπινης (και αφηγηματικής) λογικής.

Αίμα, κλάμα, θάνατος, οργή.

Χ.Ζ.

38. THE AVIATOR (2004)

Του Μάρτιν Σκορσέζε

Ο Martin επανέρχεται στο αγαπημένο του μοτίβο και χαρτογραφεί την άνοδο και την πτώση του Howard Hughes σαν ήρωα αρχαιοελληνικής τραγωδίας. Παρασυρμένος από τις διεργασίες ενός αχαλιναγώγητου μυαλού, βρίσκει την ευκαιρία να αναστήσει στο σελιλόιντ τη χρυσή εποχή του Hollywood, αφήνοντας (όπως πάντα) σε λεπτές σκηνοθετικές επιλογές το βάρος της πολιτικής του κριτικής: η φενάκη του καπιταλισμού θα αποκαλυφθεί στο καθρέφτισμα του πιο λαμπρού του τέκνου συνοδεία μιας φράσης, σύνοψης του μέλλοντος, που η αφήγηση αφήνει εκτός κάδρου. Αμίμητο σε τεχνικό επίπεδο, κατορθώνει να αιχμαλωτίσει και σε ένα βαθύτερο, προσωπικό, χάρη στην ερμηνεία καριέρας του Leonardo DiCaprio. Το Citizen Kane του νέου αιώνα.

Α.Π.

37. THE WHITE RIBBON (2009)

Του Μίκαελ Χάνεκε

Τέσσερα χρόνια μετά το Cache, όπου οι νέοι υπενθυμίζουν στους μεγαλύτερους τα σφάλματα του παρελθόντος για τα οποία θα έπρεπε να αισθάνονται ένοχοι, ο Χάνεκε εμβαθύνει περισσότερο τη μελέτη του για το χάσμα των γενεών, τονίζοντας τη διαχρονικότητά του, καθώς τοποθετεί την ιστορία του στις αρχές του 20ου αιώνα. Έχοντας ως πεδίο ένα μικρό χωριό, τοποθετεί σε 2 στρατόπεδα νέους και γέροντες, δίνει διακριτούς ρόλους στους δεύτερους (αντί ονομάτων υπάρχει η ιδιότητα του καθενός) και με αξιομνημόνευτη προσήλωση παρουσιάζει τη μικρογραφία μιας ολόκληρης κοινωνίας, που το έγκλημά της δεν είναι το γεγονός ότι συνέβαλλε στο ξεκίνημα του Μεγάλου Πολέμου όπως λεγόταν τότε, αλλά στο ότι γαλούχησε μια γενιά που 30 χρόνια αργότερα κόντεψε να αφανίσει την ανθρωπότητα με τον δικό της πόλεμο.

T.M

36. THE ASSASSINATION OF JESSE JAMES BY THE COWARD ROBERT FORD (2007)

Του Άντριου Ντόμινικ

O Andrew Dominik ξεκινάει από την τοπογραφία της ελευθερίας ενός κλασσικού γουέστερν (το widescreen ισχυροποιεί την παρουσία του χώρου και εμποτίζει τις εικόνες με την αίσθηση της ανθρώπινης μικρότητας, αλλά και αναδεικνύει την ανάγκη μιας πράξης που θα αφήσει το στίγμα της) και πατώντας πάνω σε μια σπαρακτική παλέτα χρωμάτων και τη στοιχειωτική μουσική των Nick Cave και Warren Ellis – που λειτουργεί ως το basso continuo της ταινίας - φτάνει σε μια στρωματογραφία της ψυχής. Η συνήχηση εξωτερικής δράσης και μελαγχολικού στοχασμού, η κινηματογραφική όσμωση βίαιων ξεσπασμάτων, σιωπηρών βλεμμάτων και του ποιητικού voice over λόγου, μας δίνουν την τονικότητα και τον χρωματισμό της σχέσης των δύο χαρακτήρων. Η μετρημένη δράση απλώνεται στον τίτλο της ταινίας. Τα υπόλοιπα είναι μια μεθυστική, καπνισμένη επίγευση νοθείας ενός είδους (γουέστερν) που δεν υπάρχει πια.

Γ.Π.

35. CASINO ROYALE (2006)

Του Μάρτιν Κάμπελ

Η σειρά του 007, 52 χρόνια τώρα, είναι ό,τι εμπορικότερο ανέδειξε το βρετανικό σινεμά. Πολλοί μπορεί να το απορρίπτουν σαν το (ακμάζον…) παρηκμασμένο προτεκτοράτο ενός βέρου καπιταλιστικού σινεμά. Η άλλη όψη είναι πως διακρίνει μια πολύ ειδική μερίδα σινεφίλ ανδρών, που ζούνε το δικό τους φαντασιωτικό παραμύθι, το προτιμούν έτσι, και ταυτόχρονα νοιώθουν «σπίτι» τους με το που ακούγεται το «τα ρα - τα ρααααα – τα τα ραααα».

Στο Καζίνο Ρουαγιάλ ο λόγος αυτής τους της φαντασίωσης αναγεννάται πλήρως, συνεπικουρούμενος μιας από τις ωραιότερες ιστορίες αγάπης της δεκαετίας, ενώ ο πρωτοεμφανιζόμενος Κρεγκ επανιδρύει με αυταρχικότητα αγιασμένη τον χαρακτήρα όπως μόνο σήμερα θα μπορούσε και θα ‘πρεπε να είναι.

Η.Δ.

34. SONGS FROM THE SECOND FLOOR (2000)

Του Ρόι Άντερσον

Είναι γνωστό ότι η τραγωδία και η κωμωδία χωρίζονται από μια λεπτή, νοητή γραμμή. Αυτή η γραμμή είναι η φόρμα, η οπτική γωνία του δημιουργού. Στις αρχές των 00’s, ο Σουηδός Roy Andersson αποφάσισε να θολώσει το όριο και να αφήσει τις κατηγορίες να κολυμπήσουν η μία μέσα στην άλλη, μετατρέποντας την τραγωδία του, κτηνωδώς καπιταλιστικού, δυτικού πολιτισμού σε αντικείμενο σουρεαλιστικής διακωμώδησης.

Η μοντέρνα εμπειρία (σε ό,τι το οικουμενικό διαθέτει) της αλλοτρίωσης, του ωφελιμισμού και της αποπνευματοποίησης, σαν πικρό ανέκδοτο που εκρήγνυται στο πρόσωπο μας, να τι είναι τα «Τραγούδια Από Τον Δεύτερο Όροφο». Όχι απλά μια πολύ μεγάλη ταινία, κάτι πιο δυσοίωνο, πιο κρίσιμο που μας αφορά. Ο σαρκαστικός επικήδειος μιας εποχής που αρνείται να παραδεχθεί πως πεθαίνει.

Γ.Σ.

33. THE MAN WHO WASN’T THERE (2001)

Των Τζόελ & Ίθαν Κόεν

Περισσότερο κι από ένα μεταμοντέρνο φιλμ νουάρ, περισσότερο κι από ένα υπέροχο σινεφιλικό παιχνίδι, περισσότερο κι από μια ακόμα αφορμή για τα δαιμόνια αδέλφια να επιδοθούν στις συναρπαστικές σκηνοθετικές και σεναριακές πιρουέτες που μας έχουν συνηθίσει, ο «Άνθρωπος που δεν ήταν εκεί» είναι ένα ανεπανάληπτο αριστούργημα πάνω στον Λόγο και τη σιωπή. Στον ακατάπαυστο λόγο που ρέει αέναα μέσα στο κεφάλι μας και δε μπορεί παρά να ισοδυναμεί με σιωπή στους κόλπους αυτού του κόσμου που αχρηστεύει την επικοινωνία. Το εσωτερικό και το εξωτερικό για πάντα χωρισμένα, κι ο καθένας να διηγείται στον εαυτό του μια σπαταλημένη ζωή.

Ταινία ορόσημο για το ευρύτερο κοενικό έργο, με μια κεντρική ερμηνεία από τον B.B. Thornton που-καλά το μαντέψατε- υπερβαίνει τα λόγια και κάθε περιγραφή.

Γ.Σ.

32. THE WRESTLER (2008)

Του Ντάρεν Αρονόφσκι

Όσους αγώνες κι αν έχεις παλέψει μέσα στο ρινγκ, δεν θα καταφέρεις ποτέ να κατανοήσεις τους κανόνες που θέτει η αληθινή ζωή. Μια ζωή που στήνει το παιχνίδι χωρίς να μας ρωτήσει και μας χτυπάει, τις περισσότερες φορές αλύπητα, μέχρι το σημείο της υπαρξιακής μας αποδόμησης. Ο Aronofsky παρουσιάζει τη σοκαριστική ψυχική διάλυση του Randy και στη συνέχεια του δίνει την ευκαιρία να παλέψει μια τελευταία φορά για όσα έχασε στο πέρασμα του χρόνου χωρίς να το καταλάβει. Ο γνήσιος αυτός (αντι)ήρωας δίνει τη σημαντικότερη μάχη της ζωής του (αυτή τη φορά εκτός ρινγκ), ιδρώνει, ματώνει και δακρύζει, συνειδητοποιώντας ότι στην αφιλόξενη αρένα της ζωής κάποιοι θα σε μισήσουν, κάποιοι θα σε αισθανθούν, οι περισσότεροι όμως απλά θα αδιαφορήσουν, γυρνώντας το βλέμμα από την άλλη πλευρά.

Για πάντα δικός μας.

Χ.Ζ.

31. CACHE (2005)

Του Μίκαελ Χάνεκε

Τι θα συνέβαινε εάν η συνείδησή μας κρατούσε μια κάμερα και κατέγραφε όλα όσα θέλουμε να κρύψουμε; Ο Haneke συνδυάζει την κλινική του ματιά με μία φόρμα σαφώς πιο αφηγηματική από κάθε προηγούμενη ταινία του και ξεδιπλώνει με χειρουργική ακρίβεια το ζήτημα της ατομικής και συλλογικής ενοχής στο δυτικό κόσμο που χτίστηκε πάνω στη βία και το ψέμα.

Α.Π.

Εκλεκτικές Συγγένειες: Ossessione vs. Thérèse Raquin

Από τον Παναγιώτη Μπούγια

Ossessione (Διαβολικοί Εραστές, 1943)

(βασισμένο στη νουβέλα του Τζέιμς Κέην «Ο Ταχυδρόμος Χτυπάει Πάντα Δυο Φορές»)

Σκηνοθεσία: Λουκίνο Βισκόντι

Παίζουν: Μάσιμο Τζιρότι, Κλάρα Καλαμάϊ

134΄, 1.37:1  

Thérèse Raquin (Ερασταί της Σάρκας, 1953)

(βασισμένο στην ομώνυμη νουβέλα του Εμίλ Ζολά) 

Σκηνοθεσία: Μαρσέλ Καρνέ

Παίζουν: Σιμόν Σινιορέ, Ραφ Βαλόνε

102’, 1.37:1  

Το μοτίβο των καταραμένων εραστών και ο διαλεκτικός στοχασμός  πάνω στο τρίπτυχο πάθος – βία – αποξένωση, ανταμώνουν σε δύο φιλμ που συνθέτουν μια αστραφτερή αλληγορία πάνω στην προαιώνια σύγκρουση της επιθυμίας με το θάνατο και  επιφέρουν τη ρήξη με τον εφησυχασμό, υπογραμμίζοντας τα ηθικά διλήμματα και την έλλειψη εμπιστοσύνης στις κοινωνικές δομές της εποχής τους. 

Nostromo Home Cinema 7

Η Επιλογή Του Δεκαπενθημέρου

Από τον Χρήστο Ζαφειριάδη

All is Lost (Όλα Χάθηκαν, 2013) ****

Σκηνοθεσία: Τζέι Σι Τσάντορ

Πρωταγωνιστεί: Ρόμπερτ Ρέντφορντ

106', 2.35:1

Το All is Lost είναι μια ταινία για έναν άνθρωπο που βρίσκεται επάνω σε ένα ιστιοπλοϊκό στο μέσο ενός αφιλόξενου ωκεανού και χωρίς να αναγνωρίζουμε αμέσως του λόγους,  γίνεται ολότελα δικός μας. Χαρίζεται χωρίς δισταγμό σε εμάς που τον παρακολουθούμε να παλεύει με τα σφοδρά στοιχεία της φύσης, προσφέροντάς μας απλόχερα ένα κομμάτι της ψυχής του. Μιας ψυχής που δεν διαφέρει από τις δικές μας και που όταν σε στιγμές συντονίζεται (με χαρακτηριστική ευκολία, είναι η αλήθεια) με όσα ενυπάρχουν μέσα μας, σου έρχονται δάκρυα στα μάτια από τις ομοιότητες του πάθους και των συναισθημάτων. Όχι του πόνου, της αγανάκτησης και της οργής, αλλά της σωματικής και πνευματικής διατήρησης σε έναν κόσμο φτιαγμένο να εκφυλίζει τη ζωή, κατασπαράσσοντας παράλληλα όσα πιστέψαμε για μια στιγμή ότι μπορεί να μας ανήκουν.

Ταινίες 00's: 41-50

Από Nostromo Team

Ιδεοψυχαναγκαστική μανία κάθε σινεφίλου οι λίστες, λατρεύονται παιδιόθεν και πανταχόθεν, συνιστούν ενδεικτικό οδηγό που αναδίδει -θέλουμε να πιστεύουμε- χαρακτήρα, αλλά χάνουν το νόημά τους αν δε συνοδεύονται κι από δυο κουβέντες για τα περιεχόμενά τους.

Στο Nostromo, εδώ και λίγες εβδομάδες προετοιμάζουμε μια πενηντάδα για τα 00's, που θα φτάσει σε εσάς με δόσεις. Πενήντα αγαπημένες ταινίες της ομάδας μας, όπως δημοκρατικά ψηφίστηκαν. Τον μαραθώνιο αυτό θα ακολουθήσει μια εμφατική ανάρτηση για τις επιδραστικές τάσεις που παρατηρήθηκαν κατά την αναφερθείσα δεκαετία.

Πριν την αντίστροφη μέτρηση, μια τιμητική αναφορά για αυτές που οριακά έμειναν εκτός συλλογικής λίστας.

- Ο Βασιλιάς (2002) του Νίκου Γραμματικού

- Baran (2001) του Μαγίντ Μαγίντι

- The Flags Of Our Fathers (2006) του Κλιντ Ίστγουντ

- Sideways (2004) του Αλεξάντερ Πέιν

50. HUNGER (2008)

Του Στιβ Μακουίν

Οι 66 ημέρες απεργίας πείνας του Ιρλανδού επαναστάτη Bobby Sands την άνοιξη του 1981 αποτελούν πηγή έμπνευσης για τον McQueen, ο οποίος δημιουργεί μια μαρτυρική σπειροειδή κατάδυση στην κόλαση των φυλακών Maze και τις εικόνες ανείπωτης βίας και θυμωμένου παραλογισμού που χαρακτήριζαν την εποχή εκείνη. Παράλληλα χτίζει τα πλάνα του σε μια ψυχή που σπαρταρά σιωπηλά, αφιερώνοντας τον θάνατό της στην ακατάβλητη επιθυμία για ελευθερία (σώματος, πνεύματος και ιδεών). Μια επιθυμία που τονίζει τη διαφορά μεταξύ ηθικών αρχών και κτηνώδους εμπειρίας και με τη σειρά της αφιερώνεται σε όλες τις φωνές που δεν μπορούν να δαμαστούν, που κραύγασαν για μια φορά και δεν μπορούν πλέον να σωπάσουν.

Χ.Ζ.

49. YOUTH WITHOUT YOUTH (2007)

Του Φράνσις Φορντ Κόπολα

Από τη μια ένα κρυπτικό δοκίμιο πάνω στην φιλοσοφία της θρησκείας, της γνώσης και της αγάπης κι απ’ την άλλη μια πλουραλιστική κινηματογραφική πανδαισία ψευδοϊστορίας, μοντάζ και ρομαντισμού, η Νεότητα δίχως Νιότη άφησε αμήχανο το λιγοστό κοινό που την είδε. Ίσως ο μυστικισμός, οι συσκοτίσεις κι αυτή της η ακραιφνής πίστη στο όνομα ενός ρόδου δεν είναι και για περισσότερους.

Η.Δ.

48. THE PRESTIGE (2006)

Του Κρίστοφερ Νόλαν

Πριν αποφασίσει να σοκάρει με τη σκηνοθετική βιρτουοζιτέ και τον σεναριακό μαξιμαλισμό του Inception, ο πολύς Christopher Nolan είχε ήδη σκαρώσει την τέλεια ταινία για την οποία αξίζει να τον θυμούνται οι επερχόμενες γενιές των σινεφίλ. Γιατί το Prestige, χωρίς να πασχίζει να μας επιβάλλει τις αλληγορίες του, καταφέρνει να αποτελεί, ταυτόχρονα, ένα πρώτης τάξεως εγκεφαλικό θρίλερ ανατροπών και μια θεσπέσια παραβολή πάνω στην παραπλανητική δύναμη της Τέχνης ή στην Τέχνη ως παραπλάνηση.

Εδώ πρόκειται κυρίως για το αισθητικό αντικείμενο, ιδωμένο -όπως θα έλεγε ο Λακάν- σαν “παγίδα βλέμματος”. Αλλά και για την ενδόμυχη ανάγκη του θεατή να εξαπατηθεί. Ανάγκη καθ’ όλα σεβαστή από τον Nolan, που στο Prestige την ικανοποιεί με τον πιο ιδιοφυή και –αβίαστα- εντυπωσιακό τρόπο όλης της φιλμογραφίας του.

Γ.Σ.

47. THE PLEDGE (2001)

Του Σον Πεν

Η, κατ’ εμέ, καλύτερη ταινία του σκηνοθέτη Penn  μοιάζει με φιλμική απάντηση στο υποθετικό ερώτημα «τι θα γινόταν αν το πνεύμα του Samuel Beckett καταλάμβανε τον Jonathan Demme του Silence Of The Lambs». Καθόλου περίεργο λοιπόν που σ’ αυτό το κατάμαυρο αριστούργημα θα συναντήσεις μια σειρά από προβληματικές του Θεάτρου του Παραλόγου (ο νιτσεϊκός Θάνατος του Θεού, το ανούσιο της ύπαρξης, η ανθρώπινη δραστηριότητα σαν μακάβριος χορός με το Τίποτα) , περασμένες μέσα από τα φίλτρα του αστυνομικού θρίλερ. Και μαζί τους, την καλύτερη ερμηνεία του μεγάλου Jack Nicholson, για τα 00’s (τουλάχιστον).

Κατάφορα υποτιμημένη, απευθυνόμενη, έτσι κι αλλιώς, σε λίγους καθότι βαριά κι ασήκωτη μέσα στον πεισιθάνατο ρεμβασμό της, αυτή είναι μια «Υπόσχεση» για σπουδαίο σινεμά που κρατιέται με το παραπάνω.

Γ.Σ.

46. MEMENTO (2000)

Του Κρίστοφερ Νόλαν

Στα χαρτιά, η αναζήτηση της αλήθειας απαιτεί αλτρουιστικό θάρρος και ενδύεται, με υψιπέτεια, τον μανδύα της αρετής. Στο Memento, μετριέται περισσότερο με γνώμονα το -όποιο- βάρος της προσωπικής σου ανάγκης και ένα θάρρος χωμάτινο και εγωιστικό, ανάμικτο με τον φόβο του τί θα αντικρύσεις και κυρίως τί θα πράξεις αν, στο τέλος, η εύρεση της αλήθειας απαιτεί τον δικό σου χαμό.

Δεν θέλει να σε "εξαπατήσει" σαγηνευτικά, δεν εγείρει διλήμματα ηθικής αποκατάστασης, δεν σου δίνει καν μια ιστορία για να θυμάσαι και να διηγείσαι. Σου "σακατεύει" το μυαλό, φυτεύοντάς σου από την αρχή μια αγωνία που δεν αναβάλλεται και στο τέλος την αίσθηση πως όλα γύρω σου είναι τοίχωμα και αντίσταση στο σώμα και ότι η αλήθεια είναι –σπανίως- λυτρωτική.

Μια από τις πιο δυνατές fuck-with-your-mind ταινίες της προηγούμενης δεκαετίας.

Γ.Π.

45. HIGH FIDELITY (2000)

Του Στίβεν Φρίαρς

Χωρίς να συνεισφέρει σε κάτι στην εξέλιξη της κινηματογραφικής γραφής και χωρίς να επηρεάσει στο άμεσο μέλλον το είδος του, το High Fidelity λατρεύεται από έναν πολύ μεγάλο αριθμό ανθρώπων ανά τον κόσμο. Ίσως είναι το έξοχα προσαρμοσμένο κείμενο του Χόρνμπι, ίσως η ιδανική ενσάρκωση του ήρωα από τον Τζον Κιούζακ (που βλέποντάς τον από την αρχή, οποιαδήποτε άλλη επιλογή θα έμοιαζε άστοχη), ίσως οι μουσικές αναφορές και τα memorabilia. Για τον γράφοντα είναι πάνω από όλα η απόδοση της ανασκόπησης του παρελθόντος, που επιχειρεί κάποιος πριν από ένα κομβικό σημείο της ζωής του, με τον τρόπο που ξέρει καλύτερα – στην προκειμένη με μια παράλληλη ανασυγκρότηση βινυλίων.

Τ.Μ.

44. GOSFORD PARK (2001)

Του Ρόμπερτ Όλτμαν

Στις ταινίες του Όλτμαν συμβαίνουν τόσα πολλά μέσα στο κάδρο, που απαιτούνται κάμποσες επαναληπτικές προβολές για να τα αφομοιώσεις όλα. Αρετή που, σε συνδυασμό με τους -σήμα κατατεθέν- επικαλυπτόμενους διαλόγους, δεν θα μπορούσε να λείπει από το Gosford Park. Όπου ο δαιμόνιος Αμερικανός δημιουργός κατορθώνει να σκαρώσει μια σάτιρα των ηθών της βρετανικής αριστοκρατίας, μια λεπτή παρωδία της σχετικής ομοεθνούς φιλμογραφίας, αλλά και των whodunit, χωρίς όμως ποτέ να καθιστά το δράμα των ηρώων του ανέκδοτο. Πρόκειται για την τελευταία σπουδαία ταινία μιας φιλμογραφίας άνισης, μα τόσο ποικιλόμορφης, που μάλλον δεν έχει ανάλογό της σε εκατό –και βάλε- χρόνια σινεμά.

Γ.Β.

43. CLOSER (2004)

Του Μάικ Νίκολς

Ο Μάικ Νίκολς, σε αυτή την απρόσμενη ταινία, περνά πριονοκορδέλα τον σύγχρονο αστό (αυτόν τον συγκαλυμμένο βάρβαρο) με την αυταρέσκειά του, την ανικανότητά του να αναπτύξει ανθρώπινες σχέσεις, τις σεξουαλικές νευρώσεις του και το συναισθηματικό έλλειμμα που παραβλέπει παραδομένος σε ένα αβαθές και επιπόλαιο way of life και έναν θεόρατο εγωκεντρισμό.

Μια φιγούρα τόσο αντιπαθής -που την αναγνωρίζεις καλά γύρω σου και μέσα σου- που ίσως και να τη λυπάσαι μιας και καταλήγει τόσο μόνη και ανικανοποίητη.

Ι.Μ.Λ.

42. ANCHORMAN: THE LEGEND OF RON BURGUNDY (2004)

Του Άνταμ ΜακΚέι

Την περασμένη δεκαετία ο Τζουντ Άπατοου και οι συνεργάτες του επανέφεραν στο προσκήνιο την ενήλικη κωμωδία κι απενοχοποίησαν το εξωφρενικό χιούμορ με μια σειρά από ξεκαρδιστικά φιλμ, όπου ενήλικοι άντρες αφήνουν τον έφηβο μέσα τους να ξεφαντώσει. Το Anchorman όμως είναι η ταινία που ξεχωρίζει από τον κανόνα. Πρόκειται για μια ευτυχή συγκυρία, όπου μια χούφτα χαρισματικοί κωμικοί απαλλάσσονται από τα δεσμά του σεναρίου και, με κορυφαίο του χορού τον Γουίλ Φέρρελ, επιδίδονται σε ένα ανεπανάληπτο όργιο αυτοσχεδιασμού, που, όταν βρίσκει στόχο, θέλει προσπάθεια για να μην δαγκώσεις το πάτωμα από τα γέλια.

Απαγορευμένο σε 9 χώρες, λειτουργεί στο 60% των περιπτώσεων κάθε φορά.

Γ.Β.

41. UP (2009)

Των Πιτ Ντόκτερ & Μπομπ Πέτερσον

Αγαπητή Pixar,

Στέλνω αυτό το μικρό μήνυμα, για να σου απευθύνω ένα μεγάλο ευχαριστώ. Σ’ευχαριστώ που με το μοντάζ μιας κοινής ζωής με τα πάνω της και τα κάτω της και την προσμονή ενός ταξιδιού που διαρκώς αναβάλλεται, με έκανες να λιώσω στο κλάμα. Που με το θέαμα ενός σπιτιού, το οποίο ίπταται στους ουρανούς χάρη σε μια συστάδα από μπαλόνια, έδωσες σάρκα και οστά στα παιδικά μου όνειρα. Που μου υπενθύμισες πως, αν ποτέ πάψω να αναζητώ μια καινούργια περιπέτεια, θα είναι σα να βαδίζω μόνος και δυστυχής προς τον (αναπόφευκτο) θάνατο.

Σ’ ευχαριστώ πάνω από όλα γιατί η παιδικότητα της παλιάς Ντίσνεϋ, η αθωότητα του βωβού σινεμά και, ειδικότερα, η ανθρωπιά του Τσάπλιν κατοικούν στις εικόνες σου. Τα χρειάζομαι όλα αυτά.

Δικός σου για πάντα,

Γιάννης

Γ.Β.

Dallas Buyers Club (2013) * * * 1/2

Από τον Ιωάννη 'Moody' Λαζάρου

Σκηνοθεσία: Ζαν Μαρκ Βαλέ

Πρωταγωνιστούν: Μάθιου Μακόναχι, Τζένιφερ Γκάρνερ, Τζάρεντ Λέτο

117 λεπτά 2.35:1

Ο Ρον είναι ένας καχύποπτος, ομοφοβικός, ψωροπερήφανος, ροντέο απατεωνίσκος που διαγιγνώσκεται πως πάσχει από Aids τη δεκαετία του ’80 -τότε που η κοινή γνώμη πίστευε πως μόνο οι ομοφυλόφιλοι προσβάλλονται από τον ιό HIV (αναλογιστείτε την τραγική ειρωνεία για ένα σύμβολο τεξανής αρρενωπότητας σαν κι αυτόν)

Η πρώτη του αντίδραση, δυσπιστία απέναντι στη διάγνωση. Στη συνέχεια επιδίδεται σε ένα γκραν γκινιόλ αυτοκαταστροφικότητας ανάμεσα σε κόκες, ουίσκι και πόρνες. Δοκιμάζει και παράνομα φάρμακα, μέχρις ότου –μετά από ενδελεχή έρευνα- βρεθεί στο Μεξικό και στραφεί στην ενίσχυση του ανοσοποιητικού του με βιταμίνες, ιχνοστοιχεία, πρωτεΐνες κ.α. Το επιχειρηματικό χούι παραμένει και στήνει παρέα με μια τραβεστί τη λέσχη εναλλακτικής φροντίδας ασθενών.

Ο Εγωιστής Γίγαντας (2013) * * * 1/2

Από τον Ιωάννη 'Moody' Λαζάρου

Σκηνοθεσία: Κλίο Μπάρναρντ

Πρωταγωνιστούν: Κόνερ Τσάπμαν, Σον Τόμας

91 λεπτά, 1.85:1

Στην μακρά παράδοση του βρετανικού κοινωνικού ρεαλισμού, με ρίζες τον Κεν Λόουτς και τον Άλαν Κλαρκ, αλλά και διαθέτοντας μια διακριτικά ποιητική ματιά σαν της Άρνολντ και του Μέντοουζ, η (πολύ ελεύθερη) διασκευή του μύθου του Όσκαρ Ουάιλντ βρίσκει δύο δεκατριάχρονα αγόρια στην επαρχία να παλεύουν για την επιβίωσή τους, περιβαλλόμενα από εξαθλιωμένες λούμπεν οικογένειες (ούτε καν εργατικής τάξης) και έχοντας αποβληθεί από το σχολείο τους.

Όταν βρεθεί στο δρόμο τους ένας –εγωιστής γίγαντας- ρακοσυλλέκτης, θα αρχίσουν να δουλεύουν για αυτόν, συλλέγοντας παρανόμως καλώδια με ένα άλογο και ένα κάρο, αλλά η αδυναμία αυτού για το ένα από τα δύο παιδιά (τον «ακόλουθο» και όχι τον «αρχηγό»), θα δοκιμάσει τη φιλία τους.

Μνημείων Άνδρες (2014) * * *

Από τον Ηλία Δημόπουλο

Σκηνοθεσία: Τζορτζ Κλούνι

Πρωταγωνιστούν: Τζορτζ Κλούνι, Ματ Ντέϊμον, Μπιλ Μάρεϊ, Τζον Γκούντμαν, Κέϊτ Μπλάνσετ, Ζαν Ντιζαρντέν, Χιου Μπόνβιλ, Μπομπ Μπάλαμπαν

118’ 2.35:1

Εδώ και κάμποσα χρόνια ξέρουμε καλά πως ο Κλούνι αντιπροσωπεύει και σαν στυλ και σαν υποκριτική κατασκευή την (τελευταία;) αναλαμπή του κλασσικού Χόλιγουντ που κάποιοι ακόμα θυμούνται και λιγότεροι πρόλαβαν.

Σκηνοθετικά, ωστόσο, τρεις από τις πέντε ταινίες του (Confessions of  Dangerous Mind, Goodnight and Good Luck και Ides of March) ασχολούνται περισσότερο με την τηλεοπτική πραγματικότητα ή/και παθογένεια της εποχής μας και τον πολιτικό της αντίκτυπο. Είναι μόνο το παραγνωρισμένο Leatherheads που λοξοκοιτάει το κλασσικό screwball και τώρα πια, επίσημα, τούτο δω, που είναι σαν μια ταινία του ’60, ένα arty dozen, μια ταινία επιτελείου και ιστορικοπολιτικής ορθότητας.

Μια Χειμωνιάτικη Ιστορία (2014) * *

Από τον Ιωάννη 'Moody' Λαζάρου

Σκηνοθεσία: Ακίβα Γκόντσμαν

Πρωταγωνιστούν: Κόλιν Φάρελ, Τζέσικα Μπράουν Φίντλεϊ, Ράσελ Κρόου, Γουίλιαμ Χερτ, Τζένιφερ Κόνελι, Γουιλ Σμιθ

118 λεπτά, 2.35:1

Αν ο Κοέλιο στον περίφημο «Αλχημιστή» του υποστηρίζει πως όταν θες πολύ να συμβεί κάτι, όλο το σύμπαν συνωμοτεί υπέρ σου, τότε ο Γκόλντσμαν στην ταινία του, κατ’αναλογία, διατυμπανίζει πως αν το πεπρωμένο σου είναι να γίνεις το θαύμα κάποιου άλλου, τότε θα ζήσεις, μοιραία, μέχρι αυτό να εκπληρωθεί.

Μια ταινία που περισσότερο επικαλείται τη μαγεία παρά σε κάνει να την αισθανθείς (ενώ εμφανώς καταβάλλεται προσπάθεια να αποκτήσει Ντικενσιανό χρώμα), φέρει τον μανιχαϊσμό ενός απλοϊκού παραμυθιού, απεικονίζει καρτουνίστικα κάποιους χαρακτήρες (του Ράσελ Κρόου και το cameo του Γουίλ Σμιθ) και επιλέγει μελοδραματικούς τόνους όταν αγγίζει το καταραμένο του βιαστικού ρομάντζου της ή τις αρρώστιες που λυμαίνονται κάποιων ηρώων της, διατηρεί όμως ακλόνητη την πίστη της στην ανυστερόβουλη αγάπη και μας προσφέρει μια ελκυστική κινηματογράφηση –από αυτές που συνηθίζει, άλλωστε, ο Ντεσανέλ.