Money Talks #019

Από τον Γιάννη Βασιλείου

Παρά την κατακραυγή των θρησκευτικών οργανώσεων (ή και εξαιτίας της) ο Νώε του Αρονόφσκυ έπνιξε τον ανταγωνισμό, υπερέβη τις εκτιμήσεις των αναλυτών και κατέστη ακόμα μια εισπρακτική νίκη για το σκεπτόμενο μπλοκμπάστερ. Το αξιοπερίεργο, που προκύπτει από τα νούμερα, είναι πως το κοινό γυρίζει την πλάτη του στον Ράσελ Κρόου, όποτε πρωταγωνιστεί σε ταινία που εκτυλίσσεται στο σήμερα, αλλά τον ακολουθεί πιστά όταν φορά το κουστούμι του και παίζει σε φιλμ εποχής.

Το Μικρό Ψάρι (2014) ***

Από τον Ηλία Δημόπουλο

Σκηνοθεσία: Γιάννης Οικονομίδης

Πρωταγωνιστούν: Βαγγέλης Μουρίκης, Πέτρος Ζερβός, Γιάννης Τσορτέκης, Βίκυ Παπαδοπούλου, Γιώργος Γιαννόπουλος, Σόνια Θεοδωρίδου, Πόπη Τσαπανίδου

Με άλλο τονισμό, ο κεντρικός χαρακτήρας Στράτος, γίνεται Στρατός. Με μια γραμματική αλλαγή, Στράτα. Ο Οικονομίδης, σκόπιμα ή μη, έφτιαξε έναν «υπό παρασκευή» στρατευμένο χαρακτήρα στη δική του στράτα. Έναν άνθρωπο με βαρύ παρελθόν κι ένα υποθηκευμένο παρόν διπλής ταυτότητας (φτιάχνει ζύμες/εκτελεί συμβόλαια θανάτου), μονής κατεύθυνσης (το τέλος του), μηδενικής ανεξαρτησίας – είναι καταδικασμένος στον υπόκοσμό του και τις «αποπληρωμές» του παρελθόντος.

Όπως οι ήρωες από τους οποίους αντλεί – ο Τράβις Μπικλ του Σκορσέζε, ο Σαμουράϊ του Ζαν Πιερ Μελβίλ (όλο το σινεμά του Μελβίλ, μιας και αναφέρθηκε) – ο Στράτος έχει έναν αδέκαστο ηθικό κώδικα εντός του. Ωστόσο, λιγομίλητος και φαινομενικά απαθής, μοιάζει να περιμένει – στο εντελώς νομοτελειακό σύμπαν της κοινωνίας του φιλμ – τη στιγμή που θα καταλύσει την αντίδρασή του. Μια αντίδραση θνησιγενή, «αυτοδίκαιη» άρα – για τους πολλούς -  εκ φύσεως λανθασμένη. Αντίδραση μ’ αυτόν για πρώτο και τελευταίο θύμα. Μια αντίδραση ωστόσο ριζική στο μικροκλίμα του. Κυριότερα, ηθικά απαραίτητη (αυτοεξόντωσης συμπεριλαμβανόμενης) ώστε ν΄αποκατασταθεί μια κάποια ισορροπία Καλού-Κακού σ’ ένα περιβάλλον ολοκληρωτικά παραδομένο στο δεύτερο.

Τα Muppets Καταζητούνται (2014) ***

Από τον Ηλία Δημόπουλο

Σκηνοθεσία: Τζέϊμς Μπόμπιν

Πρωταγωνιστούν: Κέρμιτ, Μις Πίγκι, Φόζι, Γουόρεν, Γκόνζο, Άνιμαλ, Σκούτερ, Ρίκι Ζερβέ, Τάϊ Μπερέλ, Τίνα Φέϊ.

112’, 1.85:1

Για μια γενιά τηλεθεατών τα Muppets (1976-1981) ήταν μια ευλογημένη τηλεοπτική στιγμή που συνέβαλε στο (μη) μεγάλωμά της. Έκτοτε φτιάχτηκαν και επτά κινηματογραφικές ταινίες, τούτη είναι η όγδοη, η πρώτη μάλιστα μεσούσης της τηλεοπτικής προβολής, το 1979. Όλες τους, πλην της πρώτης, δεν ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένες εμπορικά, το Muppets from Space (1999) ήταν μεγάλη αποτυχία κι όλα έδειχναν πως οι μαριονέτες που ένα σημαντικό κομμάτι πληθυσμού άνω των 35 λάτρεψε, θα έπαυαν να κινούνται. Έπρεπε να περάσουν 12 χρόνια για να πιστέψει κάποιος στο reboot των Muppets. Πίστεψε η Ντίσνεϊ. Τα Muppets του 2011 μάζεψαν 165 εκατομμύρια δολάρια σ’ όλο τον κόσμο κι έβαλαν και την ιδέα ενός σίκουελ.

Νώε (2014) **1/2

Από τον Ηλία Δημόπουλο

Σκηνοθεσία: Ντάρεν Αρονόφσκι

Πρωταγωνιστούν: Ράσελ Κρόου, Τζένιφερ Κόνελι, Έμα Γουάτσον, Ρέϊ Γουΐνστοουν, Άντονι Χόπκινς

138’, 1.85:1

Ο Ντάρεν Αρονόφσκι είναι ο κατ’ εξοχήν ποιητικός σκηνοθέτης της γενιάς του. Είτε αναλύεται σε new age παραληρήματα (The Fountain) ή βιογραφεί ανθρώπους στον (τελευταίο) αγώνα της ζωής τους (Wrestler, Black Swan) περιοδεύει σκηνοθετικά ένα στυλ βαθύτερα ιμπρεσιονιστικό που καταγράφει την εντύπωση και το προσωπικό ίχνος μιας ζωής στο ύστατο σημείο καμπής της. Στο σημείο που θα κερδηθεί η προσωπική αθανασία. Υπό αυτήν την έννοια ο Αρονόφσκι ανέκαθεν φλερτάρει με το θρησκευτικό σινεμά κι ο Νώε μοιάζει ένα φυσιολογικό επόμενο βήμα.