Money Talks #002

Από τον Γιάννη Βασιλείου

Το “The Hunger Games” κράτησε την πρώτη θέση για δεύτερη εβδομάδα και έχει βάλει στο μάτι το “Iron Man 3” με τα 409 του εκατομμύρια, για τον θρόνο της πιο επιτυχημένης, εμπορικά, ταινίας της χρονιάς. Το success story της εβδομάδας όμως ακούει στο όνομα “Frozen” το οποίο σημείωσε ρεκόρ ανοίγματος για το πενθήμερο του Thanksgiving, ξεπερνώντας τα 90 εκατομμύρια (για να καταλάβετε το μέγεθος της επιτυχίας οι περισσότεροι αναλυτές του box-office υπολόγιζαν σε ένα ποσό μεταξύ 40-50 εκατομμυρίων για το πενθήμερο).

Η Γέννηση του Κινηματογράφου (Μέρος Δεύτερον)

Από τον Αχιλλέα Παπακωνσταντή

Thomas Alva Edison: ο βιομήχανος εφευρέτης

 

Η δεύτερη διασημότερη υποψηφιότητα για την γέννηση του κινηματογράφου ακούει στο όνομα Thomas A. Edison. Ήδη από το 1893, ο εφευρέτης του φωνογράφου καθιερώνει τη συσκευή καταγραφής κινούμενων εικόνων, Kinetoscope, με δίπλωμα ευρεσιτεχνίας. Στις 14 Απριλίου 1894, αρχίζει η εμπορική της εκμετάλλευση στις ΗΠΑ. Η σημαντικότερη, ωστόσο, ημερομηνία είναι η 23 Απριλίου του ίδιου έτους, οπότε κι έχουμε την πρώτη επίδειξη του Vitascope, της πρώτης συσκευής προβολής ταινιών. Με όρους καθαρά χρονολογικούς, λοιπόν, μοιάζει παράλογο η επικρατούσα ιστοριογραφική θέση να αρνείται στον Edison την πρωτοπορία. Η εξήγηση βρίσκεται στην μη ικανοποίηση του κριτηρίου της συλλογικής εμπειρίας. Το Vitascope ήταν προορισμένο για ατομικές προβολές, με τον κάθε θεατή να σκύβει μέσα στη μηχανή για να μπορέσει να παρακολουθήσει το φιλμ. Πάντως, στο δαιμόνιο Αμερικανό βιομήχανο πιστώνεται η ιδέα της εμπορικής εκμετάλλευσης, αφού δική του ιδέα ήταν το κοινό να "γλυστράει" το νόμισμα (nickel) για να μπορέσει να παρακολουθήσει την παράσταση.

Η Γέννηση του Κινηματογράφου (Μέρος Πρώτο)

Από τον Αχιλλέα Παπακωνσταντή

Εν αρχήν ην το φως (Lumière)... Το ζήτημα του χρονικού σημείου γέννησης του σινεμά μοιάζει να έχει εύκολη απάντηση για τους μυημένους σινεφίλ. Ή μήπως όχι; Ο περί εκκίνησης προβληματισμός είναι κεφαλαιώδης για την κατεύθυνση που θα ακολουθήσουν στη συνέχεια όλοι οι κινηματογραφικοί κλάδοι, από την Ιστορία στη Θεωρία κι από την Κριτική ως την Ανάλυση. Η οποιαδήποτε επιλογή στο ερώτημα "ποιος εφηύρε το σινεμά" μαρτυρά την εκούσια ή μη υιοθέτηση κριτηρίων με διαρκείς κι αναπόφευκτες συνέπειες στη σημερινή μας επαφή με την τέχνη που είθισται να απαριθμούμε ως την έβδομη - ένας από τους πολλούς ορισμούς που η ακόλουθη παρουσίαση των βασικών υποψηφιοτήτων φιλοδοξεί να θέσει υπό αμφιβολία.

Movie to Remember (1): I Know Where I'm Going

Από τη Νάντια Φωτεινή Βλάχου

Ο Δρόμος Της Καρδιάς Της (1945) 

Σκηνοθεσία: Μάϊκλ Πάουελ - Έμερικ Πρεσμπέργκερ

Πρωταγωνιστούν: Γουέντι Χίλερ, Ρότζερ Λίβσεϊ, Τζον Λόρι

91’, 1.37:1

Την πρώτη φορά που μπήκα στην αίθουσα για να δω το I Know Where I’m Going!, ομολογώ ότι το έκανα με αρκετό σκεπτικισμό – παρά το γεγονός ότι οι ταινίες των «Τοξοτών» Powell και Pressburger (Μαύρος Νάρκισσος, Τα κόκκινα παπούτσια, Η ζωή και ο θάνατος του συνταγματάρχη Μπλιμπ, A matter of life and death) συγκαταλέγονται ανάμεσα στις καλύτερες που έχω δει. Γι’ αυτό φταίει μάλλον ο κριτικός της πορτογαλικής ταινιοθήκης, που την προλόγισε ως “την ωραιότερη ταινία που έχει γυριστεί ποτέ”, διατύπωση που είχα θεωρήσει υπερβολική. Ο σκεπτικισμός μου, ωστόσο, εξανεμίστηκε από τα πρώτα λεπτά της προβολής.

Η Τέλεια Ομορφιά (2013) * * * * 1/2

Από τον Ηλία Δημόπουλο

Σκηνοθεσία: Πάολο Σορεντίνο

Πρωταγωνιστούν: Τόνι Σερβίλο, Σαμπρίνα Φερίλι, Γκαλάτεα Ράνζι

142’, 2.35:1

Η παρακμή δεν έχει  παρά να καταφύγει στην γοητεία. Η Ομορφιά όμως βρίσκεται στη νεότητα και την θύμηση της ακμής της.

H αναζήτηση της Τέλειας Ομορφιάς γίνεται από τον Πάολο Σορεντίνο, από την αρχή, μέσα σ’ ένα όργιο φελινισμού (Roma, Πόλη των Γυναικών και φυσικά Dolce Vita), αέναων κινήσεων της μηχανής – που αν μη τι άλλο υποδηλώνουν την αναζήτηση και την μανία περιγραφής – Martini βέβαια (η Ρώμη εδώ ζει ακόμα με τις ανάσες του κινηματογραφικού της ’60) κι ενός σαρδόνιου σεναριακού παραληρήματος που ο απαράμιλλος Τόνι Σερβίλο προφέρει με μια διασκεδαστική ακρίβεια που θα ‘κανε τον ίδιο τον Όσκαρ Γουάϊλντ να αισθάνεται περίπου βλοσυρός.

Ραγισμένα Όνειρα (2012) * * 1/2

Από τον Ιωάννη 'Moody' Λαζάρου

Σκηνοθεσία: Φελίξ Φαν Γκρόνινγκεν

Πρωταγωνιστούν: Βερλ Μπάτενς, Γιόχαν Χέλντεμπεργκ, Νελ Κατρίς

135 λεπτά, 2.35:1

Η οκτάχρονη ιστορία ενός αταίριαστου(;) ζευγαριού από την κεραυνοβόλα γνωριμία μέχρι την θανατερή ρήξη -με κομβικό σταθμό τη σοβαρή νόσηση της κόρης τους- γίνεται εργαλείο ενδιαφέροντα αφηγηματικού πειραματισμού στα χέρια του Βέλγου σκηνοθέτη που συνθέτει ένα παζλ με ανακατεμένα κομμάτια- λαμβάνοντας σοβαρά υπ’ όψιν του τη χρειαζούμενη εναλλαγή των βαρύθυμων στιγμών με άλλες που αποπνέουν ανεμελιά και ενσωματώνοντας κάντρι ιντερλούδια που επιδιώκουν να δέσουν νοηματικά τα στιγμιότυπα.

The Hunger Games: Φωτιά (2013) * * 1/2

Από τον Ηλία Δημόπουλο

Σκηνοθεσία: Φράνσις Λόρενς

Πρωταγωνιστούν: Τζένιφερ Λόρενς, Τζος Χάτσερσον, Λίαμ Χέμσγουερθ, Γούντι Χάρελσον, Φίλιπ Σέϊμουρ Χόφμαν, Στάνλεϊ Τούτσι, Ντόναλντ Σάδερλαντ.

146’, 2.35:1

Η τριλογία των Hunger Games της Σούζαν Κόλινς, καταπιάνεται με την (όχι πολύ) μελλοντική δυστοπία μιας πολιτείας-θρύψαλλο που κρατά στην εξαθλίωση τον λαό της, ταΐζοντάς τον το (τηλεοπτικό) θέαμα της αλληλοσφαγής του.

Diana (2013) * *

Από τον Ιωάννη 'Moody' Λαζάρου

Σκηνοθεσία: Όλιβερ Χιρσμπίγκελ

Πρωταγωνιστούν: Ναόμι Γουότς, Ναβίν Άντριους

113 λεπτά

Ο ικανός Γερμανός σκηνοθέτης Χιρσμπίγκελ επιχειρεί ευθύς εξ αρχής να προσεγγίσει πρωτίστως τη γυναίκα Νταϊάνα και να ασχοληθεί ακροθιγώς με το θεσμικό ρόλο της πριγκίπισσας. Και ποια καλύτερη εστίαση για έναν τέτοιο «εξανθρωπισμό» από το δίχρονο χρονικό του τελευταίου της, μυστικού και άδοξου, έρωτα με τον καρδιοχειρουργό Χασνάτ Καν.

Ο Άνθρωπος Που Πούλησε Τον Κόσμο (2013) * ½

Από τον Ιωάννη 'Moody' Λαζάρου

Σκηνοθεσία: Μπιλ Κόντον

Πρωταγωνιστούν: Μπένεντικτ Κάμπερμπατς, Ντάνιελ Μπρουλ, Ντέιβιντ Θιούλις, Στάνλεϊ Τούτσι, Λόρα Λίνεϊ

128 λεπτά

Σε αυτό το φρενήρες, αλλά και μονότονο στο μεγαλύτερο μέρος του, θρίλερ πληροφοριακού παροξυσμού που σκηνοθέτησε, μεν, με νεύρο ο Μπιλ Κόντον (Dreamgirls, Κίνσεϊ, Θεοί και Δαίμονες), αλλά φαίνεται να μονταρίστηκε περισσότερο με νευρικότητα, το σεναριακά ενδιαφέρον κομμάτι δεν προκύπτει από την αμφιλεγόμενη, αλλά στα σίγουρα πρωτοποριακή επικοινωνιακά, στρατηγική που χάραξε ο Τζούλιαν Ασάνζ και την εξουσία που απέκτησε μαρκετίστικα το Wikileaks του (την Πέμπτη Εξουσία, όπως δηλώνει ευθαρσώς ο πρωτότυπος τίτλος της ταινίας).