Money Talks #023

Από τον Γιάννη Βασιλείου

Με τις ακριβές υπερπαραγωγές να πληθαίνουν και τις εταιρείες να τις διανέμουν στις αίθουσες με μικρή χρονική απόσταση, είναι επόμενο να μην μπορεί κάθε υπερπαραγωγή να σπάει κάποιο εισπρακτικό ρεκόρ και τελικώς, να κάνει χαμηλότερες τελικές εισπράξεις από εκείνες που θα σημείωνε, αν είχε χρόνο για να «αναπνεύσει» και δεν είχε να κονταροχτυπηθεί με την επόμενη μέσα σε λίγες ημέρες από την πρεμιέρα της. Το αποτέλεσμα αυτού του φαινομένου είναι το κυνήγι του επόμενου ρεκόρ να έχει καταστεί σημείο αναφοράς για την επιτυχία ή μη της ταινίας. Κι έτσι, διαβάζεις από μερικούς αναλυτές του box-office ότι το The Amazing Spider-man 2, μια ταινία που έχει κάνει στο πρώτο της σαββατοκύριακο πάνω από 90 εκατομμύρια -νούμερο που συμπίπτει με τις προβλέψεις της παραγωγού εταιρείας-, δεν απέφερε τα αναμενόμενα έσοδα στα ταμεία.

Από το Χαρτί στο Σελιλόιντ: The Tenant

Από την Ελένη Τσατσαρώνη

«Πες μου, πότε ακριβώς σταματάει ένας άνθρωπος να νομίζει αυτό που νομίζει ότι είναι;»

Υπάρχει άραγε μεμονωμένη χρονική στιγμή που συμβαίνει το «πέρασμα»,  ή η πορεία είναι σταδιακή, πλην όμως αμετάκλητη; Ο Ένοικος του Ρολάν Τοπόρ βυθίζεται στην παράνοια αυτοβούλως, χρησιμοποιεί όμως καταλυτικά και την «υποστηρικτική» αντιμετώπιση των συνανθρώπων του.

Με ιδιοποιημένο μότο του το «σκέφτομαι άρα επωφελούμαι», συνειδητοποιημένη εσωτερική κατάσταση την «προχωρημένη αποσύνθεση», βασικό στοιχείο του χαρακτήρα του «το άγχος, στο στάδιο του πανικού»,  ο συγγραφέας-ζωγράφος Ρολάν Τοπόρ παρουσιάζει τον εαυτό του  - και όχι μόνο - και ορίζει ως τη μεγαλύτερη δυστυχία «το να είναι η πραγματικότητα αυστηρά συμμορφωμένη με αυτά που ξέρω γι΄ αυτή». Συνιδρυτής και πρωτεργάτης του «Κινήματος Πανικού», μιας αντισυμβατικής καλλιτεχνικής κίνησης που εμφανίστηκε στο Παρίσι στα μέσα του ΄60,  δημοσίευσε τον Ένοικο το 1976 και γνώρισε παγκόσμια επιτυχία, ειδικά μετά τη μεταφορά του στο σινεμά από τον Ρομάν Πολάνσκι (1976).

ΦilMind (4): The Last Day Of The Summer (1958)

Από τον Γιώργο Παυλίδη

Μια γυναίκα, την τελευταία μέρα των διακοπών της, γνωρίζει έναν άντρα σε μια ερημική παραλία. Ένα έντονο φλερτ αναπτύσσεται μεταξύ τους, μέχρι που ο άντρας της ζητάει να μείνει μαζί του. Εκείνη αποκοιμιέται δίπλα του και όταν ξυπνάει ο άντρας έχει φύγει.

Ο χώρος όπου λαμβάνει χώρα η συνάντηση των δύο ηρώων, δεν είναι ένας ιστορικά ή  κοινωνικά αναγνωρίσιμος χώρος και έτσι η δράση και η συμπεριφορά των πρωταγωνιστών μέσα σε αυτό τον χώρο δεν συνδέεται με κάποια συγκεκριμένη ιστορική περίοδο ή με κάποιον κοινωνικό ρόλο.

Αυτό που δημιουργεί ο Πολωνός σκηνοθέτης είναι ένας αρχέγονος χώρος που κινηματογραφείται με μακρινά πλάνα και θέτει στο κέντρο της προσοχής μας άλλοτε τους όγκους των αμμόλοφων, άλλοτε την γραμμή της αμμουδιάς και την ορμή των κυμάτων της θάλασσας, άλλοτε απλώς τον ήχο του ανέμου και το κράξιμο των γλάρων.

"Στο Νήμα" και "Το Χαμένο Σήμα της Δημοκρατίας"

Από τον Ηλία Δημόπουλο

Το κινηματογραφικό αριστερό ανασκούμπωμα -ελέω και επερχόμενων εκλογών- επισκέπτεται τις κινηματογραφικές μας οθόνες δύο διαδοχικές εβδομάδες γεννώντας μια σειρά από σκέψεις. Κανένα από τα δύο δεν αντέχει σε κινηματογραφική κριτική, έχουν όμως αμφότερα ενδιαφέρον στον βαθμό που αντικατοπτρίζουν το κοινωνικοπολιτικό σκεπτικό της εποχής και της χώρας που τα γεννά.

Από τη μια το ντοκιμαντέρ «Το Χαμένο Σήμα της Δημοκρατίας» του Γιώργου Αυγερόπουλου ασχολείται με το κλείσιμο της ΕΡΤ συσχετίζοντάς το άρρηκτα με αυτό που ο κ. Αυγερόπουλος εννοεί ανοικτά σαν επίθεση κατά της Δημοκρατίας και πρυτανεία φασιστικών πρακτικών. Ας διευκρινίσω εξ’ αρχής το αυτονόητο της αντίθεσής μου με τον τρόπο που έγινε από την κυβέρνηση Σαμαρά το κλείσιμο της ΕΡΤ. Κάθε κυβερνητική καταφυγή σε πράξεις νομοθετικού περιεχομένου υπαινίσσεται ένα δημοκρατικό κενό. Ωστόσο, σε μια χώρα υποχείριο κυβερνητικής αδιαφάνειας και συνδικαλιστικής μοναρχίας (αλληλοτροφοδοτούμενα φαινόμενα) η κάθετη κίνηση μιας κυβέρνησης εναντίον της δεύτερης συνάντησε πολλούς θιασώτες τους οποίους το ντοκιμαντέρ σχεδόν αποσιωπά ή αποδυναμώνει ως θέση. Κι αυτό εξ’ αιτίας των χλωρών που κάηκαν με τα ξερά αλλά και της μνημονιακής σκοπιμότητας της πράξης. Το ιδεολογικό μου, τρόπον τινά, πρόβλημα με το ντοκιμαντέρ του κ. Αυγερόπουλου είναι η ολοκληρωτική έλλειψη διαλεκτικότητας. Που εν συνεχεία οδηγεί τη δουλειά του σε μια διαδηλωσιακή/προτεσταντική/συνθηματολογική εποχή περί «επαράτου Δεξιάς» και «Ψωμιού Παιδείας κι Ελευθερίας». Να θεωρήσει δεδομένο πως αυτή η πρακτική, θα εγείρει τα υπάρχοντα αλλοϊδεατικά αντανακλαστικά, που θα θυμηθούν ακόμα μια φορά πως σε αυτή τη χώρα ακριβώς αυτός ο ιδεολογηματικός, παντογνωστικός «προοδευτισμός» είναι από τα βασικά αίτια όχι μόνο της αξιακής της χρεωκοπίας αλλά και της εκλογικής αποτυχίας των φορέων του.

The Amazing Spider-Man 2 (2014) ***

Από τον Ηλία Δημόπουλο

Σκηνοθεσία: Μαρκ Γουέμπ

Πρωταγωνιστούν: Άντριου Γκάρφιλντ, Έμα Στόουν, Τζέϊμι Φοξ, Σάλι Φιλντ, Φελίσιτι Τζόουνς, Πολ Τζιαμάτι.

142’, 2.35:1

Όπως και η πρώτη ταινία αυτού του «βιαστικού» reboot τρία χρόνια πριν, έτσι και τούτο, έχει για μεγαλύτερο προσόν του αυτό που η τριλογία του Σαμ Ράϊμι είχε για ελάττωμα. Μια ωραιότατη ιστορία αγάπης, άλλοτε ρομαντικής κομεντί κι άλλοτε σχεδόν δραματικής. Εκεί που η χημεία των Μαγκουάϊρ-Ντανστ δεν έβγαινε στο πανί – κι ας σκηνοθέτησε ο Ράϊμι εκείνο το ιστορικό ανάποδο φιλί – αυτή των Γκάρφιλντ και Στόουν ίσα που σε κάνει να ζητάς να τους βλέπεις συνέχεια να συνυπάρχουν, παρά να θαυμάζεις τις λαμπρές σεκάνς δράσης.

Ίσως γιατί ο Γκάρφιλντ είναι το περίπου τέλειο αμήχανα ερωτευμένο αγόρι, ίσως και γιατί η Στόουν κοιτάζει όπως κάθε αμήχανο ερωτευμένο αγόρι θέλει να το κοιτάζουν, το αποτέλεσμα είναι απογειωτικό και τόσο αποτελεσματικό στο φινάλε - που δεν μπορώ ν’ αποκαλύψω.

Ένας Σκίουρος Σούπερ-Ήρωας (2014) **

Από τον Ιωάννη 'Moody' Λαζάρου

Σκηνοθεσία: Πίτερ Λεπενιότης

85’, 3D

Ένας έξυπνος μα ατομιστής σκίουρος (είχε πρωτοεμφανιστεί στο «Surly Squirrel» του 2005), ένας άλλος φαφλατάς, μια μαχητική σκιουρίνα, ένα ηγετικό ρακούν, ένας αγαθιάρης αρουραίος, δυο τυφλοπόντικες, ένα παγκ που του έχουν αναθέσει να κάνει τη βρομοδουλειά αλλά το μόνο που θέλει είναι να γλείφει τις μουσούδες των τρωκτικών και μια παρέα μαφιόζων  που ετοιμάζουν ριφιφί, συνθέτουν το βασικό καστ ενός κινούμενου που αφορά αποκλειστικά σε παιδιά μονοψήφιας ηλικίας και γι'αυτό προβάλλεται μόνο μεταγλωττισμένο.

Παρά την απουσία σχεδιαστικής πρωτοτυπίας και με τα σεναριακά-χαρακτηρολογικά κλισέ να διαδέχονται το ένα το άλλο, η ταινία διαθέτει μια μελαγχολική ζεστασιά στην εικόνα της (κυρίως λόγω των φθινοπωρινών τοπίων) και διασώζεται από τον κουρδισμένο ρυθμό που δημιουργούν τα καλογυρισμένα στην πλειοψηφία τους περιστατικά και την πίστη της στην αυτοθυσία της μονάδας για το κοινό καλό της ομάδας -κι όχι για τον δικτάτορα του προλεταριάτου.

Κάτω από το δέρμα (2013) *

Από τον Ιωάννη 'Moody' Λαζάρου

Σκηνοθεσία: Τζόναθαν Γκλέιζερ

Πρωταγωνιστούν: Σκάρλετ Γιόχανσον, Τζέρεμι ΜακΟυίλιαμς, Λίνζι Τάιλορ ΜακΚέι

108’

O, πρωτίστως βιντεοκλιπάς, Βρετανός Γκλέιζερ (έχει συνεργαστεί με ονόματα όπως οι Radiohead, οι Massive Attack και οι Blur) επιστρέφει μετά από εννέα χρόνια στον κινηματογραφικό στίβο, ύστερα από το γκανγκστερικό «Ερωτικό Κτήνος» και τη γριφώδη «Γέννηση», με ένα πρότζεκτ που, καθώς λέγεται, τον απασχολεί περισσότερο από μία δεκαετία. Σε αυτό, μια ολιγόλογη, μοναχική αλλά και αισθησιακή γυναίκα κυκλοφορεί με ένα βαν στους δρόμους της Σκωτίας, αποπλανώντας άνδρες και εξαφανίζοντάς τους μυστηριωδώς, μέχρι να αποκαλύψει (;) την πραγματική της ταυτότητα.

Δεν είμαι από αυτούς που υποστηρίζουν πως μια ταινία θα πρέπει υποχρεωτικά και αποκλειστικά να απευθύνεται στη νόηση –μιας και σίγουρα τέτοια δεν είναι η εν λόγω. Μια ταινία μπορεί να είναι ατμόσφαιρα, να συνιστά εμπειρία για τις αισθήσεις. Όμως, το σύμπαν που χτίζει θα πρέπει να χωρά κι εσένα, τον καλοπροαίρετο δέκτη, να ανοίγει τρόπον τινά κουβέντα με το υποσυνείδητό σου, να σε συναντά συγκινησιακά και να αφήνει ένα κάποιο αποτύπωμα.